@article{ 
author = {Hatamian, Peyman and Rasolzadeh, Kazem},  
title = {Pathology of some parenting Styles from the point of view of Iranian experts and parents: qualitative content analysis}, 
abstract ={  Background : parenting practices in the family are closely related to children's mental health and their overall satisfaction with life, so the purpose of this research was to Pathology of some parenting practices from the point of view of mental health experts and Iranian parents. methods: The present study was qualitative content analysis and latent analysis method in the year 2023. The target population consisted of 7 psychologists and 6 religious experts and 8 Iranian parents, who were semi-structured interview by purposeful sampling until reaching saturation. Findings: The analysis of the findings led to the discovery of 6 main categories and 12 sub-floors. The main classes includes of factors such as; tool parenting style, apprehension and anxiety, neglect, inflexibility and strictness, false expectation and rejection. Conclusion: The results indicate that inappropriate parenting practices can lead to the formation of irreparable injuries in children and negative impact on their personal and social life. Therefore, child experts, family experts and parents are advised to pay special attention to this issue    },  
Keywords = {parenting, health, Qualitative study, Iranian specialists},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {آسیب شناسی برخی شیوه های فرزند پروری از دیدگاه متخصصان و والدین ایرانی: تحلیل محتوای کیفی},
abstract_fa ={مقدمه: شیوه ­های فرزند پروری در خانواده، ارتباط تنگاتنگی با سلامت روانی فرزندان و رضایت مندی کلی آنها از زندگی دارد، بنابراین هدف پژوهش حاضر، آسیب شناسی برخی شیوه ­های فرزند پروری از دیدگاه متخصصان سلامت روان و  والدین ایرانی بود. روش کار: مطالعه حاضر از نوع طرح ­های کیفی بود که به روش تحلیل محتوی و به شیوه نهفته در سال 1402 انجام شد. جامعه هدف شامل 7 نفر از متخصصان روانشناسی، 6 نفر از کارشناسان مذهبی و 8  نفر از والدین ایرانی (در مجموع 21 نفر) بود که به روش نمونه گیری هدفمند تا رسیدن به اشباع با آنها مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد. یافته­ ها: تحلیل یافته ­ها منجر به کشف ۶ طبقه اصلی و ۱۲ زیر طبقه شد. طبقات اصلی مواردی همچون؛ سبک فرزند پروری ابزاری، دلهره و تشویش، بی ­اعتنا، انعطاف ناپذیر و سخت­گیر، انتظار نادرست و طردکننده را شامل می­شود. نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که شیوه های نامناسب فرزند پروری می­تواند منجر به شکل گیری آسیب­های جبران ناپذیر در فرزندان شود و  بر ادامه زندگی فردی و اجتماعی آن­ها تاثیر منفی بر جای بگذارد. بنابراین به متخصصان حوزه کودک، کارشناسان خانواده و والدین توصیه می­شود به این مسئله توجه ویژه­ای داشته باشند.  },
keywords_fa = {فرزند پروری, سلامت, مطالعه کیفی, متخصصان ایرانی},

doi = { 10.22034/IJNR.19.1.5},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2845-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2845-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Khoobi, Mitra and AbdulabbasAl-alwani, Amir Mahmood and Mohamadkhankermanshahi, sim},  
title = {Investigating the relationship between stress, anxiety, depression and resilience in nurses working in the wards of Covid-19 in the teaching hospital of Al-Hillah, Iraq in 2021}, 
abstract ={Abstract Background and purpose: The Covid 19 pandemic has placed a heavy responsibility on the health care system and has caused psychological problems among all medical personnel, especially nurses who have the most contact with these patients. The present study was conducted with the aim of determining the relationship between stress, anxiety, depression and resilience of nurses during the outbreak of the covid-19 disease in teaching hospitals in Halle, Iraq. Research method: The present research is cross-sectional and of descriptive and analytical type and was conducted in nineteen departments of three teaching hospitals in Halle in Iraq. In this research, the samples were 350 nurses and they were selected randomly. Data from April to September 1401 and with the tool of demographic questionnaire; 42 DASS scale and 25 CD-RISK scale were collected. Data were analyzed using SPSS version 26. Findings: The findings of the research indicate a high level of anxiety, a moderate level of stress and depression, and high resilience. There was a significant negative correlation between resilience and depression (P-value 0.007). Also, there was no significant relationship between resilience and stress and anxiety. Conclusion: The level of stress, anxiety and especially depression among working nurses during the covid era was moderately high. Also, the level of resilience during this epidemic was high among nurses who worked in the wards of Covid-19. Mental health problems such as high stress and anxiety and depression have a significant impact on nursing care. Nurses who have high resilience have inner strengths that make them resistant in dealing with difficult situations and crises such as Covid.  },  
Keywords = {Stress, anxiety, depression, resilience, nurse, covid-19},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {12-22}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط بین استرس، اضطراب، افسردگی و تاب آوری در پرستاران شاغل در بخش های کووید_۱۹ در بیمارستان آموزشی شهر الحله عراق سال 1401},
abstract_fa ={مقدمه: بیماری همه‌گیر کووید 19 بار مسئولیت سنگینی را بر عهد ی سیستم مراقبت‌های بهداشتی قرار داده است وسبب به وجود آمدن مشکلات روانی در میان تمامی پرسنل کادر درمان بخصوص پرستاران که بیشترین ارتباط را با این بیماران دارند، شده است. پژوهش حاضر با هدف تعیین ارتباط بین استرس، اضطراب، افسردگی و تاب‌آوری پرستاران در زمان شیوع بیماری کووید19، در بیمارستان‌های آموزشی حله عراق انجام شده است. روش بررسی: پژوهش حاضر مقطعی و از نوع توصیفی و تحلیلی است و در نوزده بخش از سه بیمارستان آموزشی حله در عراق انجام شده است.در این تحقیق نمونه ها ۳۵۰ پرستار بودند و به روش تصادفی انتخاب شدند. داده‌ها از فروردین تا شهریور  1401 و با ابزار پرسشنامه جمعیت ‌شناختی؛ مقیاسDASS 42  و مقیاسCD-RISK 25  جمع اوری شد. داده ها با استفاده از برنامه SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها:یافته‌های پژوهش نشانگر سطح اضطراب بالا، سطح استرس و افسردگی متوسط و تاب‌آوری بالا می باشد. بین تاب‌آوری و افسردگی همبستگی منفی معناداری وجود داشت (‌۰.۰۰۷P-value :)‌همچنین بین تاب‌آوری و استرس و اضطراب رابطه معناداری وجود نداشت. نتیجه ‌گیری: سطح استرس، اضطراب و بخصوص افسردگی در میان پرستاران شاغل در  دوران کووید متوسط رو به بالا بود. همچنین سطح تاب‌آوری در طول این بیماری همه‌گیر در میان پرستارانی که در بخش‌های کووید 19 کار می کردند ،زیاد بوده است. مشکلات سلامت روانی مانند استرس زیاد و اضطراب  و افسردگی تأثیر قابل توجهی در مراقبت پرستاری دارد. پرستارانی که تاب اوری بالایی دارند، دارای قدرت های درونی هستند که آن ها را در مقابله با موقعیت های دشوار و بحران هایی چون کووید مقاوم می سازد.  },
keywords_fa = {استرس, اضطراب, افسردگی, تاب‌آوری, پرستار, کووید 19},

doi = { 10.22034/IJNR.19.1.7},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2858-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2858-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {mohamadi, khadijeh and ghafari, maji},  
title = {The effectiveness of cognitive-behavioral therapy of a processing unit on perceived stress and perceived stress of nurses during the corona crisis epidemic}, 
abstract ={Introduction: With the beginning of the corona crisis, nurses suffered from psychological problems that needed interventions. The purpose of the present study was to investigate the effectiveness of cognitive behavioral therapy of the processing unit on the perceptual stress and anxiety of nurses during the corona crisis epidemic. Methods: The current research method was descriptive and semi-experimental. The statistical population was nurses in the ward of corona patients of Shahid Beheshti and Shahid Yahyanejad hospitals in Babol city in 2021, the statistical sample size of 30 people was determined and selected by available sampling method and randomly assigned to two experimental groups and control group. The tools used in this research were the anxiety questionnaire, the perceived stress questionnaire, and the worry questionnaire. Results: The results of the analysis of covariance showed that cognitive behavioral therapy reduced the cognitive stress and anxiety of nurses during the corona crisis epidemic (P<0.001). Conclusion: Considering the effectiveness of cognitive behavioral therapy in reducing nurses' perceptual stress and anxiety, health professionals can use this method to reduce nurses' psychological problems.  },  
Keywords = {Ccognitive stress, corona, nurses, cognitive behavioral therapy, anxiety.},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {23-32}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی درمان شناختی‌رفتاری واحد پردازه‌ای بر استرس ادراکی و نگرانی پرستاران در زمان همه‌گیری بحران کرونا},
abstract_fa ={مقدمه: با شروع بحران کرونا، پرستاران دچار مشکلات روان­شناختی شدند که نیاز به مداخلاتی داشتند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی­رفتاری واحد پردازه‌ای بر استرس ادراکی و نگرانی پرستاران در زمان همه‌گیری بحران کرونا بود. روش­کار: روش پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با پیش­آزمون و پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری تمامی پرستاران بخش بیماران مبتلا به کرونا بیمارستان‌های شهید بهشتی و شهید یحیی‌نژاد شهر بابل در سال 1400 بوده که حجم نمونه آماری 30 نفر تعیین و به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل گمارده شدند. درمان شناختی­رفتاری واحد پردازه‌ای در 10 جلسه 90 دقیقه­ای برای گروه مداخله اجرا شد و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه­های استرس ادراکی کوهن و همکاران و پرسشنامه نگرانی مایر و همکاران به­عنوان ابزار پژوهش استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با روش آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل کوواریانس تک متغیری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 در سطح آماری 05/0 انجام شد. یافته­ها: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان شناختی­رفتاری واحد پردازه‌ای موجب کاهش استرس ادراکی و نگرانی پرستاران در زمان همه‌گیری بحران کرونا شد  (001/0P<). نتیجه­گیری: با توجه به موثر بودن درمان شناختی­رفتاری واحد پردازه‌ای بر کاهش استرس ادراکی و نگرانی پرستاران، متخصصان حوزه سلامت می­توانند از این روش برای کاهش مشکلات روان­شناختی پرستاران استفاده کنند.  },
keywords_fa = {استرس ادراکی, بحران کرونا, پرستاران, درمان شناختی­رفتاری واحد پردازه‌ای, نگرانی.},

doi = {10.22034/IJNR.19.1.3},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2776-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2776-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {shekhapur, Afsaneh and Mostafaei, Ali},  
title = {The role of emotional processing, ambiguity tolerance and metacognitive beliefs in predicting Generalized Anxiety Disorder (GAD) in nurses of Sardasht Health Network}, 
abstract ={Introduction: Anxiety disorders, including Anxiety disorders, including Generalized Anxiety Disorder (GAD), are among the most common disorders that have affected many people. The way of analyzing and interpreting the events, tolerating or not the ambiguous situation and metacognitive beliefs can predict GAD. The purpose of this research was the role of emotional processing, tolerance of ambiguity and metacognitive beliefs in predicting GAD in nurses of Sardasht Health Network. Method: The statistical population included all nurses working in the Sardasht health network (including hospital, specialized clinics and health centers in the city).  A total of 155 nurses were selected as the final sample of the study using the available sampling method.  The data collection tools were emotional processing, ambiguity tolerance, metacognitive beliefs and anxiety symptoms questionnaires. The present study was a descriptive and correlational study and the data was analyzed through Pearson's correlation coefficient and multivariate regression. Results: Statistical findings showed that emotional processing, ambiguity tolerance and metacognitive beliefs together explain 63.2% of the variance of GAD. Also, the findings show that all three predictive variables have a significant contribution in predicting GAD; so that the variable of cognitive processing (p = 0.01, β = 0.433), ambiguity tolerance (p = 0.01, β = 0.101), and metacognitive beliefs (p = 0.01, 0.503 = β) positively predicts GAD. Conclusion: According to the findings, emotional processing, tolerance of ambiguity and metacognitive beliefs play a role in causing GAD; Accordingly, by changing the type of emotional processing and increasing the ability to tolerate ambiguity and changing defective metacognitive beliefs, it helped to reduce GAD.  },  
Keywords = {emotional processing, tolerance of ambiguity, metacognitive beliefs, Generalized Anxiety Disorder (GAD)},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {33-43}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {نقش پردازش هیجان، تحمل ابهام و باورهای فراشناختی در پیش‌بینی اختلال اضطراب فراگیر پرستاران شبکه بهداشت سردشت},
abstract_fa ={مقدمه: اختلالات اضطرابی و از جمله آنها اختلال اضطراب فراگیر جزو شایع ترین اختلالاتی هستند که خیلی ها را گرفتار کرده اند. نحوه تحلیل و تفسیر رویدادها، تحمل کردن یا نکردن وضعیت مبهم و باورهای فراشناختی می تواند اختلال اضطراب فراگیر را پیش بینی کند. هدف این پژوهش نقش پردازش هیجان، تحمل ابهام و باورهای فراشناختی در پیش‌بینی اختلال اضطراب فراگیر پرستاران شبکه بهداشت سردشت بود. روش‌ کار:  جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شاغل در شبکه بهداشت سردشت (شامل بیمارستان، درمانگاه تخصصی و مراکز بهداشتی سطح شهر) بود. تعداد 155 نفر، با روش نمونه گیری در دسترس، به‌عنوان نمونه نهایی پژوهش انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری اطلاعات عبارت بودند از پرسش‌نامه های پردازش هیجانی، تحمل ابهام، باورهای فراشناختی و علایم اضطراب. پژوهش حاضر یک پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود و داده‌ها از طریق ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره  تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: یافته های آماری نشان داد که، پردازش هیجانی، تحمل ابهام و باورهای فراشناختی بر روی هم  2/63 درصد واریانس اختلال اضطراب فراگیر را تبیین می‌کند. همچنین یافته ها نشان می‌دهد که هر سه متغیر پیش بین سهم معناداری در پیش‌بینی اختلال اضطراب فراگیر دارند، به گونه ای که متغیر پردازش شناختی (01/0 = p، 433/0= β)، تحمل ابهام (01/0 = p، 101/0= β)، و باورهای فراشناختی (01/0 = p، 503/0= β) به‌صورت مثبت اختلال اضطراب فراگیر را پیش‌بینی می‌کند.      نتیجه‌گیری: طبق یافته‌ها پردازش هیجانی، تحمل ابهام و باورهای فراشناختی در ایجاد اختلال اضطراب فراگیر نقش دارند؛ بر همین اساس با تغییر نوع پردازش هیجانی و افزایش توانایی تحمل ابهام و تغییر باورهای فراشناختی معیوب به کاهش اختلال اضطراب فراگیر کمک کرد.  },
keywords_fa = {پردازش هیجان, تحمل ابهام, باورهای فراشناختی, اختلال اضطراب فراگیر},

doi = {10.22034/IJNR.19.1.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2749-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2749-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Safara, Maryam and Rajabi, Hadis and Salmabadi, Mojtab},  
title = {Predicting the Psychological Health of Elderly Women: The role of Emotional Capital and Resilience}, 
abstract ={Background : Considering the importance of population aging phenomenon and psychological problems of the elderly, it is very important to identify ways to improve the psychological health of the elderly, so the present study was conducted with the aim of the role of emotional capital and resilience in predicting the psychological health of elderly women. Methodology: In a descriptive-correlation study, 120 people were selected as a sample from the researched community, which included all the elderly women covered by the Imam Khomeini (RA) relief committee of South Khorasan province in the fall of 2023, using available sampling method. The collection of information included emotional capital questionnaires of Golperor (2015), Connor and Davidson's resilience (2003) and the psychological health subscale of the World Health Organization (2000). In data analysis, Pearson correlation test and multiple regression were used with the help of SPSS version 24 software. Results: The results showed that there was a direct relationship between emotional capital and resilience with the psychological health of elderly women, and emotional capital predicted 35.6% and resilience 15.7% of the variance of psychological health of elderly women (p<0.01). Conclusion: The research results have provided practical implications for experts in the field of geriatric psychology, so that by increasing emotional capital and resilience, the psychological health of elderly women can be increased.  },  
Keywords = {Emotional Capital, Resilience, Psychological Health, Elderly Women},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {44-53}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {پیش‌بینی سلامت روانشناختی زنان سالمند: نقش سرمایه عاطفی و تاب‌آوری},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به اهمیت پدیده سالمندی جمعیت و مشکلات روانشناختی سالمندان، شناسایی راه­های دستیابی به ارتقای سلامت روانشناختی در سالمندان اهمیت بسزایی دارد، بنابراین مطالعه حاضر با هدف نقش سرمایه عاطفی و تاب‌آوری در پیش‌بینی سلامت روانشناختی زنان سالمند انجام شد. روش کار: در یک پژوهش توصیفی- همبستگی، از جامعه موردپژوهش که شامل تمامی زنان سالمند تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره) استان خراسان جنوبی در پاییز سال 1402 بودند،120 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌های سرمایه عاطفی گل پرور (۱۳۹۵)، تاب‌آوری کونور و دیویدسون (2003) و خرده مقیاس سلامت روانشناختی سازمان بهداشت جهانی (2000) بود. در تحلیل داده‌ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با کمک نرم‌افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد بین سرمایه عاطفی و تاب‌آوری با سلامت روانشناختی زنان سالمند ارتباط مستقیم وجود داشت و سرمایه عاطفی ۶/۳۵ درصد و تاب‌آوری ۷/۱۵ درصد از واریانس سلامت روانشناختی زنان سالمند را پیش‌بینی می‌کنند (۰۱/0>p). نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش تلویحات عملی برای متخصصان حیطه روان‌شناسی سالمندی فراهم آورده است، بدین گونه که با افزایش سرمایه عاطفی و تاب‌آوری می‌توان سلامت روانشناختی زنان سالمند را افزایش داد.},
keywords_fa = {سرمایه عاطفی, تاب‌آوری, سلامت روانشناختی, زنان سالمند},

doi = {10.22034/IJNR.19.1.8},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2869-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2869-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Abadian, leila and Sharifi, Khadigeh},  
title = {Self-efficacy of Iranian nurses and effective factors: a systematic review}, 
abstract ={Introduction: self-efficacy plays an important role in choosing goals, clinical judgment, decisions and mental health, and it also affects the performance and quality of nurses' work. Therefore, the purpose of this study is to review the studies conducted in the field of self-efficacy of Iranian nurses and the effective factors. Materials and methods: This systematic study of the articles published from 1380 to 1401 (2001-2022) from Google Scholar, PubMed, Scopus, web of science, Science Direct, SID Magiran, Irandoc databases in both Persian and English languages. The research has put the keywords: self-efficacy and nurse in Persian sources and nurse, self-efficacy in English sources and its Mesh equivalents were used using OR and AND operators. Conducting research in Iran was the main criterion for selecting articles to be included in the study. Out of 240 studies that investigated the self-efficacy of nurses in Iran, after evaluating the quality of the articles, 14 articles were considered eligible and included in the study. Findings: The results of extracting the findings of the articles showed that the level of self-efficacy of Iranian nurses is higher than the average level and is related to the variables of gender, work experience, job satisfaction, job stress, clinical decision-making, emotional and spiritual intelligence, tension and moral sensitivity, public, social and psychological health, self-awareness and disrespectful behavior are related. Conclusion: Iranian nurses' self-efficacy is relatively favorable. Considering that improving the self-efficacy of nurses can lead to effective clinical decisions, better performance and higher quality care, health care system managers should consider individual and organizational factors affecting self-efficacy in planning and making decisions. and try to increase it as much as possible.},  
Keywords = {self-efficacy, Iranian nurses, systematic review},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {54-64}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {خودکارآمدی پرستاران ایرانی و عوامل موثر : مرور سیستماتیک},
abstract_fa ={مقدمه: خودکار آمدی  نقش مهمی در انتخاب اهداف، قضاوت بالینی، تصمیم گیری ها و سلامت روان دارد، همچنین عملکرد و کیفیت کار پرستاران را تحت تاثیر قرار می دهد. لذا هدف از این مطالعه، مروری بر مطالعات انجام شده در زمینه خودکارآمدی پرستاران ایرانی و عوامل موثر می‌باشد. روش کار: ایـن مطالعـه سیسـتماتیک مقـالات منتشـر شـده سـال هـای1380  تا  1401 (2022-2001) را از پایگاه های Scholar Google ,PubMed ,Scopus, web of science, Science Direct, SID ,Magiran،  Irandoc به دو زبان فارسی و انگلیسی مـورد بررسـی  قرار داده است. کلمـات کلیـدی؛خودکارآمدی و پرســتار در منابــع فارســی و nurse, self-efficacy  در منابع انگلیسی  و معادل های Mesh آن با استفاده از عملگرهای OR  و AND مورد استفاده قرار گرفت. انجام پژوهش در ایران معیار اصلی انتخاب مقالات برای ورود به مطالعه بود. از 240 مطالعه ای که خودکارآمدی پرستاران در ایران را مورد پژوهش قرار داده بودند، پس از ارزیابی کیفیت مقالات 14 مقاله واجد شرایط شناخته و به مطالعه وارد شدند. یافته ها: نتایج حاصل از استخراج یافته های مقالات نشان داد، سطح خودکارآمدی پرستاران ایرانی بالاتر از حد متوسط قرار دارد و با متغیرهای جنسیت، سابقه کار، رضایت شغلی، استرس شغلی، تصمیم گیری بالینی، هوش هیجانی و معنوی، تنش و حساسیت اخلاقی، سلامت عمومی، اجتماعی و روانی، خودآگاهی و رفتار نامحترمانه در ارتباط می باشد. نتیجه گیری: خودکارآمدی پرستاران ایرانی در حد نسبتا مطلوب قرار دارد. با نظر به اینکه ارتقاء خودکارآمدی پرستاران می تواند موجب تصمیم گیری های بالینی کارا، عملکرد بهتر و مراقبت باکیفیت تری گردد، مدیران سیستم درمانی بهداشتی در برنامه ریزی ها و تصمیم گیری ها لازم است عوامل فردی و سازمانی موثر بر خودکارآمدی را مد نظر داشته باشند و در راستای افزایش هر چه بیشتر آن تلاش نمایند.  },
keywords_fa = {خودکارآمدی , پرستاران ایرانی, مرور سیستماتیک},

doi = { 10.22034/IJNR.19.1.2},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2786-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2786-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Ghorbanzadeh, Seyedeh Saeideh and kiamarsi, Azar and Abolghasemi, Abas},  
title = {Comparison the Effectiveness of Self-Compassion‐Focused Therapy and Emotionally Focused Couple Therapy on Abuse Experience among Women Victims of Domestic Violence in Interaction with Self-Injury}, 
abstract ={Introduction: Domestic violence is one of the social issues as old as a society and, due to its extensive scope of impact, it has always drawn the attention of therapists in terms of treatment and pathology. The aim of this study was to investigate comparison the effectiveness of self-compassion‐focused therapy and emotionally focused couple therapy on abuse experience among women victims of domestic violence in interaction with self-injury. Methods: This semi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design and follow-up 2 month. In this study, the statistical population was all married women victims of domestic violence referred to the welfare center in Tehran city in year 2022. In first, 60 people were selected and randomly divided into two group experimental and one control group. Experimental groups, the by self-compassion‐focused therapy  and emotionally focused couple therapy. The instruments used in this study include wife abuse questionnaire, inventory of statements about self-injury and child abuse screening tool children's version. Analysis of variance with repeated measures with SPSS software was used for data analysis. Results: Results indicated that both interventions, significantly improvement abuse experience (P<0.05). Results of Bonferroni post hoc showed that emotionally focused couple therapy is more effective (P <0.05). Conclusions: It can be concluded that that self compassion‐focused therapy  and emotionally focused couple therapy can be used as an effective intervention in order to improvement the abuse experience among women victims of domestic violence.},  
Keywords = {Spouse Abuse, -Self-Compassion, Domestic Violence, Emotionally Focused  Therapy, Self-Injurious Behavior.},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {65-77}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت خود و زوج درمانی هیجان مدار بر تجربیات آزار دیدگی در زنان قربانی خشونت خانگی در تعامل با خودجرحی},
abstract_fa ={مقدمه: خشونت خانگی جزء مسائل اجتماعی با قدمت جامعه است و به سبب گستردگی اثر آن، آسیب‌شناسی و درمان این پدیده همواره مورد توجه درمانگران بوده است. هدف از انجام این پژوهش بررسی مقایسه اثربخشی درمان­ مبتنی بر شفقت خود و زوج درمانی هیجان­مدار بر تجربیات آزار دیدگی در زنان قربانی خشونت خانگی در تعامل با خود جرحی بود. روش کار: روش اﻳﻦ پژوهش از ﻧﻮع نیمه آزمایشی با طرح پیش ­آزمون، پس ­آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری زنان متاهل قربانی خشونت خانگی مراجعه کننده به بهزیستی شهر تهران در سال 1401 بود. تعداد 60 نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و یک کنترل جایگزین شدند. گروه­های آزمایش تحت درمان مبتنی بر شفقت خود و درمان هیجان­مدار قرار گرفتند. از پرسشنامه همسرآزاری، سیاهه خودجرحی و پرسشنامه کودک آزاری ایرانی به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. ‌برای تحلیل داده‏ها از به‌دست‌ آمده از تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر با نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته­ ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور اثربخشی معناداری بر تجربیات آزار دیدگی داشته است(05/0>P). نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که زوج درمانی هیجان­مدار اثربخشی بیشتری دارد(05/0>P). نتیجه­ گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می ‏توان گفت که درمان مبتنی بر شفقت خود و زوج درمانی هیجان­مدار می­­توانند به عنوان شیوه­ های درمانی مناسب برای بهبود تجربیات آزار دیدگی زنان قربانی خشونت خانگی به کار برده شوند.  },
keywords_fa = {همسرآزاری, شفقت خود, خشونت خانگی, درمان هیجان‌‌مدار, رفتار خودجرحی.},

doi = {10.22034/IJNR.19.1.6},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2809-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2809-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {papi, maryam and rokhafroz, darush},  
title = {Comparative comparison of Iran\'s pediatric nursing master\'s curriculum with Virginia and West Virginia}, 
abstract ={Introduction: The number of nursing students and centers as part of the higher education system has been increasing rapidly in recent decades. With regard to quantitative growth and development; Concerns about the quality of education and curricula remain strong. Aim: The present study was conducted with the aim of comparing the curriculum of the master's degree in pediatric nursing in Iran with Virginia and West Virginia. Methods: The current study is a descriptive-comparative study that was conducted in 1402 using the Brody method (4 steps). In the description stage, the subject under study is recorded based on evidence and information. In the interpretation stage, the data that the researcher has described in the first stage is examined and interpreted. In the Juxtaposition stage, the information obtained in the previous two stages is classified to compare similarities and differences. In the comparison stage, the research problem is examined and compared according to the details in the field of similarities and differences and answers to the research questions. Results: The master's degree in children's nursing in Iran does not have an academic orientation, and students in this field must attend the university full-time. ; At the University of Virginia, this field has two majors: primary care and acute care, and part-time and full-time studies are possible. In Iran, admission to this field depends on passing the exam of the Ministry of Health and there is no need for clinical work experience. While in the other two universities, an active RN license (at least one year) is one of the admission requirements. Also, at the University of Virginia, being an active member in the nursing system organization, having an active role in hospital leadership teams and evidence-based performance projects, and having excellent writing and interview skills are among the admission criteria. The number of study units is different in all three universities. In Iran, it held all training courses face-to-face, and in West Virginia, training courses are online. Conclusions: Creating a new trend for children's nursing according to the needs of society can be effective in the development of this field in Iran.  },  
Keywords = {curriculum, pediatric nursing, Iran, Virginia, West Virgina},
volume = {19},
Number = {1}, 
pages = {78-95}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه  تطبیقی  برنامه درسی رشته کارشناسی ارشد پرستاری کودکان ایران با ویرجینیا و ویرجینیای غربی},
abstract_fa ={مقدمه: تعداد دانشجویان و مراکز پرستاری به عنوان بخشی از نظام آموزش عالی در دهه­های اخیر با سرعت زیادی در حال افزایش می­باشد،. با توجه به رشد و توسعه کمی؛ نگرانی درباره کیفیت آموزش و برنامه­های درسی به قوت خود باقی است.   روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه توصیفی- تطبیقی می باشد که در سال 1402 با استفاده از روش بردی(4 مرحله) انجام شد.  در مرحله توصیف، موضوع تحت مطالعه بر اساس شواهد و اطلاعات، یادداشت­برداری می­شود. مرحله تفسیر،  داده­هایی که محقق در مرحله اول به توصیف آن پرداخته است مورد بررسی و تفسیر قرار می­گیرد. در مرحله همجواری، اطلاعاتی که در دو مرحله قبل بدست آمده، برای مقایسه شباهت­ها و تفاوت­ها، طبقه بندی می­شود.  در مرحله مقایسه، مسئله پژوهش با توجه به جزئیات در زمینه شباهت­ها و تفاوت­ها و پاسخ به سوال­های تحقیق بررسی و مقایسه می­گردد. نتایج: رشته کارشناسی ارشد پرستاری کودکان در ایران، گرایش تحصیلی ندارد و دانشجویان این رشته باید بصورت تمام وقت در دانشگاه حضور داشته باشند. در حالی­که؛ در دانشگاه ویرجینیا این رشته دارای دو گرایش مراقبت اولیه و مراقبت حاد می­باشد و تحصیل بصورت پاره وقت و تمام وقت امکانپذیر می­باشد. در ایران پذیرش در این رشته منوط به قبولی در آزمون وزارت بهداشت است و نیاز به سابقه کار بالینی نمی­باشد. در حالی که در دو دانشگاه دیگر مجوز فعال  RN(حداقل یک سال) از شروط پذیرش می­باشد. همچنین در دانشگاه ویرجینیا عضو فعال بودن در سازمان نظام پرستاری، نقش فعال داشتن در تیم­های رهبری در بیمارستان و پروژه­های عملکرد مبتنی بر شواهد و داشتن مهارت نوشتن عالی و مصاحبه از معیارهای پذیرش می­باشد. در هر سه دانشگاه تعداد واحدهای درسی متفاوت می­باشد. در ایران تمام دروس آموزشی بصورت حضوری برگزار می­شود و در ویرجینیای غربی دوره­های آموزشی به صورت آنلاین است. در دانشگاه ویرجینیای غربی برخلاف ایران درس عملکرد مبتنی بر شواهد به عنوان یک درس مجزا می­باشد. نتیجه گیری: ایجاد گرایش جدید برای رشته پرستاری کودکان متناسب با نیاز جامعه، می­تواند در توسعه  این رشته در ایران تاثیرگذار باشد.},
keywords_fa = {برنامه آموزشی,  پرستاری کودکان, ایران, ویرجینیا, ویرجینیای غربی},

doi = {10.22034/IJNR.19.1.4},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2834-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2834-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Begjani, Jamalodin and KhoshnavayFomani, Fatemeh and Asadi, Narges and Ranjbar, Hadi and Rajabi, Mohammad Mehdi},  
title = {The effect of mindfulness exercises on stress of mothers with premature infant: A quasi-experimental study}, 
abstract ={Introduction: The birth of a premature infantis a serious stressor that causes significant stress in mothers and threatens their quality of life. Reducing the mother’s stress will improve the quality of care for the baby and result in better outcomes. This research was conducted to investigate the effect of mindfulness exercises on the stress of mothers with premature infant. Materials and Methods: This research was a semi-experimental study with a pre-test and post-test design along with a control group and non-random allocation of samples. The study was conducted on 72 mothers with hospitalized premature infant in the neonatal intensive care unit of Mahdieh Hospital in Tehran. In addition to routine care, the mothers of the intervention group received eight sessions of mindfulness training in the form of face-to-face group and virtual sessions. Mothers in the control group did not receive the new intervention. Data was collected using two questionnaires, one for demographic information and the other for the parental stress scale. These questionnaires were completed before and one month after the intervention, coinciding with the final session of mindfulness exercises. Descriptive and inferential statistical tests including mean, standard deviation, frequency, percentage, chi-square, independent t, and univariate covariance analysis were utilized to analyze the data using SPSS version 26. Results: Before the intervention, the mean and standard deviation of parental stress scores in the control and intervention groups were 88.92 ± 17.25 and 83.48 ± 25.69, respectively, with no significant difference between the two groups (P> 0.05). Following the intervention, the mean and standard deviation of stress scores in the control and intervention groups were 74.15 ± 13.41 and 47.43 ± 12.23, respectively, with a significant difference observed between the two groups (P< 0.05). The results of univariate covariance analysis showed that mindfulness exercises significantly reduced the stress of mothers in the intervention group compared with the control group with a large effect size (ηp2=0.781, P<0.05). Conclusion: The results of this research showed that the use of mindfulness exercises reduced the stress of mothers of premature infant. Nursing managers and officials of health care centers can consider using mindfulness exercises to reduce parents’ stress in stressful environments such as intensive care units.},  
Keywords = {mindfulness, premature infant, mother, stress},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تأثیر تمرینات ذهن‌آگاهی بر استرس مادران دارای نوزاد نارس: یک مطالعه نیمه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: تولد نوزاد نارس یک عامل تنش زای جدی است که منجر به بروز استرس قابل توجهی در مادران می‌شود و کیفیت زندگی آنها را تهدید می‌نماید. کاهش استرس مادر سبب بهبود کیفیت مراقبت از نوزاد و کسب پیامدهای بهتر خواهد شد. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرینات ذهن‌آگاهی بر استرس مادران دارای نوزاد نارس انجام شد. مواد و روش اجرا: این پژوهش یک مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل و تخصیص غیر تصادفی نمونه‌ها بود که بر روی 72 مادر دارای نوزاد نارس بستری در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان بیمارستان مهدیه تهران انجام شد. مادران گروه مداخله علاوه بر مراقبت‌های روتین هشت جلسه تمرین ذهن‌آگاهی را به صورت جلسات حضوری گروهی و مجازی دریافت کردند. مادران گروه کنترل مداخله جدیدی را دریافت نکردند. جهت جمع آوری اطلاعات از دو پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی و مقیاس استرس والدینی مایلز استفاده شد. پرسشنامه ها قبل و یک ماه بعد از مداخله که همزمان با جلسه آخر تمرینات ذهن‌آگاهی بود تکمیل شدند. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم افزار SPSS نسخه 26 و آزمون‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، فراوانی، درصد، کای دو، تی مستقل و تحلیل کوواریانس تک متغیره استفاده شد. یافته‌ها: قبل از اجرای مداخله، میانگین و انحراف معیار نمره استرس مادران در دو گروه کنترل و آزمون به ترتیب 17/25 ± 88/92 و 25/69 ± 83/48 بود و تفاوت معناداری بین دو گروه وجود نداشت (P> 0.05). پس از مداخله، میانگین و انحراف معیار نمره استرس مادران در دو گروه کنترل و آزمون به ترتیب 13/41 ± 74/15 و 12/23 ± 47/۴3 بود و تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده شد (P< 0.05). نتایج تحلیل کوواریانس تک‌متغیره نشان داد که تمرینات ذهن‌آگاهی سبب کاهش معنادار استرس مادران گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل با اندازه اثر بزرگ شد (P<0.05 , 0.781ηp2=). نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که استفاده از تمرینات ذهن‌آگاهی می‌تواند مداخله‌ای مؤثر جهت کاهش استرس مادران نوزادان نارس باشد. مدیران پرستاری و مسئولان مراکز بهداشتی درمانی می‌توانند استفاده از تمرینات ذهن‌آگاهی را جهت کاهش استرس والدین در محیط‌های پرتنش همچون بخش مراقبت‌های ویژه مدنظر قرار دهند.},
keywords_fa = {ذهن‌آگاهی, نوزاد نارس, مادر, استرس},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2885-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2885-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {AhmadiJirandeh, Reza and Fallahi-Khoshknab, Masoud and Rahgoi, Abolfazl and Vahedi, Mohse},  
title = {Workplace Bullying and Work Environment Among Nurses Working at Razi Psychiatric Center}, 
abstract ={Introduction: Nursing is a challenging profession. Workplace bullying is one of these challenges. Compared to other professions, prevalence of workplace bullying is higher in nursing. However, there is little information available about workplace bullying and work environment in nursing and psychiatric nursing in particular, in Iran. This study aimed to determine the relationship between workplace bullying and work environment of nurses working in Razi Educational and Therapeutic Psychiatric Center in Tehran in 2023. Methods: This study used a cross-sectional descriptive analytical design that was conducted on 153 nurses working in Razi Educational and Therapeutic Psychiatric Center in Tehran in the fall of 2023. Participants were included in the study via simple random sampling method and based on inclusion and exclusion criteria. Demographic questionnaire, Negative Acts Questionnaire-Revised (NAQ-R) and Practice Environment Scale of Nursing Working Index (PES-NWI) were used to collect data. Data was analyzed by SPSS 25 software. Results: Prevalence of workplace bullying among nurses in the last 6 month was 24.2%. The mean score of Practice Environment Scale was 2.41±0.45. A higher work environment score [OR=0/129, 95% CI for OR (0/046, 0/359), p<0/001] was significantly associated with a lower risk of bullying. Having a good relationship with managers [OR=0/242, 95% CI for OR (0/081,0/724), p=0/011 ] and being interested in the work unit [OR=0/190, 95% CI for OR (0/063,0/549), p=0/003] were also associated with lower risk of bullying. Conclusions: The work environment influences the presence of bullying. Therefore, nurse managers are advised to reduce workplace bullying by improving work environment. Improving nurses’ communication with managers and increasing their interest in the workplace can also be helpful in this regard.  },  
Keywords = {Workplace Bullying, Work Environment, Nursing, Psychiatric Nursing, Psychiatric Hospital},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {12-21}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {رفتار قلدرمآبانه محیط کار و شرایط محیط کاری در پرستاران شاغل در مرکز روان‌پزشکی رازی تهران},
abstract_fa ={مقدمه: پرستاری حرفه‌­ای چالش برانگیز است. یکی از این چالش‌­ها، رفتار قلدرمآبانه محیط کار می‌­باشد. در مقایسه با سایر حرفه‌­ها، شیوع رفتار قلدرمآبانه در پرستاری بیشتر است. با این حال اطلاعات کمی در رابطه با رفتار قلدرمآبانه و شرایط محیط کاری در پرستاری و بخصوص روان­پرستاری در ایران در دسترس است. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی ارتباط رفتار قلدرمآبانه محیط کار  با شرایط محیط کاری در پرستاران شاغل در مرکز آموزشی درمانی روان­پزشکی رازی تهران در سال 1402 به انجام رسید. روش کار: این پژوهش، مطالعه‌­ای توصیفی- تحلیلی از نوع مقطعی بود که بر روی 153 پرستار شاغل در مرکز آموزشی درمانی رازی تهران در پائیز 1402 انجام شد. شرکت­‌کنندگان به روش تصادفی ساده و با استفاده از معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. ابزار جمع­آوری داده‌ها شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه بازنگری شده اعمال منفی (NAQ-R: Negative Acts Questionnaire-Revised) و پرسشنامه شرایط محیط کاری (PES-NWI: Practice Environment Scale of Nursing Working Index) بود. نتایج با استفاده از نرم افزار spss ورژن 25 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 24/2 درصد پرستاران در طی 6 ماه گذشته در معرض رفتار قلدرمآبانه قرار گرفته بودند. میانگین نمره شرایط محیط کاری 0/45±2/41 بود. افزایش نمره شرایط محیط کاری [ OR=0/129, 95% CI for OR ( 0/046, 0/359), p<0/001 ] به صورت معناداری با کاهش شانس قرار گرفتن در معرض رفتار قلدرمآبانه همراه بود. خوب بودن رابطه با مدیران [OR=0/242, 95% CI for OR ( 0/081, 0/723), p=0/011  ] و علاقه داشتن به بخش محل کار [ OR=0/190, 95% CI for OR (0/063,0/549), p=0/003 ] نیز  به صورت معناداری با کاهش شانس قرار گرفتن در معرض رفتار قلدرمآبانه همراه بودند. نتیجه گیری: شرایط محیط کاری بر بروز رفتار قلدرمآبانه در محیط کار تأثیرگذار بود. بنابراین به مدیران پرستاری توصیه می­شود تا با بهبود شرایط محیط کاری، وقوع رفتار قلدرمآبانه محیط کار را کاهش دهند. همچنین بهبود ارتباط پرستاران با مدیران و افزایش علاقه آنها به محل کار نیز می­تواند در این زمینه کمک کننده باشد.  },
keywords_fa = {رفتار قلدرمآبانه محیط کار, شرایط محیط کاری, پرستاری, روان‌پرستاری, بیمارستان روان‌پزشکی},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.12},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2886-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2886-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Sarafraznasab, Mehdi and Ahmadi, Reza and Ghazanfari, Ahm},  
title = {Comparison of the Effectiveness of Mindfulness Therapy, Biofeedback and Combined Method on Sexual Self-Esteem in Men with Premature Ejaculation}, 
abstract ={Introduction: Premature ejaculation is the most common sexual problem that has many psychological effects on the relationship between spouses. Therefore, the present study aimed the effectiveness of mindfulness therapy, biofeedback and combined method on sexual self-esteem in men with premature ejaculation. Methods: The research method was semi-experimental, pre-test, post-test with a control group. The studied population included all men 30 to 50 years with premature ejaculation who referred to the sexual health clinics in Tehran city in 2022. Among them, 32 men with premature ejaculation were selected based on the inclusion criteria and by accessible sampling method. Then they randomly assigned to experimental and control groups (groups of 8 people each). The sexual self-esteem questionnaire (SSC) was used to pre-test and post-test. The first experimental group received mindfulness intervention in eight 90-minute sessions, the second experimental group received biofeedback intervention in eight 20-minute sessions, and the third experimental group received the combined method (The combination of mindfulness and biofeedback) in eight 90-minute sessions; While the control group was on the waiting list. The data were analyzed using repeated measure of covariance analysis and LSD post hoc test with SPSS. 23.      Results: The results showed that there was a significant difference between the mean sexual self-esteem in the experimental and control groups. Also, the findings indicated that the effectiveness of the combined method on sexual self-esteem was more than mindfulness and biofeedback intervention. Conclusions: According to the results of the present study, the of mindfulness therapy, biofeedback and combined method intervention can increase the sexual self-esteem of men with premature ejaculation. It is suggested that therapists and counselors use these treatments in order to improve the sexual self-esteem of men with premature ejaculation along with other therapeutic interventions.   },  
Keywords = {Mindfulness Therapy, Biofeedback, Combined Method, Sexual Self-Esteem, Premature Ejaculation.},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {22-33}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان ذهن‌آگاهی، پسخوراند زیستی و روش ترکیبی بر عزت نفس جنسی مردان دارای انزال زودرس},
abstract_fa ={مقدمه: زود انزالی یا انزال سریع رایج­ترین مشکل جنسی است که اثرات روان­شناختی زیادی بر روی رابطه همسران دارد. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان ذهن­آگاهی، پسخوراند زیستی و روش ترکیبی بر عزت نفس جنسی مردان دارای انزال زودرس بود. روش کار: روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی مردان دارای انزال زودرس در دامنه سنی 30-50 ساله بودند که در سال 1401 به مراکز سلامت جنسی شهر تهران مراجعه کرده‌اند. از جامعه آماری مذکور تعداد 32 مرد مبتلا به انزال زودرس و دارای شرایط ورود به پژوهش با روش نمونه‏گیری در دسترس وارد مطالعه شدند. سپس به‌صورت تصادفی در سه گروه آزمایش و یک گروه گواه (هر گروه 8 نفر) قرار گرفتند. از پرسشنامه عزت­نفس جنسی (SSC) جهت جمع‌آوری اطلاعات و به‌عنوان پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شد. گروه آزمایش یک، مداخله ذهن آگاهی را به مدت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت کردند و گروه آزمایش دوم پسخوراند زیستی را به مدت  8 جلسه 20 دقیقه‌ای دریافت کردند و گروه آزمایش سوم روش ترکیبی (ترکیب دو روش ذهن آگاهی و پسخوراند زیستی) را به مدت  8 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت کردند؛ درحالی‌که گروه گواه آموزشی دریافت نکردند و در فهرست انتظار بودند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تحلیل کوواریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی LSD در نرم افزار SPSS23 مورد تجزیه ‌و تحلیل قرار گرفتند.    یافته­ها: نتایج نشان داد بین میانگین عزت نفس جنسی در گروه‌های آزمایش و گروه گواه تفاوت معناداری وجود دارد. همچنین یافته‌ها نشان داد که روش درمان ترکیبی در بهبود عزت نفس جنسی مردان دارای زود انزالی به‌طور معنی‌داری اثربخشی بیشتری از مداخله ذهن‌آگاهی و پسخوراند زیستی دارد (05/0P<). نتیجه­گیری: با توجه به یافته‏های پژوهش حاضر مداخلۀ ذهن‌آگاهی، برنامه پسخوراند زیستی و و روش ترکیبی می­تواند سبب افزایش عزت نفس جنسی مردان دارای زود انزالی شود. پیشنهاد می­شود درمانگران و مشاوران در راستای بهبود عزت نفس جنسی مردان مبتلا به انزال زودرس در کنار سایر مداخلات درمانی از این درمان­ها استفاده کنند.         },
keywords_fa = {درمان ذهن‌آگاهی, پسخوراند زیستی, روش ترکیبی, عزت نفس جنسی, انزال زودرس},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.22},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2882-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2882-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {motamedi, saba and sajjadian, ilnaz},  
title = {The mediating role of occupational stress in the relationship between coping strategies and job burden with quality of professional life in psychiatric emergency department nurses}, 
abstract ={Introduction: The purpose of the present study was to investigate the mediating role of job stress in the relationship between coping strategies and job burden with quality of professional life in psychiatric emergency department nurses.  methods: In the form of a solidarity project, 157 people were selected from among the male and female nurses working in Khurshid, Modares and Farabi hospitals in Isfahan in 2022-2023 through convenience sampling. Nurses responded to occupational stress questionnaires (HSE), coping strategies (Lazarus and Folkman, 1987), job burden (Spector and Jacks, 1998), quality of professional life (Stem, 2010). The findings were analyzed in the framework of structural equation modeling and using SPSS22 and SmartPLS4 software. Findings:The results obtained from structural equation modeling indicate that there is a significant relationship between negative coping strategies and job burden with job stress, but the relationship between positive coping strategies and job stress was not significant (p<0.05). The relationship between both job stress and job burden variables with the quality of professional life was significant (p<0.05); However, the relationship between both positive and negative coping strategies with quality of professional life was not significant (p<0.05). Conclusion: The results showed that occupational stress was the mediator of the relationship between negative coping strategies and job burden with the variable of quality of professional life in nurses, and it did not have a significant mediating role in the relationship between positive coping strategies and the quality of professional life of nurses.  },  
Keywords = {Job stress, coping strategies, job burden, quality of professional life, nurses},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {34-49}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {نقش میانجی استرس شغلی در رابطه بین راهبرد های مقابله ای و گران باری شغلی با کیفیت زندگی حرفه ای در پرستاران  بخش فوریت های روان پزشکی},
abstract_fa ={مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی استرس شغلی در رابطه بین راهبرد های مقابله ای و گران باری شغلی با کیفیت زندگی حرفه ای در پرستاران  بخش فوریت های روان پزشکی بود. روش‌کار: در قالب یک طرح همبستگی از بین پرستاران زن و مرد شاغل در بیمارستان خورشید، مدرس و فارابی شهر اصفهان در سال 1402-1401 تعداد 157 نفر به شیوه نمونه گیری دسترس انتخاب شدند. پرستاران به پرسشنامه های استرس شغلی (HSE)، راهبردهای مقابله ای (لازاروس و فولکمن،1987)، گرانباری شغلی (اسپکتور و جکس،1998)، کیفیت زندگی حرفه ای (استم،2010) پاسخ دادند. یافته‌ها در چارچوب مدل‌سازی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS22 و SmartPLS4 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج به دست آمده از مدلسازی معادلات ساختاری حاکی از بین راهبردهای مقابله ای منفی و گرانباری شغلی با استرس شغلی رابطه معنی داری دارند اما رابطه راهبردهای مقابله ای مثبت با استرس شغلی معنی دار نبود (05/0p)؛ اما رابطه هر دو راهبرد مقابله ای مثبت و منفی با کیفیت زندگی حرفه ای معنی دار به دست نیامد (05/0 نتیجه گیری: نتایج نشان داد که استرس شغلی میانجی رابطه راهبرد مقابله ای منفی و گرانباری شغلی با متغیر کیفیت زندگی حرفه ای در پرستاران بود و نقش میانجی معنی داری در رابطه بین راهبرد های مقابله ای مثبت با کیفیت زندگی حرفه ای پرستاران نداشت.    },
keywords_fa = {استرس شغلی, راهبرد های مقابله ای, گران باری شغلی, کیفیت زندگی حرفه ای, پرستاران.},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.34},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2824-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2824-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {soltaninejad, Aazam and Aryaeenezhad, Azita and Fathi, Fatemeh and Sadr, Fateme and Adham, Mohammad and shomaliAhmadabadi, mahdi},  
title = {Investigating of the nurses\' burnout and coping self-efficacy during the Covid-19 pandemic in Yazd}, 
abstract ={Introduction:Nurses in the first line of corona care were exposed to psychological complications such as anxiety, depression, and burnout. Self-efficacy has been identified as one of the important factors controlling nurses' burnout. The purpose of this study is to investigate the level of job burnout and coping self-efficacy of nurses in Yazd during the COVID-19 pandemic. Methods:  This descriptive-analytical study was conducted on nurses in Yazd who cared for patients with COVID-19. Using stratified random sampling and Maslach Burnout Inventory (MBI) and Chesney Coping Self-Efficacy Scale (CSES), data were collected and analyzed with SPSS version 26 statistical software. (p<0.05) Result:200 nurses (response rate 69.4%) completed the questionnaires. The nurses' burnout mean was 44.35±17.38 (range 4-99) and was mild. Emotional exhaustion and depersonalization in male nurses were significantly higher than in female nurses (P=0.02 and 0.01, respectively). Nurses with work experience between 5 and 10 years had higher emotional exhaustion and contract nurses also had higher burnout score compared to other nurses. (P value< 0.05) The nurses' coping self-efficacy mean was 125.56±36.67 (range 26-240) lower than moderate. Nurses with postgraduate education used a more problem-oriented coping style. There was no significant difference in other variables of age, gender, and marital status in coping self-efficacy and its dimensions, and also self-efficacy and its dimensions according to nurses' job characteristics did not have a significant difference either. Conclusions:In this study, nurses had mild burnout, but their coping self-efficacy was lower than moderate. More studies on nurses' burnout are recommended to maintain their readiness to deal with crises. Nursing managers can use the help of postgraduate nurses in teaching problem-oriented self-efficacy style.},  
Keywords = {Burnout, Coping Self-Efficacy, Covid-19, Nurse},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {50-64}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی میزان فرسودگی شغلی و خودکارآمدی مقابله ای پرستاران شهر یزد طی پاندمی کووید 19},
abstract_fa ={مقدمه:پرستاران در خط اول مبارزه با کرونا، در معرض عوارض روانشناختی مانند اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی بودند. خودکارامدی به عنوان یکی از عوامل مهم کنترل کننده فرسودگی شغلی پرستاران شناسایی شده است. هدف از انجام این مطالعه بررسی میزان فرسودگی شغلی و خودکارامدی مقابله­ای پرستاران شهر یزد طی پاندمی کرونا می باشد. روش: این مطالعه توصیفی تحلیلی روی پرستاران مراقب بیماران مبتلا به کرونا در شهر یزد انجام شد. با استفاده از نمونه­گیری طبقه­ای تصادفی و پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش و خودکارامدی مقابله­ای چسنی داده­ها جمع­آوری گردید و با نرم افزار آماری SPSS  نسخه 26 آنالیز گردید. (سطح معناداری 0۵/0>p) یافته ها:200 پرستار (نرخ پاسخدهی 4/69%) پرسشنامه­ها را تکمیل کردند. میانگین فرسودگی شغلی پرستاران 38/17± 35/44 (دامنه 99-4 ) و خفیف بود. فرسودگی شغلی پرستاران مرد در ابعاد خستگی هیجانی و مسخ شخصیت به طور معناداری بالاتر از پرستاران زن بود (به ترتیب 02/0 و 01/0P= ).  پرستاران با سابقه کاری بین 5 تا 10 سال خستگی هیجانی بالاتر و  پرستاران پیمانی نیز فرسودگی شغلی بالاتر در مقایسه با سایر پرستاران داشتند. (سطح معناداری 05/0  P <) میانگین خودکارامدی مقابله­ای پرستاران 67/36±  56/125 (دامنه 240-26 ) و کمتر از متوسط بود. پرستاران با تحصیلات فوق لیسانس بیشتر از سبک مقابله مساله مدار استفاده می­کردند. تفاوت معناداری در سایر متغیرهای سن، جنسیت و وضعیت تاهل پرستاران در خودکارامدی مقابله­ای و ابعاد آن وجود نداشت و خودکارامدی و ابعاد آن بر حسب ویژگی­های شغلی پرستاران (سابقه خدمت، نوع استخدام و شیفت کاری) نیز نفاوت معناداری نداشت.( 05/0  P >) نتیجه گیری: در این مطالعه پرستاران فرسودگی شغلی خفیفی داشتند ولی خودکارامدی مقابله­ای آنها نزدیک متوسط بود. مطالعات بیشتر در بررسی فرسودگی شغلی پرستاران برای حفظ آمادگی آنان در مقابله با بحران­ها توصیه می­شود. مدیران پرستاری می توانند از کمک پرستاران فوق لیسانس در آموزش سبک مقابله ای مساله مدار به دیگر پرستاران استفاده کنند.  },
keywords_fa = {فرسودگی شغلی, خودکارامدی مقابله ای, کووید 19, پرستار},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.50},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2758-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2758-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {faghihi, amir and fereidouni, zhila and moradi, yeganeh and emamzadehghasemi, hormat sadat},  
title = {Studies and Philosophical Thoughts in Iranian Nursing Sciences: A Meta Synthesis Systematic Review}, 
abstract ={ Background: Nursing knowledge is built in the framework of philosophical thoughts.Nowadays, paying attention to philosophy has become important in the production and application of knowledge.The aim of present study was to do a metsynthesis systematic review on philosophical thoughts in Iranian nursing sciences. Method: The present study was a metsynthesis systematic review that deals with the comprehensive combination of previously published articles in the field of studies and philosophical thoughts in Iranian nursing sciences. The Search was done in English and Persian language, in the databases of Web of Science, PubMed, Scopus, SID, Mag Iran and Google Scholar &….  The Search was done with the keywords of Philosophy, Philosophizing, and Philosophical thoughts, Nursing, Metasynthesis and Iran.  The Search was done without considering the time frame.  In this study the research team founded 459 articles, and finally 12 articles were included in the study. Results: Philosophical studies and thoughts in Iranian nursing sciences were related to the necessity of changing the Iranian nursing thought frameworks, based on Islamic- Iranian- Shieh philosophy and providing the nursing care models based on these philosophical thoughts. Also Philosophical studies and thoughts focused on the role of postmodernismand Gilles Deleuze's philosophy on global nursing. The Iranian nursing philosophers emphasized on the necessity of using philosophy in nursing education and criticized western nursing philosophies including liberalism. Discussion: Nursing policy makers should encourage that nurses have a deep look at philosophical thoughts.More importantly, in order to reduce the challenges in providing education, research, management and nursing care based on Western philosophies, it is suggested to develop theories based on Islamic- Iran- Shia philosophy.},  
Keywords = {Philosophy, Philosophizing, Philosophical thoughts, Nursing, Meta-synthesis, Iran},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {65-77}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مطالعات و تفکرات فلسفی در علم پرستاری ایران: مرورنظام مند فراترکیب},
abstract_fa ={مقدمه: دانش پرستاری در چارچوب فلسفه های حاکم بر جهان بنا می شود. امروزه توجه  به فلسفه در تولید و کاربرد دانش اهمیت بسیار یافته است. لذا مطالعه حاضر با هدف مرور نظام مند مطالعات و تفکرات فلسفی در پرستاری ایران انجام شده است. روش کار:  مطالعه حاضر از نوع مرور نظام مند فراترکیب است که به ترکیب جامع اطلاعات منتشرشده قبلی در زمینه مطالعات و تفکرات فلسفی در علم پرستاری ایران پرداخته است. جستجو به زبان فارسی و انگلیسی در پایگاه های اطلاعاتی  بدون محدودیت زمانی انجام شد. در این مطالعه مروری نظام مند فرا ترکیب ازمجموع  459 مقاله یافت شده در جستجوی اولیه در پایگاه های اطلاعاتی و بررسی کامل مطالعات، نهایتا 12مقاله وارد مطالعه شد. یافته ها: مطالعات و تفکرات فلسفی در علوم پرستاری ایران به تغییر چارچوب و  ارائه الگوهای مطالعات علمی و  مراقبتی پرستاری، مبتنی بر  فلسفه اسلامی- ایرانی- شیعی و  ضرورت استفاده از فلسفه در تعلیم و تربیت در پرستاری تاکید داشت، همچنین به نقش فلسفه پست مدرنیسم و ریزومی ژیل دلوز و  نگاه نقادانه بر فلسفه های غربی پرداخته بود. نتیجه گیری: اگر چه اکثر مطالعات و تفکرات فلسفی در علوم پرستاری ایران مبتنی بر فلسفه های حاکم بر پرستاری کشورهای غربی یعنی مدرنیسم، پست مدرنیسم، پراگماتیسم و ریزومی ژیل دلوز بود. اما پرستاران ایرانی بر ضرورت استفاده از فلسفه در تعلیم و تربیت در پرستاری ایران تاکید داشتند. پرستاران انگشت شماری نیز با  نگاه نقادانه بر فلسفه های غربی، نظریه پردازی های علمی مبتنی بر  فلسفه اسلامی-ایرانی- شیعی را آغاز کرده اند. حرفه پرستاری باید برای دستیابی به چشم انداز خود یعنی ارتقاء پیامدهای سلامت برای همه مردم تلاش نماید. در این مسیر به خصوص بایستی مدافع جمعیت هایی که از بی عدالتی های اجتماعی و سلامتی رنج می برند نیز باشد. برای حرکت در مسیر چشم اندازها، شناخت نسبت به فلسفه های حاکم بر جهان و ایران ضرورت دارد. لذا پیشنهاد می شود که توجه به علوم فلسفی بخصوص فلسفه سلامت و پرستاری  بیش از پیش توسط سیاست گذاران کشور مورد تشویق قرار گیرد، به نحوی که بتوان در ارائه آموزش، پژوهش، مدیریت و مراقبت پرستاری با نگاه توسعه فلسفه در مسیرهای بالندگی به درستی حرکت نمود. توجه به علم فلسفه پرستاری می تواند پرستاری را در گفتمان ها از حاشیه خارج کرده و به جریان اصلی تبدیل نماید.    },
keywords_fa = {فلسفه, فلسفه ورزی, تفکرات فلسفی, پرستاری, متاسنتز, ایران},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.65},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2843-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2843-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Matouripoor, pegah and Ebrahimabadi, Maryam and Alizadeh, Zeinab and Nejat, Nazi},  
title = {The effect of using educational SMS on self-care process and quality of life of cancer patients undergoing chemotherapy}, 
abstract ={Background : Today, mobile phones have become an integral part of daily life and have various functions for self-care education. One of the main methods is the short message service, which does not require access to the Internet and a smartphone. The aim of this study is investigating the effect of using this method on self-care and quality of life of patients with cancer undergoing chemotherapy. Method: The present study is a clinical trial that was conducted at the Ayat-Allah Khansari a tertiary cancer hospital in Arak city. The participants (n=92) were randomly assigned to two control and interventional groups. The intervention group received educational messages (2-3 SMS) about self-care including diet, physical activity, sleep and rest, and managing side effects for one month. Before and after the intervention, demographic, quality of life and awareness and self-care process questionnaires were completed by the participants. The data was analyzed using SPSS-16 software. Findings: The average score of awareness and benefits of prevention significantly increased after the intervention in the intervention group (P<0.05). After the intervention, the total score of the quality of life increased significantly in the intervention group and the symptoms of insomnia, pain, nausea and vomiting decreased significantly (P<0.05). Discussion and conclusion: In this research, education through short message has effectively increased self-care awareness and the quality of life of patients. Therefore, this method can be used especially in the case of patients who do not have access to the Internet and a smartphone or who do not have the ability to use a smartphone. This method can reduce the time of face-to-face education, improve the quality of education, increase the possibility of reviewing the education by the patient and family, their satisfaction, as well as reduce the workload of nurses and reduce the costs of patient care and treatment.},  
Keywords = {chemotherapy, quality of life, self-care, cancer, education, educational short message},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {88-78}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تاثیر استفاده از پیامک آموزشی بر فرایند خودمراقبتی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان تحت شیمی درمانی},
abstract_fa ={مقدمه: امروزه تلفن همراه به صورت بخش جدایی ناپذیر از زندگی روزانه، عملکردهای متنوعی جهت آموزش خودمراقبتی دارا می باشد که یکی از اصلی ترین آنها سرویس پیام کوتاه است که نیاز  به دسترسی به اینترنت و گوشی هوشمند ندارد . با توجه به نیاز مداوم بیماران مبتلا به سرطان به آموزش و حمایت، بررسی کارایی این روش در آموزش و تاثیر آن برخود مراقبتی و کیفیت زندگی آنان ضروری می باشد. روش : مطالعه حاضر یک کارآزمایی بالینی است که در بیمارستان تخصصی سرطان آیت ا...خوانساری شهر اراک انجام شد، مشارکت کنند گان( 92 نفر) ، از طریق تخصیص تصادفی در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند. مداخله شامل ارسال روزانه پیامکهای آموزشی( 2-3پیامک) با مضامین خود مراقبتی شامل رژیم غذایی، فعالیت فیزیکی، خواب و استراحت، مدیریت عوارض به مدت یک ماه بود . قبل و بعد از مداخله، پرسشنامه های جمعیت شناختی ، کیفیت زندگی و آگاهی و فرایند خودمراقبتی توسط مشارکت کنند گان تکمیل گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-16 تحلیل شد. یافته ها: میانگین نمره آگاهی و منافع پیشگیری بعد از مداخله، در گروه مداخله بیشتر و معنادار است(P<0.05) . ، نمره کل  کیفیت زندگی به بعد از مداخله، در گروه آزمون به شکل معناداری افزایش و نشانه های بی­خوابی، درد، تهوع  و استفراغ نیز به شکل معناداری کاهش یافته بودند (P<0.05). بحث و نتیجه گیری: آموزش پیامکی در این پژوهش به شکل موثری سبب افزایش آگاهی خود مراقبتی و کیفیت زندگی  بیماران شده است. بنابر این می­توان از این روش بخصوص در مورد بیمارانی که دسترسی به اینترنت و گوشی هوشمند نداشته یا توانایی استفاده از آن را ندارند، استفاده نمود.  این روش می تواند موجب کاهش زمان آموزش چهره به چهره، ارتقای کیفیت آموزش، افزایش مرور نکات آموزشی توسط بیمار و خانواده، رضایت آنان و همچنین کاهش بار کاری پرستاران و کاهش هزینه های مراقبت و درمان بیماران گردد.  },
keywords_fa = {شیمی ­درمانی, کیفیت زندگی, خودمراقبتی, سرطان, آموزش, پیامک آموزشی},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.88},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2802-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2802-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Ansari, Mostafa and GheyasiTabari, Fatemeh and Rouzeh, Mahboobeh and Samanipour, Niloofar},  
title = {Investigating the relationship between information literacy and clinical performance of nurses working in special departments of selected hospitals of Tehran University of Medical Sciences in 1402}, 
abstract ={Introduction: The quality of nurses' clinical performance has always been one of the concerns of the health system. Therefore, the aim of this study was to determine the relationship between information literacy and clinical performance of nurses working in special departments of selected hospitals of Tehran University of Medical Sciences in 1402. Research method: The current research is descriptive-cross-sectional and is a type of correlational study. The statistical population of this research includes nurses working in the special departments of Imam Khomeini Hospital Complex affiliated to Tehran University of Medical Sciences. In this research, 265 questionnaires were analyzed, descriptive statistics such as absolute and relative frequency and mean and statistical tests such as Pearson's correlation coefficient were used in SPSS software version 25 for data analysis. The tool for data collection was a three-part questionnaire including personal information, level of information literacy and measuring the quality of health care provision. Findings: The results showed that the majority of the studied units had average clinical performance, and the information literacy of the participants was weak and moderate. The average performance score of the research units was 59.3±11.3 and their average information literacy was 53.3±7.2. The results of the present study showed that there is a significant positive relationship between information literacy and clinical practice (P < 0.05) as well as a significant relationship between information literacy and the areas of clinical judgment, care activities, clinical review and facilitation in learning clinical practice. Discussion and conclusion: The results showed that there is a significant relationship between information literacy and nurses' clinical performance. Information literacy is a comprehensive element in the clinical practice of nurses, and in fact, improving information literacy is necessary to improve the clinical practice of nurses.  },  
Keywords = {clinical practice, information literacy, nurse},
volume = {19},
Number = {2}, 
pages = {89-97}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط سواد اطلاعاتی و عملکرد بالینی پرستاران شاغل در بخش های ویژه بیمارستان منتخب دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1402},
abstract_fa ={مقدمه: کیفیت عملکرد بالینی پرستاران همواره یکی از دغدغه های نظام سلامت بوده است. لذا هدف مطالعه حاضر تعیین ارتباط سواد اطلاعاتی و عملکرد بالینی پرستاران شاغل در بخش های ویژه بیمارستان منتخب دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال1402 بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر، توصیفــی- مقطعی و از نــوع مطالعات همبستگی می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل پرستاران شاغل در بخش های ویژه مجتمع بیمارستانی امام خمینی (ره) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران است. در پژوهش حاضر 265 پرسشنامه تجزیه و تحلیل شد، جهـت تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی نظیر فراوانی مطلق و نسبی و میانگین و آزمون های آماری نظیر ضریب همبستگی پیرسون در نرم افـزار SPSS نسخه 25 استفاده گردید. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای سه قسمتی شامل اطلاعات فردی، سطح سواد اطلاعاتی و سنجش کیفیت ارائه مراقبت های بهداشتی بود. یافته ها: نتایج نشان داد که اکثریت واحدهای مورد مطالعه عملکرد بالینی متوسط داشتند، همچنین سواد اطلاعاتی مشارکت کنندگان در حد ضعیف و متوسط قرار داشت. میانگین نمره عملکرد واحدهای مورد پژوهش 3/11±3/59 و میانگین سواد اطلاعاتی آنان 2/7±3/53 بود. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که ارتباط معنی دار مثبتی بین سواد اطلاعاتی و عملکرد بالینی  (05/0 < P) و همچنین ارتباط معنی دار بین سواد اطلاعاتی با حیطه های قضاوت بالینی، فعالیت های مراقبتی، بررسی بالینی و تسهیل در یادگیری عملکرد بالینی وجود داشت.   بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که ارتباط معنی داری بین سواد اطلاعاتی و عملکرد بالینی پرستاران وجود دارد. سواد اطلاعاتی یک عنصر فراگیر در عملکرد بالینی پرستاران می باشد و در واقع ارتقای سواد اطلاعاتی برای بهبود عملکرد بالینی پرستاران  ضروری است. کلیدواژه ها: عملکرد بالینی، سواد اطلاعاتی، پرستار},
keywords_fa = {عملکرد بالینی, سواد اطلاعاتی, پرستار},

doi = {10.22034/IJNR.19.2.89},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2808-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2808-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {alidokht-esmati-bonab, parvin and Fallahi-Khoshkenab, Masoud and Rahgoi, Abolfazl and Kavei, Behrooz},  
title = {The Effect of Clean Intermittent Self-Catheterization on Anxiety and Quality of Life in Spinal Cord Injury Patients}, 
abstract ={Introduction : Urinary incontinence is one of the complications of spinal cord injury that affects various aspects of a person's life and has several negative consequences. This study investigated the effect of clean self-catheterization on anxiety and quality of life of spinal cord injury patients. Methods: This study was a semi-experimental before-after intervention with the control group that studied 80 patients in Rafideh Rehabilitation Hospital in Tehran in 1399. The samples were selected as available and were assigned to two intervention groups (odd numbers) and control group (even numbers) using a regular method. Beck Anxiety Questionnaire and 23-item quality of life questionnaire of spinal cord injury patients were used to collect data, which were distributed to the people in printed versions in person. Data were analyzed using independent t-test, paired t-test, Mann-Whitney, Wilcoxon and covariance and SPSS software version 26 and Medcalc version 8. In order to conduct this research, the code of ethics IR.USWR.REC.1399.158 was obtained from the Research Vice-Chancellor of Tehran University of Rehabilitation Sciences and Social Health. Results: The findings showed that before the intervention, the two groups were homogeneous in terms of quality of life and anxiety, and the research intervention (intermittent clean survey) led to a significant increase in quality of life and a significant decrease in anxiety. Conclusion: Intermittent self-probing by the patient can be used as a method to increase the quality of life of patients and reduce their anxiety.  },  
Keywords = {Clean intermittent self-catheterization, Anxiety, Quality of life, Spinal cord injury patients},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تأثیر خودسونداژی متناوب تمیز بر اضطراب و کیفیت زندگی بیماران ضایعه نخاعی},
abstract_fa ={مقدمه : بی‌اختیاری ادراری یکی از عوارض ضایعه نخاعی است که ابعاد مختلف زندگی فرد را تحت تأثیر قرار داده و خود، پیامدهای منفی متعددی دارد. این پژوهش به بررسی تأثیر خودسونداژی متناوب تمیز بر اضطراب و کیفیت زندگی بیماران ضایعه نخاعی پرداخته است. روش کار: این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی قبل–بعد با گروه شاهد بود که 80 نفر از بیماران ضایعه نخاعی در بیمارستان توانبخشی رفیده تهران در سال 1399 را مطالعه کرد. نمونه‌ها به صورت در دسترس انتخاب شدند و با استفاده از روش منظم به دو گروه مداخله (اعداد فرد) و گروه شاهد (اعداد زوج) تخصیص یافتند. جهت گردآوری داده‌ها از پرسشنامه اضطراب بک و پرسشنامه 23 سؤالی کیفیت زندگی بیماران ضایعه نخاعی استفاده شد که در نسخه‌های چاپی به صورت حضوری در بین افراد توزیع شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تی مستقل، تی زوجی، من ویتنی، ویلکاکسون و کوواریانس و نرم‌افزارهای SPSS نسخه 26 و Medcalc نسخه 8 تحلیل شد. برای انجام این پژوهش کد اخلاق IR.USWR.REC.1399.158  از معاونت پژوهشی دانشگاه علوم توان‌بخشی و سلامت اجتماعی تهران کسب شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد پیش از انجام مداخله، دو گروه به لحاظ کیفیت زندگی (0.919=p-value) و اضطراب (0.515=p-value) همگن بوده است و مداخله پژوهش (سونداژ متناوب تمیز) منجر به افزایش معنی‌دار کیفیت زندگی (0.0001=p-value) و  کاهش معنی‌دار  اضطراب (0.0001=p-value) گردیده است. نتیجه‌گیری: خودسونداژی متناوب تمیز توسط بیمار می‌تواند به عنوان روشی در افزایش کیفیت زندگی بیماران و کاهش اضطراب آن‌ها بکار رود.  },
keywords_fa = {خودسونداژی متناوب تمیز, اضطراب, کیفیت زندگی, بیماران ضایعه نخاعی},

doi = {10.22034/IJNR.19.3.6},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2890-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2890-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Gangkhani, Ashraf and Esmaeili, Maryam and Ashrafizadeh, Hadis and Hajibabaee, Fatemeh and Haghghani, Shim},  
title = {Conflict management style of nurses in hospitals affiliated with Zanjan University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction: Today, despite the increasing complexity in organizations, conflict has become a natural phenomenon in the professional and personal life of employees. Conflict among nurses is considered a very important issue in service provider organizations, and conflict management is a systematic and purposeful process of finding satisfactory solutions for the parties involved in the conflict. This study was conducted with the aim of "determining the conflict management style of nurses in hospitals affiliated with Zanjan University of Medical Sciences". Methods: This research is a descriptive and correlational study that was conducted in hospitals affiliated to Zanjan University of Medical Sciences in 2019. 180 nurses who met the inclusion criteria were selected using a stratified random sampling method with proportional allocation. The data collection tool in this study included questions related to demographic information and Thomas Kilman's conflict management style questionnaire, which was completed by nurses in the form of self-reporting. The data were analyzed using descriptive statistics and inferential statistics including Pearson's correlation coefficient, independent t, analysis of variance and in SPSS-25 software. Results: The frequency of conflict management style in nurses includes Compromise style with (37.2 percent), Accommodative style with (33.3 percent), avoidance style with (12.2 percent), Collaborative style with (8.9 percent) and Finally, the style was competitive with (8.3 percent). Among them, the highest frequency was related to the compromise style and the lowest frequency was related to the competition style. Conclusion: Conflict is inevitable, but the way conflict is managed determines its results. Therefore, learning how to deal with conflict is particularly important because nurses must be able to effectively participate in the process of solving it and adopt a constructive attitude when dealing with conflict in order to ensure safe and effective nursing and care. Also, this training is necessary for the managers of the organization because they must identify the occurrence of conflict in time and recognize its causes and act effectively in directing and resolving the conflict.  },  
Keywords = {conflict management, nurse, hospital.},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {12-23}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {سبک مدیریت تضاد پرستاران در مراکز آموزشی و درمانی دانشگاه علوم پزشکی زنجان},
abstract_fa ={مقدمه: امروزه با وجود پیچیدگی‌های‌ روز افزون در سازمان‌ها، تضاد پدیده‌ای طبیعی در زندگی حرفه‌ای و شخصی کارکنان شده است. تضاد در بین پرستاران، مسئله بسیار مهم در سازمان های ارائه دهنده خدمات محسوب می‌شود و مدیریت تضاد، فرایندی سیستماتیک و هدفمند در یافتن راه‌حل‌های رضایت‌بخش برای طرفین درگیر در تضاد می باشد. این مطالعه با هدف "تعیین سبک مدیریت تضاد پرستاران در مراکز آموزشی و درمانی دانشگاه علوم پزشکی زنجان" انجام شد. روش کار: این پژوهش مطالعه‌ای توصیفی و از نوع همبستگی است که در سال 1399 در بیمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی زنجان انجام شد. 180پرستار دارای معیارهای ورود با استفاده از روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای نسبتی با تخصیص متناسب از سه بیمارستان وابسته به دانشگاه علوم پزشکی زنجان انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده­ها در این مطالعه شامل سؤالات مربوط به اطلاعات دمو­گرافیک و پرسشنامه سبک‌های مدیریت تضاد توماس کیلمن بود که توسط پرستاران به صورت خودگزارش دهی تکمیل گردید. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون،t  مستقل، آنالیز واریانس و در نرم‌افزار SPSS نسخه 25 مورد تجزیه‌ و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: فراوانی سبک مدیریت تضاد در پرستاران به ترتیب شامل سبک مصالحه با (2/37 درصد) سبک سازش با (3/33 درصد)، سبک اجتناب با (2/12 درصد)، سبک همکاری با (9/8‌ درصد) و در آخر سبک رقابتی با (3/8 درصد) بود. در این میان بیشترین فراوانی مربوط به سبک مصالحه و کمترین آن مربوط به سبک رقابت بود. نتیجه‌گیری: بروز تضاد اجتناب‌ناپذیر است، اما نحوه مدیریت تضاد تعیین‌کننده نتایج آن است. بنابراین یادگیری نحوه برخورد با تضاد اهمیت ویژه‌ای دارد چرا که پرستاران باید بتوانند به طور مؤثر در روند حل آن مشارکت کنند و هنگام برخورد با تضاد نگرشی سازنده اتخاذ نمایند تا از پرستاری و مراقبتی مطمئن و مؤثر اطمینان حاصل کنند. همچنین این آموزش برای مدیران سازمان نیز ضروری می‌باشد چرا که آنان باید بروز تضاد را به موقع شناسایی و علل آن‌را تشخیص دهند و به طور مؤثر در هدایت و حل تضاد اقدام نمایند.  },
keywords_fa = {مدیریت تضاد, پرستار, بیمارستان},

doi = {10.22034/IJNR.19.3.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2865-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2865-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Begjani, Jamalodin and SadatHoseini, Akram Sadat and ZarifianSoroush, Zahra and Ranjbar, Hadi and Rajabi, Mohammad Mehdi},  
title = {The Effect of Self-Care Education Based on Orem\'s Self-Care Theory on Self-Efficacy of Children with Nephrotic Syndrome: An Experimental Study}, 
abstract ={Introduction: Management of symptoms and disease progression in nephrotic syndrome requires self-care. Self-care is closely related to self-efficacy. Individuals with higher self-efficacy believe they are more successful in self-care, thus engage more in treatment activities and ultimately achieve better outcomes. This study aimed to determine the effect of self-care education based on Orem's theory on self-efficacy of children with nephrotic syndrome. Method: In this experimental study, 72 children aged 7-18 years with nephrotic syndrome who referred to Mofid Hospital were consecutively selected and then randomly assigned to two groups: intervention and control. Data collection tools included a demographic information questionnaire and the Self-Efficacy for Children Questionnaire (SEQ-C). The intervention consisted of self-care education based on Orem's self-care model, which was conducted in two 60-minute face-to-face training sessions. The control group received routine care and did not receive any new intervention. Data were collected at the beginning of the study and one month after the end of the intervention. The results were entered into SPSS software version 23. Finally, the data were analyzed using descriptive and inferential statistical tests including mean, standard deviation, percentage, frequency, Chi-square, Mann-Whitney, independent t-test, and Wilcoxon. Results: At the end of the study, data of 60 participants were analyzed. The two groups were homogeneous in terms of demographic variables (P>0.05). The mean self-efficacy score in the intervention and control groups before the intervention was 64.50 ± 18.42 and 64.76 ± 19.02, respectively, and there was no significant difference between the two groups (P>0.05). One month after the intervention, the mean self-efficacy score in the intervention group increased to 76.10 ± 14.67 and in the control group to 65.06 ± 17.04, and the mean self-efficacy between the two groups showed a significant difference (P<0.05). Discussion and Conclusion: Self-care education based on Orem's model is effective in promoting self-efficacy in children with nephrotic syndrome. It is recommended that healthcare providers use Orem's model in self-care education for children with chronic diseases},  
Keywords = {education, self-care, self-efficacy, nephrotic syndrome, children},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {24-35}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تأثیر آموزش خودمراقبتی مبتنی بر الگوی اورم بر خودکارآمدی کودکان مبتلا به سندرم نفروتیک: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: مدیریت علائم و روند بیماری سندرم نفروتیک مستلزم خودمراقبتی است. خودمراقبتی ارتباط تنگاتنگی با خودکارآمدی دارد. افرادی که خودکارآمدی بالاتری دارند، معتقدند که در امر مراقبت از خود موفق‌تر هستند، لذا خود را در اقدامات درمانی بیشتر درگیر می‌کنند و در نهایت پیامدهای بهتری را نیز کسب می‌کنند. این مطالعه باهدف تعیین تأثیر آموزش خودمراقبتی مبتنی بر تئوری اورم بر خودکارآمدی کودکان مبتلا به سندرم نفروتیک انجام شد. روش ­کار: در این مطالعه تجربی، 72 کودک 18-7 سال مبتلا به سندرم نفروتیک که به بیمارستان مفید مراجعه کردند، به شیوه مستمر انتخاب شدند و سپس به‌صورت تصادفی به دو گروه آزمون و کنترل تخصیص داده شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسش‌نامه اطلاعات دموگرافیک و پرسش‌نامه خودکارآمدی کودکان (SEQ-C) بود. مداخله شامل آموزش خودمراقبتی برگرفته از الگوی خودمراقبتی اورم بود که در دو جلسه آموزش حضوری 60 دقیقه‌ای انجام شد. گروه کنترل اقدامات روتین را دریافت نمود و مداخله جدیدی دریافت نکرد. جمع‌آوری اطلاعات در شروع مطالعه و یک ماه بعد از پایان مداخله انجام شد. نتایج وارد نرم‌افزار SPSS نسخه 23 شدند. در نهایت داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، درصد، فراوانی، کای اسکوئر، من ویتنی، تی مستقل و ویلکاکسون تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌ها: در پایان مطالعه داده‌های 60 نفر تجزیه‌وتحلیل شد. دو گروه از نظر متغیرهای جمعیت‌شناختی همسان بودند (P>0.05). میانگین نمره خودکارآمدی در گروه مداخله و کنترل، قبل از مداخله، به ترتیب 18/42 ± 64/50 و 19/02 ± 64/76 بود و اختلاف معناداری بین دو گروه مشاهده نشد (P>0.05). یکماه پس از مداخله میانگین نمره خودکارآمدی در گروه مداخله به 14/67 ± 76/10 و در گروه کنترل 17/04 ± 65/06 رسید و میانگین خودکارآمدی بین دو گروه اختلاف معناداری داشت (P<0.05). نتیجه‌گیری: آموزش خودمراقبتی بر اساس الگوی اورم در ارتقای خودکارآمدی کودکان مبتلا به سندرم نفروتیک مؤثر است. به ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی درمانی توصیه می‌شود که در آموزش خودمراقبتی به کودکان مبتلا به بیماری‌های مزمن از الگوی اورم استفاده کنند.},
keywords_fa = {آموزش, خودمراقبتی, خودکارآمدی, سندرم نفروتیک, کودکان},

doi = {10.22034/IJNR.19.3.8},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2893-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2893-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Ghaffari, mozaffar and Esmali, ahmad and Abdolmanafi, vahid and Faragji, kobr},  
title = {Designing a Causal Model of Life Expectancy in Patients with Cancer Diseases based on Mental Toughness, Interpretation Bias and Body Image}, 
abstract ={Introduction: Patients with chronic diseases have a low life expectancy. Therefore, the present study aimed to designing the causal model of life expectancy in patients with cancer diseases based on mental toughness, interpretation bias and body image. Methods:  The present research method is descriptive and correlation type (structural equations). The statistical population of the study was all cancer patients in Tabrize city at 2023 years. The statistical sample was 250 patients who were selected in a purposive sampling. In data collection, Miller's life expectancy (1988), Gaffiero et al.'s bias in pain interpretation (2022), Clough's mental toughness (2002) and Littleton's wory about body image (2008) questionnaires were used. The collected data were analyzed using AMOS and SPSS version 24 software. Results: The results indicated that the 35% of the variance of the life expectancy variable was explained through the variables of the model. The direct effect of mental toughness  (0.41), wory about body image (-0.28) and interpretation bias (-0.38) on the level of life expectancy was significant. And the indirect effect of wory about body image (t-value = 2.95) and mental toughness  (t-value = 2.1) with the mediation role of interpretation bias on the life expectancy was significant. Conclusions: Considering the direct and indirect effect of the interpretation bias, mental stability and self-image on the level of life expectancy, it seems that by strengthening mental toughness, improving interpretation bias and worry about body image in patients with cancer diseases, the life expectancy can be strengthened.  },  
Keywords = {Life Expectancy, Mental Toughness, Interpretation Bias, Body Image, Cancer.},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {36-46}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {طراحی مدل علی امید به زندگی در افراد مبتلا به بیماری سرطان براساس استواری روانی، سوگیری تعبیر و تن انگاره},
abstract_fa ={   مقدمه: افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، از امید به زندگی پایینی برخوردار هستند. بنابراین، تحقیق حاضر با هدف طراحی مدل علی امید به زندگی در افراد مبتلا به بیماری سرطان بر اساس استواری روانی، سوگیری تعبیر و تن انگاره انجام شد. روش کار: روش تحقیق همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری مطالعه، کلیه  بیماران سرطانی شهر تبریز در سال 1401 بودند، که 250 نفر به روش هدفمند انتخاب شدند. در گردآوری داده‌ها،  پرسشنامه‌های امید به زندگی Miller  (1988)، سوگیری در تعبیر درد Gaffiero  و همکاران (2022)، استواری روانی Clough (2002) و  نگرانی از تن انگاره Littleton (2008) مورد استفاده قرار گرفتند. داده‌های جمع آوری شده ، با استفاده از نرم افزار ایموس و SPSS نسخه 24 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: در مجموع 35 درصد از واریانس متغیر امید به زندگی از طریق متغیرهای مدل تبیین شد. اثر مستقیم استواری روانی(41/0)، نگرانی از تن انگاره(28/0-) و سوگیری تعبیر (38/0-) بر میزان امید به زندگی معنی‌دار به دست آمد. و  اثر غیرمستقیم نگرانی از تن انگاره (95/2-=t-value) و استواری روانی  (1/2=t-value ) با میانجیگری نقش واسطه ای سوگیری تعبیر بر میزان امید به زندگی بیماران سرطانی معنی‌دار مشاهده شد. نتیجه گیری: با توجه به اثر مستقیم و غیرمستقیم متغیرهای سوگیری تعبیر، استواری روانی و تن انگاره بر میزان متغیر امید به زندگی، به نظر می‌رسد با تقویت استواری روانی، و بهبود سوگیری تعبیر و نگرانی از تن انگاره می‌توان امید به زندگی بیماران مبتلا به کانسر را تقویت نمود.  },
keywords_fa = {امید به زندگی, استواری روانی, سوگیری تعبیر, تن انگاره, سرطان.},

doi = {10.22034/IJNR.19.3.5},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2891-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2891-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {VahidiMoghadam, Neda and Khademi, Ali and Hosseinzadeh, Marjan and Zeinali, Ali},  
title = {Comparison of the Effectiveness of Metacognitive Therapy and Positive Therapy on Emotional Regulation of patients with Chronic Hypertension}, 
abstract ={Introduction : Blood pressure is one of the chronic medical diseases in which regulation of emotions is effective, so the present study was conducted with the aim of comparing the effectiveness of metacognitive therapy and positive therapy on emotional regulation of patients with chronic hypertension. Method: The research method was a semi-experimental pre-test, post-test and follow-up with a control group. The statistical population of the research included all people with high blood pressure who referred to the specialized and subspecialized center of Imam Khomeini Hospital in Tehran in 2021. 45 qualified people who volunteered to participate in the research were selected by available sampling method and They were randomly divided into two experimental groups and one control group. The data collection tool was Garnevsky et al.'s (2001) emotion regulation questionnaire. The data obtained from the research were analyzed using SPSS version 22 and the statistical method of multivariate analysis of covariance. Results The results showed that there was no significant difference between the intervention and control groups; And metacognitive and positive treatment was effective in improving the emotional regulation of patients with chronic hypertension (P<0.05). Conclusion: Therapists should use metacognitive therapy and positive therapy as a practical and effective treatment method to improve emotional regulation and prevent relapse in patients with chronic hypertension.  },  
Keywords = {Metacognitive therapy, Positive therapy, Emotional regulation, Blood pressure},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {47-57}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان فراشناخت و درمان مثبت نگر بر تنظیم هیجانی بیماران مبتلابه فشارخون مزمن},
abstract_fa ={مقدمه : فشارخون یکی از بیماری‌های مزمن پزشکی است که تنظیم هیجانات در آن مؤثر است، بنابراین مطالعه حاضر باهدف مقایسه اثربخشی درمان فراشناخت و درمان مثبت نگر بر تنظیم هیجانی بیماران مبتلابه فشارخون مزمن انجام شد. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی افراد مبتلابه فشارخون بالا مراجعه‌کننده به مرکز تخصصی و فوق تخصصی امام خمینی تهران در سال 1400 بودند، 45 نفر از افراد واجد شرایط که داوطلب مشارکت در پژوهش بودند، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه تنظیم هیجان گارنفسکی و همکاران (۲۰۰۱) بودند. داده­های حاصل از پژوهش با استفاده از SPSS نسخه 22 و روش آماری تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج نشان داد بین گروه‌های مداخله و کنترل تفاوت معنی‌دار وجود نداشت؛ و درمان فراشناخت و مثبت نگر بر بهبود تنظیم هیجانی بیماران مبتلابه فشارخون مزمن مؤثر بودند (05/0>P). نتیجه‌گیری: درمانگران از روش درمان فراشناختی و درمان مثبت نگر به‌عنوان روش درمانی کاربردی و مؤثر برای بهبود تنظیم هیجانی و پیشگیری از عود بیماران مبتلابه فشارخون مزمن استفاده نمایند.  },
keywords_fa = {درمان فراشناخت, درمان مثبت نگر, تنظیم هیجانی, فشارخون.},

doi = { 10.22034/IJNR.19.3.3},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2860-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2860-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {fattahpour, hamideh and sadat, zohre and hajirezaei, fatemeh and taghadosi, mohse},  
title = {The effect of self-management training program using peer support on adherence in patients with hypertension}, 
abstract ={Background : Hypertension is the most common chronic disease. It is considered a major challenge in global public health. The present study was conducted to determine the effect of self-management training program using peer support on adherence in patients with hypertension. methods: This clinical trial study was conducted on 90 hypertensive patients in Kashan city. Patients were randomly divided into control and intervention groups. The intervention group was trained by peers in 5 sessions during 5 weeks, the control group received usual care. Two groups completed the treatment compliance questionnaires before the, immediately after the end of the intervention and 45 days later. The data was analyzed using spss version 16 statistical software and t-test, chi-square, repeated measures ANOVA tests. Results: The results showed that there was no difference in the treatment compliance score before the intervention in the two groups. But immediately after the intervention and 45 days later, there was a statistically significant difference in the total score of adherence to the treatment, and all its dimensions except the smoking dimension in the two groups (p<0.05). Adherence to treatment varied over time, and the interaction between group and time was significant in this variable (p<0.05). Conclusion: The results of the present study showed that although education through peer support was able to improve adherence to treatment in patients with hypertension. Therefore, this method can be used as a simple method in promoting adherence to treatment and self-management in patients with hypertension.},  
Keywords = {self management, Hypertension, Adherence to Treatment, Peer support},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {58-68}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تاثیر برنامه آموزش خودمدیریتی با استفاده از حمایت همتا بر میزان تبعیت از درمان  در بیماران مبتلا به پرفشاری خون},
abstract_fa ={مقدمه: پرفشاری خون شایع ترین بیماری مزمن و یک چالش عمده در بهداشت عمومی جهانی است. هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر برنامه آموزش خودمدیریتی با استفاده از حمایت همتا بر میزان تبعیت از درمان در بیماران مبتلا به پرفشاری خون انجام شد. روش: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی بر روی90 بیمار مبتلا به پرفشاری خون در شهر کاشان  انجام شد. بیماران به روش تصادفی به دو گروه  کنترل و مداخله تقسیم شدند. گروه مداخله، توسط همتا در 5 جلسه در طول 5 هفته  آموزش دیدند گروه کنترل مراقبتهای معمول را دریافت کردند. دو گروه  قبل از مداخله، بلافاصله پس از پایان مداخله  و 45 روز بعد آن پرسشنامه های تبعیت از درمان را تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری  spssنسخه 16 و آزمونهای تی تست، کای اسکوئر ، آنالیزواریانس با اندازه های تکراری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: یافته ها نشان داد نمره تبعیت از درمان قبل از مداخله در دو گروه تفاوت معنی دار نداشت. ولی بلافاصله بعد از مداخله و 45 روز بعد از آن تفاوت آماری معناداری در نمره کل تبعیت از درمان ,  و همه ابعاد آن بجز بعد مصرف سیگار در دو گروه وجود داشت (p˂0.05) نتایج آزمون آنالیز واریانس تکراری نشان داد که تغییرات میانگین تبعیت از درمان در طول زمان متفاوت بود و اثر متقابل گروه و زمان در مورد این متغیر معنادار بود(p˂0.05). بحث و نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد برنامه آموزش خودمدیریتی با استفاده از حمایت همتا باعث ارتقا تبعیت از درمان در طول زمان در بیماران مبتلا به پرفشاری خون می شود. توصیه می شود در مداخلات آموزش بر بیماران از همتا استفاده گردید.  },
keywords_fa = {خود مدیریتی, تبعیت از درمان, پرفشاری خون, حمایت همتا},

doi = {10.22034/IJNR.19.3.4},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2854-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2854-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {TashakorianJahromi, Alirez},  
title = {Analysis of the role of human capital management functions in patient satisfaction with the mediating role of intra-organizational satisfaction and attitudinal and emotional pride of nurses}, 
abstract ={Background: HCM and its functions are one of the most important final determining factors in increasing the job efficiency of nurses and the organizational performance of hospitals. The purpose of this study is to analyze the relationship between HCM functions and patient satisfaction through the mediating role of intra-organizational satisfaction and attitudinal and emotional pride of nurses. method: The present research is a descriptive-survey among the nurses of the public hospitals of Shiraz metropolis, which was investigated in 2023. Based on Cochran's formula, the number of samples was calculated for the statistical population of 350 people and stratified sampling method was used. To collect data, the researcher's questionnaires of human capital management, MSQ satisfaction, Gouthier & Rhein's organizational pride, and Weng et al satisfaction measurement were adapted, and divergent and convergent validity and reliability were established through Cronbach's alpha. Research data analysis is done using SPSS 22 and Smart PLS 3 software. Findings: The intensity of the effect of human capital management functions on intra-organizational satisfaction has been calculated as 0.423, and the test probability statistic has been obtained as 8.374, which is greater than the critical value of t at the 5% error level, i.e. 1.96, and shows that the observed effect is significant(P<0/05). The intensity of the mediation effect of intra-organizational satisfaction on attitudinal and emotional pride has been calculated as 0.368 and the test probability statistic has been obtained as 3.046, which is greater than the critical value of t at the 5% error level, i.e. 1.96, and shows the observed effect(P<0/05). It is meaningful. Also, the intensity of the mediating effect of attitudinal and emotional pride on patients' satisfaction was calculated as 0.464 and the probability statistic of the test was 4.507, which is greater than the critical value of t at the 5% error level, i.e. 1.96, and shows a significant observed effect(P<0/05). Conclusion: The results showed that the satisfaction of the patients depends on the increase of satisfaction within the organization and this will be achieved through creating a mentality of pride for the job and the organization among the nurses as the operational core of a professional bureaucracy structure. Human capital management in the hospital, if it performs its functions effectively, will be the factor and cause of creating and advancing the platform of patient satisfaction through playing the role of mediator of internal organizational satisfaction and attitudinal and emotional pride of nurses.  },  
Keywords = {Human Capital Management, Patient Satisfaction, Intra-Organizational Satisfaction, Attitudinal and Emotional Pride, Nurses.},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {69-87}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تحلیل نقش کارکردهای مدیریت سرمایه انسانی در خشنودی بیماران با نقش میانجی رضایتمندی درون سازمانی و افتخار نگرشی و عاطفی پرستاران},
abstract_fa ={مقدمه: مدیریت سرمایه انسانی و کارکردهای آن از مهمترین عوامل تعیین کننده نهایی در افزایش کارایی شغلی پرستاران و عملکرد سازمانی بیمارستان‌ها می‌باشد. هدف مطالعه حاضر تحلیل ارتباط بین کارکردهای مدیریت سرمایه انسانی و خشنودی بیماران از طریق نقش میانجی رضایتمندی درون سازمانی و افتخار نگرشی و عاطفی پرستاران است. روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی-پیمایشی در بین پرستاران بیمارستان های دولتی کلانشهر شیراز می باشد که در سال 1402 مورد تجزیه و تحلیل جامع قرار گرفت. بر اساس فرمول کوکران تعداد نمونه برای جامعه آماری تحقیق 350 نفر محاسبه و از روش نمونه گیری طبقه ای استفاده شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های محقق ساخته کارکرد مدیریت سرمایه انسانی، رضایتمندی MSQ ، افتخار سازمانی گوتیر و راین و سنجش خشنودی ونگ و همکاران اقتباس گردید که روایی واگرا و همگرا و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ تایید گردید. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش با بهره گیری از نرم افزار22  SPSS و Smart PLS 3 انجام پذیرفت. یافته ها: شدت اثر کارکردهای مدیریت سرمایه انسانی بر رضایتمندی درون سازمانی برابر 423/0 محاسبه ‌شده است و آماره احتمال آزمون نیز 374/8 به‌دست‌آمده است که بزرگ‌تر از مقدار بحرانی t در سطح خطای 5% یعنی 96/1 بوده و نشان می‌دهد تأثیر مشاهده‌شده معنادار است(05/0P< ). شدت اثر نقش میانجی رضایتمندی درون سازمانی بر افتخار نگرشی و عاطفی برابر 368/0 محاسبه ‌شده است و آماره احتمال آزمون نیز 046/3 به‌دست‌آمده است که بزرگ‌تر از مقدار بحرانی t در سطح خطای 5% یعنی 96/1 بوده و نشان می‌دهد تأثیر مشاهده‌شده معنادار است(05/0P< ). همچنین شدت اثر نقش میانجی افتخار نگرشی و عاطفی بر خشنودی بیماران برابر 464/0 محاسبه ‌شده و آماره احتمال آزمون نیز 507/4 به‌دست‌آمده است که بزرگ‌تر از مقدار بحرانی t در سطح خطای 5% یعنی 96/1 بوده و نشان می‌دهد تأثیر مشاهده‌شده معنادار است(05/0P< ). نتیجه گیری: نتایج نشان داد که خشنودی بیماران در گرو افزایش رضایتمندی درون سازمانی بوده و این امر از طریق ایجاد ذهنیت افتخار به شغل و سازمان در بین پرستاران به عنوان هسته عملیاتی یک ساختار بوروکراسی حرفه ای بطور ویژه محقق خواهد گردید. مدیریت سرمایه انسانی در بیمارستان در صورتیکه کارکردهای خود را به نحو احسن اجرایی سازد، عامل و مسبب ایجاد و پیشبرد بستر خشنودی بیماران از طریق ایفای نقش میانجی رضایتمندی درون سازمانی و افتخار نگرشی و عاطفی پرستاران خواهد بود.  },
keywords_fa = {مدیریت سرمایه انسانی, خشنودی بیماران, رضایتمندی درون سازمانی, افتخار نگرشی و عاطفی, پرستاران.},

doi = {10.22034/IJNR.19.3.7},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2850-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2850-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {rooddehghan, zahra and seyyedi, javad and mohammadi, mostafa and haghani, shima and karimi, raoofeh},  
title = {A comparative study of the effect of two methods of enteral feeding, bolus and continuous, on laboratory indicators and the incidence of diarrhea in patients under mechanical ventilation.}, 
abstract ={Nutritional support is one of the main pillars of care in patients under mechanical ventilation due to acute conditions and low level of consciousness. The purpose of this study was to compare the effect of two methods of enteral feeding, bolus and continuous, on laboratory indicators and the incidence of diarrhea in patients under mechanical ventilation. method: It was a randomized clinical trial study. The research population was made up of all intubated patients under mechanical ventilation of Imam Khomeini Hospital, Tehran University of Medical Sciences, and 34 patients from the special care department were randomly assigned to two intervention and control groups based on their case number. Consent was obtained from patients' companions to participate in the study. The intervention group was fed by continuous feeding method and the control group was fed by routine method (Bolus) for one week. Laboratory indicators (albumin and lactate) were measured at the beginning of the intervention and also one week after the intervention, glucose every 6 hours and frequency of diarrhea were measured and in the basic information registration sheet, the laboratory index registration and the frequency of defecation sheet, were recorded. Tables of descriptive statistics and results of statistical tests and SPSS software version 20 were used to describe the data. Results: There was no significant difference between the changes in albumin and lactate levels in the two groups before and after the intervention (P<0.05). Although the amount of lactate in both groups decreased significantly after the intervention compared to before. Also, except for the first day, there was no significant difference between the two groups in any of the intervention days (P<0.05). There was no significant difference in the frequency of diarrhea between the two groups during one week (P<0.05). Conclusion: Considering the lack of significant differences between the effects of these two nutritional methods on laboratory indicators, the use of a method that is safer and more affordable can be the priority of the nutritional method of these patients; Although it is recommended to start feeding as soon as possible in these patients to reduce the lactate level.  },  
Keywords = {Nutrition, enteral nutrition, bolus, continuous.},
volume = {19},
Number = {3}, 
pages = {88-99}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی مقایسه ای تاثیر دو روش تغذیه ای روده ای بلوس و مداوم بر شاخص های آزمایشگاهی و میزان بروز اسهال در بیماران تحت تهویه مکانیکی},
abstract_fa ={مقدمه : حمایت تغذیه ای در بیماران تحت تهویه مکانیکی به دلیل شرایط حاد و سطح هوشیاری پایین، از ارکان اصلی مراقبت است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه تاثیر دو روش تغذیه روده‌ای بلوس و مداوم بر شاخص‌های آزمایشگاهی و میزان بروز اسهال در بیماران تحت تهویه‌ مکانیکی بود. روش: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده بود. جامعه پژوهش را کلیه بیماران اینتوبه تحت تهویه مکانیکی بیمارستان امام خمینی دانشگاه علوم پزشکی تهران تشکیل می دادند که 34 نفر از بیماران بخش مراقبت‌های ویژه بر اساس شماره پرونده و به صورت تصادفی ساده در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. رضایت از همراهان بیماران جهت شرکت در مطالعه اخد شد. گروه مداخله به روش تغذیه مداوم و گروه کنترل به روش روتین (بلوس) به مدت یک هفته تغذیه شدند. شاخص های آزمایشگاهی(آلبومین و لاکتات) بدو شروع مداخله و همچنین یک هفته بعد از مداخله، گلوکز هر  6 ساعت و دفعات بروز اسهال سنجش شد و در برگه ثبت اطلاعات پایه، برگه ثبت شاخص های آزمایشگاهی و دفعات اجابت مزاج ثبت شد. از جداول آمار توصیفی و نتایج آزمون های آماری و نرم افزار  SPSS ویرایش 20 برای توصیف داده ها  استفاده شد. یافته‌ها: بین تغییرات میزان آلبومین و لاکتات در دو گروه قبل و بعد از مداخله، اختلاف معنی داری وجود نداشت(05/0P<). اگر چه میزان لاکتات در هر دو گروه بعد از مداخله، نسبت به قبل آن، کاهش معنی داری داشته است. همچنین مقدار گلوکز به غیر از روز اول در هیچکدام از روزهای مداخله بین دو گروه اختلاف معنی داری نداشته است(05/0P<). دفعات بروز اسهال نیز بین دو گروه در طول یک هفته اختلاف معنی داری وجود نداشت(05/0P<). بحث و نتیجه گیری: با توجه به عدم اختلاف معنی دار بین تاثیر این دو روش تغذیه ای بر شاخص های آزمایشگاهی، استفاده از روشی که ایمن تر و مقرون به صرفه تر است می تواند در اولویت روش تغذیه ای این بیماران باشد؛ اگر چه شروع هر چه سریعتر تغذیه در‌ این بیماران جهت کاهش سطح لاکتات توصیه می شود. کلید واژه ها: تغذیه؛ تغذیه روده‌ای؛ بولوس ؛ مداوم  },
keywords_fa = {تغذیه؛ تغذیه روده‌ای؛ بولوس ؛ مداوم},

doi = {10.22034/IJNR.19.3.2},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2796-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2796-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {NikbakhtNasrabadi, Alirez},  
title = {"The Role of Artificial Intelligence in Nursing Research: A Glimpse into the Future"}, 
abstract ={In recent years, the world has been profoundly impacted by artificial intelligence (AI), a remarkable human innovation. Various individuals and organizations are leveraging AI according to their missions and objectives. One of the prominent fields where AI has been optimally and progressively utilized is research (1). Nursing science is no exception to this trend. Undoubtedly, conducting specialized research is essential for the growth and advancement of nursing knowledge and skills. Like all other disciplines, nursing must adopt tools that align with the latest technological advancements (2). AI can be applied to research in several ways, including designing innovative research ideas, predicting future research outcomes, improving research quality through more accurate data analysis, intelligently drafting precise research reports, and utilizing AI in studies with larger sample sizes, thereby yielding more accurate findings. These findings can assist in forecasting future trends in nursing care (3). Furthermore, AI can enhance nurses' decision-making processes by integrating clinical data with predictive models, enabling nurses to make more informed and precise decisions in patient care. This not only improves care quality but also reduces the risk of medical errors. However, employing AI in nursing research presents specific challenges, such as ethical concerns related to patient privacy and the potential over-reliance on algorithms in place of human judgment. Therefore, AI should be seen as a complementary tool that supports, rather than replaces, the expertise and experience of nurses. Ultimately, the integration of AI in nursing research promises new opportunities for enhancing patient health and care. Despite the challenges, AI's potential to improve research quality and clinical outcomes is undeniable. It appears that AI will not only be a fundamental tool in future nursing research but also has the capacity to revolutionize the delivery of nursing services (4).  },  
Keywords = {Artificial intelligence, nursing, research, future},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {1-3}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {نقش هوش مصنوعی در پژوهش پرستاری: نگاهی به آینده},
abstract_fa ={در طی سال های اخیر،  دنیا تحت تاثیر مخلوق افسانه ای انسان، هوش مصنوعی قرار گرفته و افراد و گروه های مختلف براساس رسالت ها، ماموریت ها و اهدف خود از آن بهره می برند. یکی از حیطه هایی که  هوش مصنوعی به صورت چشمگیر و در حال پیشرفتی مورد استفاده بهینه قرار گرفته است پژوهش می باشد(1). علم پرستاری نیز از این قاعده مستثنی نمی باشد. بی شک برای رشد و توسعه علم و مهارت پرستاری، انجام پژوهش های تخصصی یک ضرورت است. در این میان لازم است مشابه تمامی تخصص ها و رشته ها از ابزارها متناسب با پیشرفت و تکنولوژی روز دنیا استفاده شود(2). هوش مصنوعی با روش های مختلفی در پژوهش می تواند مورد استفاده قرار گیرد، طراحی ایده های جدید پژوهش، پیش بینی یافته های پژوهش در آینده، ارتقای کیفیت پژوهش ها با انجام دقیق تر تحلیل های داده ها، تنظیم هوشمندانه و دقیق تر گزارش یافته های پژوهش، به کار گرفتن هوش مصنوعی در پژوهش هایی با حجم جامعه برگ تر در نتیجه دستیابی به یافته هایی دقیقترمی تواند پیش‌بینی روندهای آینده در مراقبت‌های پرستاری کمک کند(3). از طرف دیگر، هوش مصنوعی می‌تواند به بهبود تصمیم‌گیری‌های پرستاران کمک کند. با ترکیب داده‌های بالینی با مدل‌های پیش‌بینی‌کننده، پرستاران می‌توانند تصمیم‌های بهتر و دقیق‌تری برای مراقبت از بیماران بگیرند. این امر نه تنها به بهبود کیفیت مراقبت‌ها، بلکه به کاهش خطاهای پزشکی نیز منجر می‌شود. با این حال، استفاده از هوش مصنوعی در پژوهش‌های پرستاری چالش‌های خاص خود را نیز دارد. از جمله مسائل اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی بیماران و همچنین احتمال اتکای بیش از حد به الگوریتم‌ها به جای قضاوت انسانی. بنابراین، باید از هوش مصنوعی به عنوان یک ابزار تکمیلی در کنار تخصص و تجربه پرستاران استفاده شود، نه به عنوان جایگزین آنها. در نهایت، آینده پژوهش‌های پرستاری با ادغام هوش مصنوعی، نویدبخش فرصت‌های جدیدی برای بهبود سلامت و مراقبت از بیماران است. با وجود چالش‌ها، پتانسیل هوش مصنوعی در ارتقاء کیفیت پژوهش‌ها و بهبود نتایج بالینی انکارناپذیر است. به نظر می‌رسد که هوش مصنوعی نه تنها ابزار اصلی پژوهش‌های پرستاری آینده خواهد بود، بلکه می‌تواند انقلابی در نحوه ارائه خدمات پرستاری ایجاد کند(4).  },
keywords_fa = {هوش مصنوعی, پرستاری, پژوهش, آینده},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2935-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2935-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {HajidoostGiv, Fatemeh and Ghanifar, Mohamad-Hassan and Shahabizadeh, Fatemeh},  
title = {Investigating the effectiveness of reality therapy on the psychological symptoms of adolescents}, 
abstract ={Introduction: Psychological problems such as depression, anxiety and stress play an important role in the psychological condition of adolescents, so the present study was determining the effectiveness of reality therapy in psychological disorders (depression, anxiety and stress) of adolescents. Methods: The research method was semi-experimental with a pre-test - post-test design and a control group with a follow-up period. The research population included all secondary school girls in Birjand city in the academic year of 2021-2022, 30 of who were selected by available sampling method and randomly replaced in two experimental and control groups (15 people in each group). And they responded to Lavibond and Lavibond (1995) depression, anxiety and stress scale. The experimental group participated in eight reality therapy intervention sessions, but the control group received the usual intervention. In the data analysis, repeated measurement test between groups was used with SPSS version 20 software. Results: The results showed that the average scores of depression, anxiety and stress of the experimental group compared to the control group decreased significantly in the post-test phase and this decrease remained stable in the follow-up phase (P<0.01). Conclusion: Based on the results of the research, reality therapy can be considered as an effective intervention method in reducing depression, anxiety and stress of teenagers},  
Keywords = {Reality therapy, Psychological syndromes, Depression, Anxiety, Stress, Adolescents.},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {4-14}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی اثربخشی واقعیت‌درمانی بر نشانگان روان‌شناختی نوجوانان},
abstract_fa ={مقدمه: مشکلات روان‌شناختی ازجمله افسردگی، اضطراب و استرس نقش مهمی در وضعیت روان‌شناختی نوجوانان دارند، لذا مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی واقعیت‌درمانی بر نشانگان روان­شناختی (افسردگی، اضطراب و استرس) نوجوانان انجام شد. روش کار: روش پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه همراه با دوره پیگیری بود. جامعه پژوهش شامل تمامی دانش­آموزان دختر متوسطه دوم شهر بیرجند در سال تحصیلی 1401-1400 بودند که 30 نفر به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به‌طور تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند، و به  مقیاس‌ نشانگان روان­شناختی لاویبوند و لاویبوند(1995) پاسخ دادند. گروه آزمایش در هشت جلسه مداخله واقعیت‌درمانی شرکت کردند، اما گروه گواه مداخله معمولی را دریافت نمودند. در تحلیل داده‌ها از آزمون اندازه‌گیری مکرر بین گروهی با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۰ استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که میانگین نمرات افسردگی، اضطراب و استرس گروه آزمایش نسبت به گروه گواه، در مرحله پس‌آزمون کاهش معناداری پیداکرده و این کاهش در مرحله پیگیری پایدار مانده بود (01/0>P). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج پژوهش، واقعیت‌درمانی می‌تواند به‌عنوان یک روش مداخله‌ای مؤثر در کاهش افسردگی، اضطراب و استرس نوجوانان مورد توجه قرار گیرد.},
keywords_fa = {واقعیت درمانی, نشانگان روان‌شناختی, افسردگی, اضطراب, استرس, نوجوانان},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.4},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2900-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2900-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {khachian, Alice and elyasi, sona and haghani, shima and ghasemi, omleil},  
title = {Investigation the relationship between happiness and severity of menopausal symptoms in menopausal women referring to Rural healthcare centers in Saveh city in 1402}, 
abstract ={Background There are several researches which indicated the effect of various variables on the severity of menopause symptoms in women. However, the role of self-knowledge, life satisfaction, psychological readiness, taste, aesthetic sense, self-efficacy and hope in women as an integrated model has been neglected. Menopause is a new period of women's life, in order to adapt and understand the changes resulting from it, the level of awareness and knowledge of women, family members and of course society should be increased. Considering the effects of variable dimensions of happiness on the severity of menopause symptoms, it seems that a more detailed examination of the psychological aspects of menopause is useful and important. This study was conducted with the aim of determining happiness and severity of menopausal symptoms in menopausal women referring to rural health centers in Saveh city. Method: his descriptive By receiving the code of ethics on IR.IUMS.REC.1402.112 on 02/24/1402 as- analitical cross-sectional study was conducted in 1402, 440 postmenopausal women referred to rural health centers and health homes in Saveh city were selected by quota method with proportional allocation. Demographic information form, Oxford Happiness Questionnaire and Heinemann et al. Menopause Symptoms Severity Questionnaire were completed by women participating in the research. In this study, half an hour of time was allocated for each participant, and full oral explanations were given on how to fill in the questionnaires. The participants filled out their questionnaires after receiving them, at home or in a private room, during fifty days, every ten days, and each time for 30 minutes, time was set to fill these questionnaires. After the given time, the questionnaires were collected. Data analysis was done using descriptive statistical methods, Pearson correlation tests and multivariate regression by spss24 software.. Results: The results showed that all articles have a positive and significant correlation with the severity of menopause symptoms. The research findings show that there was a negative and significant correlation between "happiness" and "menopause symptom severity" at the 0.01 level. (self-concept, p<0.001 and r=-0.338), (satisfaction with life, p<0.001 and r=-0.3), (mental readiness, p<0.001 and r=-0.286), (being in good taste, p<0.001 and r=-0.217), (aesthetic, p<0.001 and r=-0.296), (self-efficacy, p<0.001 and  r=-0.295), (Hopefully, p<0.001 and r=-0.204). Therefore, the hypothesis was zero and with 99% confidence, there was a negative and significant relationship between self-concept, life satisfaction, psychological readiness, enjoyment, aesthetic feeling, self-efficacy, and hope with the severity of menopausal symptoms in menopausal women. That is, as the severity of menopause symptoms increases, happiness also decreases.. Conclusion: It seems that happiness and its dimensions can play an effective role as a functional variable in the severity of menopause symptoms in women and their quality of life. As it turned out, happiness dimensions had a significant correlation with the severity of menopause symptoms. Considering the lack of sufficient studies in this field, in this research, the dimensions of happiness were investigated and its relationship with the severity of menopause symptoms was used. Therefore, the results of this study can be used in training to increase the level of happiness in menopausal women in order to effectively reduce the severity of menopausal symptoms and improve the lifestyle of these women in research environments.},  
Keywords = {happiness, menopause, Severity of symptoms of menopause,menopausal women},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {15-35}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط شادکامی و شدت علایم یائسگی در زنان یائسه مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی روستایی شهرستان ساوه در سال۱۴۰2},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به اثرات ابعاد متغیر شادکامی بر شدت علائم یائسگی به نظر می­رسد بررسی دقیق تر جنبه­های روانی یائسگی مفید بوده و حائز اهمیت می­باشد. این مطالعه با هدف تعیین شادکامی و شدت علایم یائسگی در زنان یائسه مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی روستایی شهرستان ساوه انجام شده است. روش کار: این مطالعه مقطعی از نوع توصیفی و همبستگی یود که در سال 1402 انجام شد، 440 نفر از زنان یائسه مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی روستایی و خانه­های بهداشت شهرستان ساوه به روش سهمیه ای با تخصیص متناسب انتخاب شدند. فرم اطلاعات جمعیت شناختی و پرسشنامه­ شادکامی آکسفورد و پرسشنامه شدت علایم یائسگی هاینمن و همکاران توسط زنان شرکت کننده در پژوهش تکمیل شد. تجزیه و تحلیل داده هابا استفاده از روش های آماری توصیفی، آزمون های همبستگی پیرسون توسط نرم افزار spss24 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد تمامی متغیرهای پژوهش همبستگی مثبت و معنی داری با شدت علائم یائسگی دارند. یافته های تحقیق نشان داد که همبستگی‌ منفی و معنی­داری بین ابعاد " شادکامی" و "شدت علایم یائسگی" در سطح 01/0 وجود داشت (خودپنداره، 001/0p< و 338/0- r=)، (رضایت از زندگی، 001/0p< و 3/0- r=)، (آمادگی روانی، 001/0p< و 286/0- r=)، (سر ذوق بودن، 001/0p< و 217/0- r=)، (احساس زیبایی شناختی، 001/0p< و 296/0- r=)، (خودکارآمدی، 001/0p< و 295/0- r=)، (امیدواری، 001/0p< و 204/0- r=). بنابراین فرض صفر رد شد و با اطمینان 99 درصد اطمینان بین خودپنداره، رضایت از زندگی، آمادگی روانی، سرذوق بودن، احساس زیبایی­شناختی، خودکارآمدی، امیدواری با شدت علایم یائسگی در زنان یائسه رابطه منفی و معنی­داری وجود داشت. یعنی با افزایش شدت علائم یائسگی، شادکامی نیز کاهش می یابد. نتیجه ­گیری: به­نظر می­رسد شادکامی و ابعاد آن می­تواند به­عنوان یک متغیر کاربردی نقش موثری در شدت علائم یائسگی در زنان و کیفیت زندگی آنها ایفا کند. همانطور که مشخص شد ابعاد شادکامی به­میزان خیلی زیادی همبستگی معنی داری با شدت علائم یائسگی داشتند. با عنایت به کمبود مطالعات مکفی در این زمینه، در این پژوهش ابعاد شادکامی بررسی و از رابطه ی آن با شدت علائم یائسگی بهره برده شد. لذا از نتایج این مطالعه می توان در آموزش بالا بردن میزان شادکامی در زنان یائسه جهت کم کردن موثر شدت علائم یائسگی و ارتقاء سبک زندگی این زنان در محیط های پژوهش استفاده نمود.  },
keywords_fa = {شادکامی, یائسگی, شدت علائم یائسگی},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.15},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2887-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2887-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Faramarzi, Abbas and Esmaeili, Ravanbakhsh and Shorofi, Seyed Afshin and Yazdi, Khadijeh and Tatari, Mahi},  
title = {Relationship between sleep quality and post-traumatic stress disorder in family caregivers of traumatic patients hospitalized in the intensive care unit (ICU)}, 
abstract ={Introduction: The present study was designed to investigate the relationship between sleep quality and post-traumatic stress disorder (PTSD) in family caregivers of patients admitted to the intensive care unit (ICU). Methods: The current cross-sectional study was conducted on immediate family members of patients admitted to the ICU. Pittsburgh Sleep Quality Questionnaire and PCL-C questionnaire were the instruments for measuring post-traumatic stress disorder and sleep quality, respectively. The PTSD questionnaire was completed by the caregivers after the patient's admission. The sleep quality questionnaire was filled out by the caregivers after the admission and one month later. For statistical analysis, correlation analysis and paired t-tests were used with a significance level of 0.05. Results: The total number of participants in this study was 120 people (66 men and 54 women). The mean score of post-traumatic stress disorder was 67.8 ± 5, indicating a high level of stress among the participants. The score of sleep quality at the time of hospitalization in the participants was 3.9±1.8 (acceptable sleep quality) and after 1 month it was 9.3±2.5 (impaired sleep quality), which had significantly worsened (P<0.001). However, there was no significant relationship between sleep quality and post-traumatic stress disorder (P<0.05). Conclusions: Post-traumatic stress disorder of family caregivers was recorded at a concerning level, which could have destructive effects on physical and mental health. Also, the sleep quality of the caregivers was strongly influenced by the admission of patients to the ICU, and psychiatric interventions are inevitable for family caregivers.  },  
Keywords = {sleep quality, post-traumatic stress disorder, trauma, Family caregiver, intensive care unit},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {36-46}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {ارتباط اختلال استرس پس از سانحه با کیفیت خواب اعضای خانواده بیماران ترومایی بستری در بخش مراقبت های ویژه},
abstract_fa ={مقدمه: مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط وضعیت کیفیت خواب و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در مراقبین بیماران بستری در ICU طراحی شده است. روش کار: بررسی حاضر به صورت مقطعی بر روی بستگان درجه اول بیماران بستری در ICU انجام شد. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ و پرسشنامه PCL-C برای سنجش اختلال استرس پس از سانحه استفاده شد. پرسشنامه PTSD توسط همراهان، پس از پذیرش بیمارشان تکمیل شد، اما پرسشنامه کیفیت خواب پس از پذیرش و یک ماه بعد توسط همراهان بیمار تکمیل گردید. برای آنالیز آماری از آزمون های همبستگی و تی زوجی با سطح معنی داری 0.05 استفاده شد. یافته ها: تعداد کل شرکت کنندگان دراین مطالعه 120 نفر (66 مرد و 54 زن) بودند. میانگین نمره اختلال استرس پس از سانحه 5±67.8 بود که نشان دهنده سطح استرس بالا در همراهان بیماران بود. نمره کیفیت خواب در زمان بستری در همراهان 1.8±3.9 (کیفیت خواب قابل قبول) و پس از 1 ماه از حادثه 2.5±9.3 (کیفیت خواب نامناسب) بود که به طور قابل ملاحظه ای بدتر شده بود (001/0>P). با اینحال ارتباط معناداری بین کیفیت خواب و اختلال استرس پس از سانحه مشاهده نشد (05/0<p). نتیجه گیری: اختلال استرس پس از سانحه به شدت در همراهان بیماران وجود دارد و این مسئله می تواند اثرات مخرب سلامت جسمی و روانی داشته باشد. همچنین کیفیت خواب همراهان بر اثر مشکلات مربوط به بیماران به شدت تحت تاثیر قرار می گیرد و مداخلات روانپزشکی برای این افراد را اجتناب ناپذیر می کند.  </p).},
keywords_fa = {کیفیت خواب, اختلال استرس پس از سانحه, تروما, همراه بیمار, بخش مراقبت های ویژه},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.36},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2822-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2822-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {TabatabaeeZavare, Seyyed Amirhosein and Nasrolahi, Bit},  
title = {Mediating Role of Emotional Distress in Relationshp Between Adaptive and Maladaptive Cognitive Emotion Regulation Strategies with Corona Anxiety}, 
abstract ={Purpose: How to use different emotion regulation strategies can be effective in the occurrence of emotional distresses and anxiety caused by spread of various viral diseases such as COVID-19, therefore present study was conducted with aim of investigating the mediating role of emotional distress (stress, anxiety and depression) in relationship between adaptive and maladaptive strategies of cognitive emotion regulation with corona anxiety. Methods: This research was a descriptive study using the correlation method. The statistical population of this research was all university students and graduates of Science, Research and Technology Ministry living in Tehran. From this statistical population, 442 samples were selected during peak of Omicron strain of coronavirus From beginning of July 2022 to end of April 2023 using convenience sampling method. The tools used in this research were Garnevsky's Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (2002), DASS-21 Anxiety, Stress, Depression Questionnaire (1995), Alipour et al.'s Corona Disease Anxiety Questionnaire (2020). This research was conducted in form of statistical analysis of Structural Equations Model  using SPSS version 25 and AMOS version 24 softwares. Results: The present study results showed direct effect of adaptive cognitive emotion regulation strategies on emotional distress (β=-0.333, P<0.001), maladaptive cognitive emotion regulation strategies on emotional distress (β=0.501, P<0.001), emotional distress on corona anxiety (β=0.407, P<0.001) is significant at α=0.05 level. Also, significance of indirect effect of adaptive cognitive emotion regulation strategies on corona anxiety (β=-0.136, P=0.009), maladaptive cognitive emotion regulation strategies on corona anxiety (β=0.204, P=0.016) with mediation of emotional distress was confirmed at α=0.05 level. Conclusion: According to the results of present research, emotion regulation strategies can be used in psychotherapy guidelines with aim of reducing people's emotional distress and finally, preventing and dealing with anxiety caused by coronavirus and even other infectious diseases that may spread in future and cause anxiety like COVID-19.  },  
Keywords = {Cognitive Emotion Regulation, Corona Anxiety, Emotional Distress.},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {47-59}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {میانجیگری آشفتگی هیجانی در ارتباط راهبردهای سازگارانه و ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان با اضطراب کرونا},
abstract_fa ={مقدمه: نحوه استفاده از راهبردهای مختلف تنظیم هیجان می­تواند در بروز آشفتگی­ های هیجانی و اضطراب ناشی از شیوع بیماری ­های ویروسی مختلف از قبیل کووید-19 مؤثر باشد. بنابراین پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش میانجی‌‌ آشفتگی هیجانی (استرس، اضطراب و افسردگی) در رابطه راهبردهای سازگارانه و ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان با اضطراب کرونا صورت گرفت.   روش: پژوهش حاضر از دسته مطالعات توصیفی به روش همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان و فارغ‌‌التحصیلان دانشگاه ­های وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ساکن شهر تهران بود. از این جامعه آماری، 442 نفر نمونه در زمان اوج شیوع و همه‌‌گیری سویه اومیکرون ویروس کرونا از ابتدای تیر 1401 تا آخر فروردین 1402 به روش نمونه‌‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورداستفاده در این پژوهش پرسش­نامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی(2001)، پرسش­نامه اضطراب، استرس، افسردگی DASS- 21 (1995)، پرسش­نامه اضطراب بیماری کرونا علی‌‌پور و همکاران (1398) بودند. این پژوهش در قالب تحلیل آماری مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌‌افزارهای SPSS نسخه 25 و AMOS نسخه 24 انجام شده ‌‌است.  یافته‌‌ها: یافته ­های پژوهش حاضر نشان ­داد اثر مستقیم راهبردهای سازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر آشفتگی هیجانی (0/333-=β، 001/0>P)، راهبردهای ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر آشفتگی هیجانی (0/501=β، 001/0>P)، آشفتگی هیجانی بر اضطراب کرونا (0/407=β، 001/0>P) در سطح 0/05=α معنادار شده­ است. همچنین معناداری اثر غیرمستقیم راهبردهای سازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر اضطراب کرونا (0/136-=β، 0/009=P)، راهبردهای ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر اضطراب کرونا (0/204=β، 0/016=P) با میانجی­گری آشفتگی هیجانی در سطح 0/05=α تائید گردید.  نتیجه‌‌گیری: بنا بر یافته‌‌های پژوهش حاضر می‌‌توان از راهبردهای تنظیم هیجان در دستورالعمل‌‌های روان­درمانی باهدف کاهش آشفتگی هیجانی افراد و درنهایت، پیشگیری و مقابله با اضطراب ناشی از ویروس کرونا و حتی سایر بیماری‌‌های واگیردار که ممکن است در آینده مانند کووید-19 شیوع پیدا کرده و ایجاد اضطراب کنند استفاده کرد.  },
keywords_fa = {آشفتگی هیجانی؛ اضطراب کرونا؛ تنظیم شناختی هیجان.},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.47},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2867-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2867-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Molavynejad, Shahram and kalani, leila and adarvishi, sara and Elahi, maasume and Asadizaker, Marziyeh},  
title = {Brain Drain in Nursing: Concept Analysis Using Rodgers\' Evolutionary Method}, 
abstract ={Background: Brain drain is a multidimensional and complex concept. Due to the fact that this concept has not been identified in nursing, it is necessary to analyze this concept. Objective: To analyze the concept of brain drain in nursing using Rogers' evolutionary method. Method: from available reliable scientific databases such as: Medline, ProQuest, Cinahel, Science direct, magiran, pubmed, scopus, wiley, web of science, Google Scholar, SID, Iranmedex and in the time range of 2003-2023, which search from Persian keywords brain drain and nursing and their English equivalent brain drain and nursing were used in the title and abstract of the articles. In total, out of 96 articles, 24 were selected for review. After selecting the data sources, data collection and analysis was done and the information related to the attributes, antecedents and consequences of the concept was summarized and coded. Findings: The characteristics of the concept of brain drain include the following 5 characteristics: individual motivation and decisions, external obstacles and facilitators, freedom of choice, migration as a human right and dynamic movement. Antecedents include push factors, pull factors, and grab factors, as well as consequences, including positive and negative consequences. Conclusion: The brain drain is affected by pushing, pulling and grab factors. In recent years, there has been a growing interest in nurse migration, but there is little primary research, so research is suggested to guide practice, policy, or research.  },  
Keywords = {concept analysis, Rodgers' evolutionary Method, brain drain, nursing},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {60-84}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {فرار مغزها در پرستاری:  تحلیل مفهوم به روش تکاملی راجرز},
abstract_fa ={مقدمه : فرار مغزها مفهومی چند بعدی و پیچیده می باشد. با توجه به این که این مفهوم در پرستاری مورد شناسایی قرار نگرفته است لذا لازم است این مفهوم مورد تحلیل قرار گیرد. روش : از پایگاههای اطلاعاتی معتبر علمی در دسترس مانند: Medline, ProQuest, Cinahel, Science direct, magiran, pubmed, scopus, wiley, web of science, Google Scholar, SID, Iranmedex و در محدوده زمانی 2023-2003 که جهت جستجو از کلید واژه های فارسی فرار مغزها و پرستاری و معادل انگلیسی آنها brain drain and nursing در عنوان و چکیده مقالات استفاده شد. در کل از 96 مقاله، 24 مورد جهت بررسی انتخاب شدند. پس از انتخاب منابع داده ها، جمع آوری و تحلیل داده ها انجام شد و اطلاعات مربوط به ویژگی ها، پیشایندها و پیامدهای مفهوم، خلاصه و کدبندی گردید. یافته ها: ویژگی های مفهوم فرار مغزها شامل 5 ویژگی زیر می باشد: انگیزه و تصمیمات فرد، موانع و تسهیل کننده های خارجی، آزادی انتخاب، مهاجرت به عنوان یک حقوق بشر و حرکت پویا. پیشایندها مشتمل بر عوامل فشاری، عوامل کششی و عوامل ربایشی و همچنین پیامدها در بردارنده پیامدهای مثبت و منفی می باشند. نتیجه گیری: فرار مغزها تحت تأثیر عوامل فشاری، کششی و ربایشی قرار دارد. در سالهای اخیر علاقه فزاینده ای به مهاجرت پرستاران وجود داشته است ولی تحقیقات اولیه کمی وجود دارد بنابراین تحقیقاتی را برای هدایت در بالین، سیاست یا تحقیق پیشنهاد می گردد.},
keywords_fa = {تحلیل مفهوم, روش تکاملی راجرز, پرستاری, فرار مغزها},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.60},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2832-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2832-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {shahbazisighaldeh, shirin and khalili, fatemeh and maleki, shokoufeh and haghani, shima and rahimiforoushani, abbas},  
title = {Examining the relationship between pregnant women\'s anxiety and their knowledge and attitude about the cause of the latest infectious pandemic in the world; Covid 19 virus}, 
abstract ={Introduction: The purpose of this study was to investigate the relationship between pregnant women's anxiety and their knowledge and attitude about COVID-19. Methods: This cross-sectional study was conducted on 458 pregnant women in Tehran between 2020 and 2021. The research tools included a researcher-made questionnaire and Beck's standard anxiety questionnaire. Questionnaires were provided to pregnant women through social networks and data were analyzed using SPSS software. Resualts: In this study, the average scores of women's knowledge and attitude about Corona infection were 18.22±5.13 and 4.62±2.61, respectively, and their anxiety score was 11.14±6.46. There was a statistically significant relationship between the average score of awareness with mother's age; the average score of attitude with mother's education and spouse's education and employment; and the average score of anxiety with mother's age, the number and weeks of pregnancy and the type of previous births. Anxiety and awareness (P=0.15 and attitude (P=0.97) had no statistically significant relationship, but the two variables of awareness and attitude had a significant positive correlation (P=0.004). Social media (60.9%) and social networks (43.4%) were the most commmen sources of COVID-19 information. Conclusion: This study showed that there was a moderate awareness and attitude about COVID-19 among pregnant women in Tehran and their level of anxiety had increased compared to before the pandemic. From the results of this study, government could identify the needs of pregnant women at the time of pandemics, and by introducing and providing correct information resources, it can increase the awareness and attitude of them about the pandemic, reduce their anxiety and improve their pregnancy outcomes.  },  
Keywords = {Corona virus pandemic, SARS-CoV-2, Viral disease, Stress in pregnancy, Cross-sectional study},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {85-101}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط اضطراب زنان باردار با آگاهی و نگرش آنها در مورد عامل جدیدترین پاندمی عفونی جهان؛ ویروس کوید 19},
abstract_fa ={مقدمه: هدف این مطالعه بررسی ارتباط اضطراب زنان باردار با آگاهی و نگرش آنها در مورد کوید 19 بود. روش کار: این مطالعه مقطعی بر روی 458 زن باردار در شهر تهران بین سالهای 1399 تا 1400 انجام شده است. ابزارهای پژوهش یک پرسشنامه محقق ساخته و پرسشنامه استاندارد اضطراب بک بود. پرسشنامه ها از طریق شبکه های اجتماعی در اختیار زنان قرار گرفت و داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: در این پژوهش میانگین نمره آگاهی و نگرش زنان در مورد عفونت کرونا به ترتیب 5.13±18.22 و 2.61±4.62 و نمره اضطراب آنها 6.46±11.14 بود. میانگین نمره آگاهی با سن مادر؛ میانگین نمره نگرش با تحصیلات مادر و تحصیلات و شغل همسر و میانگین نمره اضطراب با سن مادر، تعداد و سن بارداری و نوع زایمانهای قبلی ارتباط آماری معناداری داشت. اضطراب با آگاهی ((P=0.15 و نگرش (P=0.97) ارتباط آماری معنادار نداشت ولی دو متغیر آگاهی و نگرش همبستگی معنادار مثبتی داشتند (P=0.004). صدا و سیما (60.9%) و شبکه های اجتماعی (43.4%)  به ترتیب بالاترین منابع کسب اطلاعات در خصوص ویروس کوید 19 اعلام شدند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد آگاهی و نگرش متوسطی در مورد کوید 19 در میان زنان باردار تهرانی وجود داشت و میزان اضطراب آنها نسبت به قبل از دوران کرونا افزایش پیدا کرده بود. می توان از نتایج این مطالعه نیازهای زنان باردار در زمان رخداد پاندمی ها را شناسایی کرد و با معرفی و ارایه منابع اطلاعاتی درست، باعث افزایش آگاهی و نگرش، کاهش اضطراب و بهبود پیامدهای بارداری شد.  },
keywords_fa = {پاندمی ویروس کرونا, بیماری ویروسی, اضطراب در بارداری, ایران, مطالعه مقطعی},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.85},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2878-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2878-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Esmaeili, Mahnaz and Mardpour, Alireza and ZadehBagheri, Ghader},  
title = {The Comparison of Effectiveness of Emotion-Focused Couple Therapy and Acceptance and Commitment Therapy on Marital Basic Needs Among Women With Marital Conflicts}, 
abstract ={Introduction: Considering importance of marriage and growing statistics of divorce, methods to decrease marital conflicts and increase marital satisfaction hold great importance. The purpose of this study was to comparison of effectiveness of emotion-focused couple therapy and acceptance and commitment therapy on marital basic needs among women with marital conflicts. Methods: This semi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group and follow-up 2 month. In this research, the statistical population was all women who referred to counseling centers in Tehran city in year 1401. In the first stage, using convenience sampling method, 45 women with a score of 111 and above in the marital conflict questionnaire of Barati and Sanai (2008) were selected and then randomly divided into 2 experimental groups (each group 15 people) and one control group (15 people) were replaced and experimental groups underwent emotion-focused couple therapy (10 sessions 90 minutes) and acceptance and commitment therapy (8 sessions 90 minutes). To collect data couple’s basic needs assessment scale by Maaref et al (2019). Analysis of variance with repeated measures with SPSS software was used for data analysis. Results: The results showed that both interventions had a significant effect on Power (f=8.487, sig=0.001), love (f=35.359, sig=0.001), fun (f=6.699, sig=0.001), freedom (f=36.764 , sig=0.001), survive (f = 60.219, sig = 0.001) and the total score of marital basic needs (f = 76.084, sig = 0.001) among women with marital conflicts (P<0.05). In addition, the results of Bonferroni post hoc test showed that emotion-focused couple therapy is more effective in marital basic needs (P<0.05). Conclusions: Based on the results of the present study, it can be said that emotion-focused couple therapy and acceptance and commitment therapy can be used as a treatment method to on marital basic needs among women with marital conflicts in marital counseling centers.  },  
Keywords = {emotion-focused couple therapy, acceptance and commitment therapy, marital basic needs, marital conflicts.},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {102-116}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نیازهای اساسی زناشویی زنان دارای تعارضات زناشویی},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به اهمیت ازدواج و آمارهای رو به رشد طلاق به‌کارگیری روش‌هایی در جهت کاهش تعارضات زناشویی و افزایش رضایت زناشویی از اهمیت بالایی برخوردار است. ازاین‌رو هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی زوج­درمانی هیجان­مدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نیازهای اساسی زناشویی زنان دارای تعارضات زناشویی بود. روش کار: روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون، پس­آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. در این پژوهش جامعه آماری کلیه زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال 1401 بودند. در مرحله اول با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد 45 نفر با نمره 111 و بالاتر در پرسشنامه تعارضات زناشویی براتی و ثنایی(1387) انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در 2 گروه آزمایش(هر گروه 15 نفر) و یک گروه کنترل(15 نفر) جایگزین شدند. سپس گروه‌­ آزمایش اول تحت 10 جلسه 90 دقیقه­ای زوج درمانی هیجان‏مدار و گروه آزمایش دوم تحت 8 جلسه 90 دقیقه­ای درمان پذیرش-تعهد قرار گرفتند. از مقیاس ارضای نیازهای اساسی در بافتار زناشویی معارف و همکاران(1398) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. ‌برای تحلیل داده­ها از به‌دست‌آمده از تحلیل واریانس با اندازه‏گیری مکرر با نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته­ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پس‌آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر قدرت (487/8=f، 001/0=sig)، عشق (359/35=f، 001/0=sig)، تفریح (699/6=f، 001/0=sig)، آزادی (764/36=f، 001/0=sig)، امنیت (219/60=f، 001/0=sig) و نمره کل نیازهای اساسی زناشویی (084/76=f، 001/0=sig) داشته است(05/0>P). نتایج آزمون تعقیبی بن­فرونی نشان داد که زوج درمانی هیجان مدار اثربخشی بیشتری بر افزایش نیازهای اساسی زناشویی دارد(05/0>P). نتیجه­گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می‏توان گفت که زوج درمانی هیجان مدار و درمان پذیرش-تعهد می­­توانند به عنوان شیوه‏های درمانی مناسب برای بهبود نیازهای اساسی زناشویی زنان دارای تعارضات زناش در مراکز مشاوره زناشویی به کار برده شوند.  },
keywords_fa = {زوج درمانی هیجان مدار, درمان پذیرش-تعهد, نیازهای اساسی زناشویی, تعارضات زناشویی.},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.102},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2805-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2805-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Poshtyafte, asie and Pirkhaefi, alireza and Ahadi, Morvarid and Rezaei, omi},  
title = {The Effectiveness of treatment based on Acceptance and Commitment on Life expectancy and Death anxiety of Patients with type 2 Diabetes}, 
abstract ={Background : the chronic nature, tiring treatments and debilitating and threatening complications of diabetes affect the physical, mental, social, life expectancy and death anxiety of the affected person, so the present study aims to determine the effectiveness of treatment based on acceptance and A commitment was made to the life expectancy and death anxiety of patients with type 2 diabetes. Method: The current research method was a semi-experimental pre-test-post-test type with a control group and a follow-up period. The statistical population includes all patients with type 2 diabetes with deceased relatives who visited Milad specialized and sub-specialized hospitals in the second six months of 2022, 30 eligible people were selected by purposive sampling method and by simple random sampling (paired sampling method) or the person inside the box) were placed in two groups (15 people in the test group and 15 people in the control group). The data collection tools included life expectancy questionnaires by Schneider et al. (1991) and death anxiety questionnaires by Templer and Ruff (1971). The intervention group was subjected to group intervention in eight 90-minute face-to-face sessions over a period of two months, and the control group received the normal intervention. In order to analyze the data, SPSS version 22 software and the analysis of variance test with repeated measurements between groups were used, observing the statistical assumptions. Results: The results showed that there was a difference between the average scores of life expectancy and death anxiety of patients with type 2 diabetes in the post-test and follow-up stages compared to the pre-test stage, and these results remained stable until the follow-up stage (P<0.01); Therefore, the treatment based on acceptance and commitment improved the life expectancy and reduced the death anxiety of patients with type 2 diabetes. Conclusion: Based on the results of this study, therapists and health care providers can use acceptance and commitment therapy as an effective treatment method in improving the health and psychological status of patients with type 2 diabetes.  },  
Keywords = {Acceptance and commitment, Life expectancy, Death anxiety, Type 2 diabetes},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {117-126}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو},
abstract_fa ={مقدمه: ماهیت مزمن، درمان­های خسته‌کننده و عوارض ناتوان ساز و تهدیدکننده دیابت ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی، امید به زندگی و اضطراب مرگ فرد مبتلا را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بنابراین مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر، نیمه تجربی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل به همراه دوره پیگیری بود. جامعه آماری شامل تمامی بیماران مبتلابه دیابت نوع دو دارای فوت نزدیکان که به بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی میلاد در شش ماه دوم سال 1401 مراجعه کرده بودند، از افراد واجد شرایط 30 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی ساده (روش برداشتن گوی زوج و یا فرد داخل جعبه) در دو گروه (15 نفر آزمایش و 15 نفر گروه کنترل) جای‌داده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌های امید به زندگی اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و اضطراب مرگ تمپلر و راف (1971) بودند. گروه مداخله در هشت جلسه حضوری ۹۰ دقیقه‌ای در مدت دو ماه به‌صورت گروهی تحت مداخله قرار گرفت و گروه کنترل مداخله معمولی را دریافت نمود. جهت تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر بین گروهی با رعایت پیش‌فرض‌های آماری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد بین میانگین نمرات امید به زندگی و اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو در مراحل پس‌آزمون و پیگیری در مقایسه با مرحله پیش‌آزمون، تفاوت وجود داشت و این نتایج تا مرحله پیگیری پایدار مانده بود (01/0>P)؛ بنابراین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب بهبود امید به زندگی و کاهش اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو شد. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، درمانگران و ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی درمانی سلامت می‌توانند از درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به‌عنوان یک روش درمانی تأثیرگذار در بهبود سلامت و وضعیت روانشناختی بیماران مبتلابه دیابت نوع دو استفاده کنند.},
keywords_fa = {پذیرش و تعهد, امید به زندگی, اضطراب مرگ, دیابت نوع دو.},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.117},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2933-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2933-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Naseri, Azita and Tajeri, Biyuk and Mollazadeh, Alirez},  
title = {The Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on Disease Perception and Psychological Adaptation of Coronary Geart patients}, 
abstract ={Introduction : Examining the perception of the disease in cardiovascular patients is very important in adapting to the conditions of this disease, so the present study was conducted with the aim of determining the effectiveness of acceptance and commitment therapy on the perception of the disease and psychological adaptation of coronary heart patients. Method: The present study was a semi-experimental study with a pre-test-post-test design and a control group with a three-month follow-up period. The statistical population included all women and men suffering from coronary heart disease who referred to the specialized center of Milad Hospital in Tehran in 2022, and 30 eligible people who volunteered to participate in the research were selected by purposive sampling and randomly divided into two experimental groups (15 people). and witnesses (15 people) were divided. The experimental group received acceptance and commitment therapy in eight 90-minute sessions, but the control group received routine therapy. The data collection tools included Bradbent et al.'s (2006) and Weinberger's (1991) adaptation questionnaires. In order to analyze the data, SPSS version 22 software and variance analysis test with repeated measurement between groups were used. Findings: The results showed that there is a significant difference between the groups in the post-test and follow-up of disease perception and psychological adaptation in coronary heart patients, and the acceptance and commitment program on improving disease perception and psychological adaptation had a lasting effect in the follow-up period (P<0.05). . Conclusion: The results showed that acceptance and commitment therapy was effective in improving disease perception and psychological adaptation of coronary heart patients. Therefore, health care providers in the field of treatment and counseling of patients with coronary heart disease can use acceptance and commitment therapy as a complementary treatment and an efficient treatment method in improving disease perception and psychological adaptation of coronary heart patients.  },  
Keywords = {Acceptance and commitment therapy, Illness perception, Psychological adjustment, Coronary heart patients.},
volume = {19},
Number = {4}, 
pages = {127-137}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر ادراک بیماری و سازگاری روانشناختی بیماران کرونر قلبی},
abstract_fa ={مقدمه : بررسی درک از بیماری در بیماران قلبی عروقی در سازگاری با شرایط این بیماری بسیار مهم است، بنابراین مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر ادراک بیماری و سازگاری روانشناختی بیماران کرونر قلبی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه‌ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان و مردان مبتلابه بیماری کرونر قلبی مراجعه‌کننده به مرکز تخصصی بیمارستان میلاد تهران در سال ۱۴۰۱ بودند که 30 نفر واجد شرایط که داوطلب مشارکت در پژوهش بودند، به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی به دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای تحت درمان پذیرش و تعهد قرار گرفتند، اما گروه کنترل درمان روتین دریافت کرد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌های ادراک بیماری بردبنت و همکاران (2006) و سازگاری وﻳﻨﺒﺮﮔﺮ (1991) بود. جهت تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر بین گروهی استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد بین گروه‌ها در پس‌آزمون و پیگیری ادراک بیماری و سازگاری روانشناختی در بیماران کرونر قلبی تفاوت معناداری وجود دارد و برنامه پذیرش و تعهد بر بهبود ادراک بیماری و سازگاری روانشناختی دارای ماندگاری اثر در دوره پیگیری بود (05/0>P). نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد درمان پذیرش و تعهد بر  بهبود ادراک بیماری و سازگاری روانشناختی بیماران کرونر قلبی موثر بود. بنابراین متصدیان نظام سلامت و بهداشت در حوزه درمان و مشاوره بیماران مبتلابه کرونری قلب، می‌توانند از درمان پذیرش و تعهد، به عنوان یک درمان مکمل و روش درمانی کارآمد در ارتقای ادراک بیماری و سازگاری روانشناختی بیماران کرونر قلبی استفاده نمایند.},
keywords_fa = {درمان پذیرش و تعهد, ادراک بیماری, سازگاری روانشناختی, بیماران کرونر قلبی},

doi = {10.22034/IJNR.19.4.127},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2932-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2932-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hasani, Hadi and Ghazanfari, Ahmad and Sharifi, Tayebeh},  
title = {Comparing the effectiveness of cognitive restructuring therapy and emotion-focused psychotherapy on sensitivity to rejection and social competence among people with spinal cord injury}, 
abstract ={Introduction: Spinal cord injury and the formation of lesions can affect all aspects of an individual's life, with the impact on social aspects being particularly pronounced. Consequently, individuals with spinal cord injuries often experience issues related to feelings of rejection and social adequacy. Method: The research employed a semi-experimental method using a pre-test, post-test, and follow-up design with a control group. The statistical population included all individuals with spinal cord injuries in Lordegan County in 2023. Using purposive sampling, 45 qualified volunteers were included in the study and randomly assigned to two experimental groups and one control group. Data collection tools included the Interpersonal Sensitivity Questionnaire by Bies and Parker (1989) and the Social Adequacy Questionnaire by Burmester et al. (1988). Emotion-focused psychotherapy was conducted over 9 sessions of 90 minutes each, while cognitive restructuring therapy was conducted over 8 sessions of 90 minutes each, both in person. Data analysis was performed using SPSS.v21, employing repeated measures ANOVA and Tukey's post hoc test. A significance level of 0.05 was considered for this study. Findings: Results from the multivariate analysis of covariance indicated that emotion-focused psychotherapy had a significant effect on improving feelings of rejection and social adequacy in individuals with spinal cord injuries. Additionally, cognitive restructuring therapy also had a significant effect on improving feelings of rejection and social adequacy. Furthermore, results from the Bonferroni post hoc test showed that emotion-focused psychotherapy was more effective than cognitive restructuring therapy in enhancing feelings of rejection and social adequacy in individuals with spinal cord injuries. Conclusion: Based on the obtained results, the use of emotion-focused psychotherapy is recommended for improving feelings of rejection and social adequacy in individuals with spinal cord injuries.  },  
Keywords = {Cognitive Restructuring, Emotion-Focused Therapy, Rejection, Social Skills, Spinal Cord Injuries.},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {1-17}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان بازسازی شناختی و روان درمانی هیجان مدار بر احساس طردشدگی و کفایت اجتماعی افراد دارای ضایعه نخاعی},
abstract_fa ={مقدمه: ایجاد آسیب در نخاع و شکل­گیری ضایعه می­تواند همه جنبه­های زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهد و این اثرگذاری بر جنبه­های اجتماعی زندگی فرد بیشتر محسوس است. از این رو، افراد دارای ضایعه نخاعی از نظر احساس طردشدگی و کفایت اجتماعی دچار مشکل هستند. روش: روش پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون – پس آزمون - پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی افراد دارای ضایعه نخاعی شهرستان لردگان در سال 1402 بودند. با روش نمونه­گیری هدفمند، 45 نفر داوطلب واجد شرایط وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل انتخاب  شدند. ابزار گردآوری داده­ها شامل پرسشنامه حساسیت بین فردی بایس و پارکر (1989) و پرسشنامه کفایت اجتماعی بورمسترت و همکاران (1988) بود. روان درمانی هیجان مدار در 9 جلسه 90 دقیقه­ای و درمان بازسازی شناختی نیز در 8 جلسه 90 دقیقه­ای به صورت حضوری اجرا شد. تحلیل داده­ها با استفاده از نرم افزار SPSS.v21 و آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد. سطح معناداری در این مطالعه 05/0 در نظر گرفته شد. یافته­ ها: نتایج آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره نشان داد روان­درمانی هیجان مدار تأثیر معناداری بر بهبود احساس طردشدگی و کفایت اجتماعی افراد دارای ضایعه نخاعی دارد. همچنین، درمان بازسازی شناختی تأثیر معناداری بر بهبود احساس طردشدگی و کفایت اجتماعی افراد دارای ضایعه نخاعی دارد. علاوه بر این، نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد روان درمانی هیجان مدار در مقایسه با درمان بازسازی شناختی اثربخشی بیشتری در بهبود احساس طردشدگی و کفایت اجتماعی افراد دارای ضایعه نخاعی دارد. نتیجه­ گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، استفاده از روان درمانی هیجان مدار برای بهبود احساس طردشدگی و کفایت اجتماعی افراد دارای ضایعه نخاعی توصیه می­شود.},
keywords_fa = {بازسازی شناختی, روان درمانی هیجان مدار, طرد, مهارت های اجتماعی, ضایعات نخاعی.},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2941-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2941-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Banihashemi, Zahra-Sadat and Azizi‑Fini, Ismail and Saeedeh, Saeedeh and Maghami, Mahboobeh and Yadollahi, Safour},  
title = {Nurses\' attitudes towards end-of-life care and related factors in Kashan: a cross-sectional study}, 
abstract ={Introduction: A nurse is considered as an important member of the care team, whose attitude towards patients at the end of life has an important impact on how they provide care. The results of studies have shown different attitudes towards providing end-of-life care by nurses in different cultures. Method: A descriptive-cross-sectional study was conducted among nurses (n=250) working in Kashan in 2023 who were randomly selected. Questionnaire of demographic information and attitude towards end-of-life care, job satisfaction and professional commitment in the form of self-reporting by the completed sample and data in SPSS software version 22 by independent t-test, Chi-Square and linear regression was analyzed. A statistically significant value of less than 0.05 was considered. Findings: The findings showed that 177 (73.8%) samples were women and the mean age was 34.78±6.68 years with a mean overtime hour of 137.4±7.54 per month. The mean score of the attitude towards end-of-life care was 105.14±15.95, which was higher than the average, and no statistical difference was observed based on demographic characteristics (p<0.05). The results of the regression test also showed that the variables of age, overtime hours and job satisfaction are predictors of attitude towards end-of-life care (R2: 0.0103, Adjusted R Square: 0.059; p<0.05). Discussion and conclusion: We conclude that the attitude of nurses towards end-of-life care is optimal and the variables of age, overtime hours and job satisfaction can predict a positive attitude towards providing these cares to be. Therefore, paying attention to the factors that increase job satisfaction can improve the attitude towards providing end-of-life care and relieve the pain of patients in the end-of-life stages.},  
Keywords = {terminal care, nurse, attitude, job satisfaction, professionalism},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {18-27}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {نگرش پرستاران نسبت به مراقبت‌های پایان زندگی و عوامل مرتبط با آن  در شهر کاشان: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: پرستاری به عنوان یک عضو مهم تیم مراقبتی به شمار می­رود که نگرشش نسبت به بیماران در مراحل پایان زندگی تاثیر مهمی بر نحوه ارایه مراقبت توسط او دارد. نتایج مطالعات نگرش متفاوتی نسبت به ارایه مراقبت­های پایان زندگی توسط پرستاران در فرهنگ­های مختلف نشان داده­اند. روش: مطالعه به صورت توصیفی-مقطعی در پرستاران(250 نفر) شاغل در شهر کاشان در سال 1402 که به روش تصادفی انتخاب شده بودند، انجام گرفت. پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و نگرش نسبت به مراقبت­های پایان زندگی، رضایت شغلی و تعهد حرفه­ای به صورت خود گزارش­دهی توسط نمونه تکمیل و داده­ها در نرم افزار SPSS نسخه 22 توسط آزمون­های آماری تی مستقل، کای اسکوئر و رگرسیون خطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. مقدار معنی­داری آماری کمتر از 0.05  در نظر گرفته شد. یافته­ها: یافته­ها نشان داد که (8/73درصد) 177نفر زن و میانگین سنی 68/6±78/34 با میانگین ساعت اضافه کار 54/7±40/137 در ماه بودند. میانگین نمره نگرش نسبت به مراقبت­های پایان زندگی95/15±14/104 بود که بالاتر از حد متوسط بود و بر اساس مشخصات دموگرافیک تفاوت آماری مشاهده نشد(05/0<p). نتایج آزمون رگرسیون نیز نشان داد که متغیرهای سن، ساعات اضافه کار و رضایت شغلی پیش­گویی­کننده­های نگرش نسبت به مراقبت­های پایان زندگی به شمار می­روند(05/0>p). بحث و نتیجه­گیری: نتیجه می­گیریم که نگرش پرستاران نسبت به مراقبت­های پایان زندگی در حد مطلوب بوده و متغیرهای سن، ساعات اضافه کار و رضایت شغلی می­توانند پیش­بینی­کننده نگرش مثبت به ارایه این مراقبت­ها باشند. لذا توجه به عوامل افزایش دهنده رضایت شغلی می تواند باعث بهبود نگرش نسبت به ارایه مراقبت­های پایان عمر و تسکین آلام بیماران د مراحل پایان عمر شود.},
keywords_fa = {مراقبت‌های پایان زندگی, پرستار, نگرش, رضایت شغلی, حرفه ای شدن},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.18},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2908-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2908-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Dadashi, Navid and Rasoulzadeh, Nasrin and Rooddehghan, zahra and Haghani, shim},  
title = {The effect of self-care training based on concept map on the quality of life of rheumatoid arthritis patients: study protocol}, 
abstract ={Background: Rheumatoid arthritis is an inflammatory, autoimmune, chronic and progressive disease with variable clinical symptoms, which has a negative impact on the life dimensions of affected people. This study aims to determine the impact of self-care training based on a conceptual map on the quality of life of rheumatoid arthritis patients. Methods: The present study is a non-randomized clinical trial study. The sampling method is accessible and continuous. The samples will be taken from patients with rheumatoid arthritis referring to rheumatology clinics of selected hospitals of Tehran University of Medical Sciences. First, 35 people will be in the control group and the next 35 people will be in the test group. Data collection tools in this research include demographic information questionnaire, quality of life questionnaire in rheumatoid arthritis patients (RAQoL). The intervention in the test group is carried out in the form of two sessions of self-care training in the concept map method and one week apart. The control group receives routine training. The quality of life of the patients will be done in two stages: pre-test and post-test (one month after the last training) for both control and test groups. Data analysis is done in SPSS version 16 software. Results: This intervention can probably change and improve the quality of life of patients with rheumatoid arthritis.  Conclusion: The use of new educational methods in self-care education of patients with rheumatoid arthritis seems necessary to improve the quality of life. Therefore, the present study will be conducted on self-care training based on conceptual map in rheumatoid arthritis patients. Rheumatoid arthritis (RA) is a systemic autoimmune disease characterized by chronic peripheral and extra-articular synovitis. Manifestations of this can lead to reduced functional independence, work capacity and quality of life, partly due to pain and joint deformities.},  
Keywords = {Rheumatoid arthritis, self-care, quality of life, Study protocol},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {28-38}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تاثیر آموزش خود مراقبتی مبتنی بر نقشه مفهومی بر کیفیت زندگی مبتلایان آرتریت روماتوئید: پروتکل مطالعه},
abstract_fa ={مقدمه: آرتریت روماتوئید یک بیماری التهابی، خودایمنی، مزمن و پیشرونده با علایم بالینی متغیر می باشد، که تاثیر منفی روی ابعاد زندگی افراد مبتلا دارد. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر آموزش خود مراقبتی مبتنی بر نقشه مفهومی بر کیفیت زندگی مبتلایان آرتریت روماتوئید انجام می شود. روش کار: مطالعه حاضر از نوع مطالعه‌ کارآزمایی بالینی غیر تصادفی می باشد. روش نمونه گیری به صورت در دسترس و مستمر می باشد. نمونه گیری از بین بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید مراجعه کننده به درمانگاه های روماتولوژی بیمارستان های منتخب دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام خواهد شد. ابتدا 35 نفر در گروه کنترل و 35 نفر بعدی درگروه آزمون قرار خواهند گرفت. ابزارگردآوری داده ها در این پژوهش شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه کیفیت زندگی در بیماران آرتریت روماتوئید (RAQoL) است. مداخله در گروه آزمون به صورت دو جلسه آموزش خودمراقبتی به شیوه نقشه مفهومی می باشد و در دو هفته انجام می شود. گروه کنترل آموزش های روتین دریافت می کند. کیفیت زندگی بیماران در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون (یک ماه بعد از آخرین آموزش) برای هر دو گروه کنترل و آزمون انجام خواهد شد. تحلیل داده ها در نرم افزار  SPSS نسخه 16 انجام می شود. یافته ها: این مداخله احتمالاً می تواند باعث تغییر و بهبودی در کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید شود.   نتیجه گیری: اسـتفاده از شیوه های نوین آموزشی در آموزش خود مراقبتی بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید جهت ارتقا کیفیت زنـدگی ضـروری بـه نظـر می رسد. لذا مطالعه حاضر بر روی آموزش خود مراقبتی مبتنی بر نقشه مفهومی در بیماران آرتریت روماتوئیدی انجام خواهد شد},
keywords_fa = {آرتریت روماتوئید, خود مراقبتی, کیفیت زندگی, طراحی مطالعه},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.28},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2912-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2912-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Sirousinejad, zahra sadat and Sabery, Mahdieh and Taghadosi, Mohsen and Akbari, Hosei},  
title = {Quality of nursing process implementation by nurses working in Shahid Beheshti Hospital, Kashan in 2020: a cross-sectional descriptive study}, 
abstract ={Introduction: The nursing process is a framework for providing effective, coordinated and organized quality care for patients. The implementation of the nursing process leads to the promotion of nursing care and coordination in the direction of providing nursing services. This study was conducted with the aim of evaluating the quality of nursing process implementation in nurses working in Shahid Beheshti Hospital, Kashan. Methods: In this cross-sectional descriptive study, 270 nurses working in Shahid Beheshti Hospital of Kashan were included in the study by a simple random method during a period of almost 6 months (from December 2020 to May 2021) according to the inclusion criteria. A researcher-made tool was used to collect data. After an extensive review of related texts and books, an item pool including 30 items was prepared and entered the validity and reliability stage. In the validity stage, face and content validity was done by calculating CVR and CVI, 7 items were deleted or integrated, and the reliability of the tool was calculated using Cronbach's alpha coefficient of 0.94. Then, the 23-item tool was categorized into 5 general areas of cognition, diagnosis, planning, implementation and evaluation. The data were analyzed using SPSS version 24 software, at the descriptive level including mean, standard deviation and frequency. Bivariate analysis was used to discover the relationship between dependent variable and demographic variables. Results: The results showed that the average age of the nurses was 33 years, 68.9% were married, 62.2% were female, and 90% had a bachelor's degree. 65.2% of the nurses performed the nursing process at an average level. According to the different stages of the nursing process, 61.9% of nurses performed the recognition stage of the nursing process at a poor level, and the quality of implementation in the stages of nursing diagnosis, planning, implementation and evaluation was at an average level, respectively 45.9%, 70.7%. %, 64.4% and 62.6% were calculated Conclusion: The findings showed that despite the fact that the level of good implementation of the nursing process was very low, more than 50% of the nurses implemented the different stages of the nursing process at an average level. It seems that in order to improve the quality of the nursing process, the knowledge and performance of nurses should be strengthened in the cognitive stage so that this scientific weapon can be used in providing quality nursing care and improving patient outcomes.  },  
Keywords = {nursing process, nursing care, nurse},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {39-49}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی کیفیت اجرای فرایند پرستاری توسط پرستاران شاغل در بیمارستان شهید بهشتی کاشان در سال1399 : یک مطالعه توصیفی مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: فرایند پرستاری چارچوبی برای ارائه مراقبت با کیفیت مؤثر، هماهنگ و سازمان یافته برای بیماران می‌باشد. اجرای فرایند پرستاری منجر به ارتقا مراقبت پرستاری و هماهنگی در جهت ارائه‌ی خدمات پرستاری می‌شود. این مطالعه با هدف بررسی کیفیت اجرای فرایند پرستاری توسط پرستاران شاغل در بیمارستان شهید بهشتی کاشان انجام شد. روش : در این مطالعه توصیفی مقطعی، تعداد 270 پرستار شاغل در بیمارستان شهید بهشتی کاشان با توجه به معیارهای ورود، طی بازه زمانی تقریبا 6 ماه (از آذر 1399 تا اردیبهشت ماه 1400 ) به روش تصادفی ساده  وارد مطالعه شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از ابزار محقق ساخته استفاده شد. پس از مرور گسترده متون و کتب مرتبط استخر گویه شامل 30 گویه تهیه شد و وارد مرحله روایی و پایایی گردید. در مرحله روایی، روایی صوری و محتوا با محاسبه CVRوCVI انجام شد که 7 گویه حذف یا ادغام شد و  پایایی ابزار با استفاده از ضریب الفای کرونباخ 94/0 محاسبه شد. سپس ابزار 23 گویه‌ای در 5 حوزه کلی شناخت، تشخیص، برنامه ریزی، اجرا و ارزشیابی دسته‌بندی شد. داده‌ها با کمک نرم‌افزار SPSS نسخه 24، در سطح توصیفی شامل میانگین، انحراف استاندارد و فراوانی انجام شد. تجزیه و تحلیل دو متغیره در جهت کشف ارتباط بین متغیر وابسته و متغیرهای دموگرافیک استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داده میانگین سنی پرستاران 33 سال بود که 9/68% متاهل، 2/62% زن و 90% دارای مدرک دانشگاهی لیسانس،بودند. 2/65 % از پرستاران فرایند پرستاری را در سطح متوسط اجرا کردند. به تفکیک مراحل مختلف فرایند پرستاری 9/61 % پرستاران، مرحله شناخت فرایند پرستاری را در سطح ضعیف اجرا کردند و کیفیت اجرا در مراحل تشخیص پرستاری، برنامه ریزی، اجرا و ارزشیابی در سطح متوسط و به ترتیب 9/45 ، 7/70، 4/64  و 6/62 درصد محاسبه شد. نتیجه گیری: یافته ها  نشان دادند که علی رغم این که میزان اجرای خوب فرایند پرستاری بسیار پایین بوده ولی بیش از 50 درصد پرستاران مراحل مختلف فرایند پرستاری را در حد متوسط اجرا می‌کردند. به نظر می رسد، جهت ارتقای کیفیت اجرای فرایند پرستاری باید دانش و عملکرد پرستاران در مرحله شناخت تقویت گردد تا بتوان از این سلاح علمی در ارائه مراقبت پرستاری با کیفیت و ارتقای پیامدهای بیمار بهره جست.},
keywords_fa = {فرایند پرستاری, مراقبت پرستاری, پرستار},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.39},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2791-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2791-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Kamyari, Naser and Hakimi, Mohammad Hossein and Salimian, Milad and HosseiniMarznaki, Zohreh and Aghajafarpour, Vahid and Sharafkhani, Rahim},  
title = {Insomnia, Happiness, Anxiety, Stress and demographic variables association among Nursing Students: A study from the North-Western Iran}, 
abstract ={Background : Insomnia is very common among young people and has harmful physical and psychological consequences. Studies show that insomnia hinders happiness and increases anxiety and stress. However, this study was not conducted among nursing students, who are prone to sleep problems. Therefore, this study examined the relationship between insomnia, happiness, anxiety and stress among a group of nursing students living in northwest Iran. Methods: In this cross-sectional study, 636 nursing students completed an online questionnaire that included demographic information and measures of insomnia, happiness, anxiety, and perceived stress. Results: Happiness was inversely related to anxiety, perceived stress and insomnia. Anxiety was related to stress and insomnia, while insomnia and stress also had a strong linear relationship. The relationship between the main study variables and demographic variables was as follows: Happiness had a significant relationship with academic semester, anxiety with overall academic grade point average and employment status, stress with academic semester and overall academic grade point average, and finally insomnia with academic semester, overall academic grade point average and employment status Conclusion: Mental health problems are common among nursing students. On the other hand, the variables examined in this study, including insomnia, anxiety and stress, have a detrimental effect on happiness, which is a key dimension of mental health. Therefore, self-care practices and provision of mental health support services for nursing students should be promoted.  },  
Keywords = {insomnia, happiness, anxiety, stress, nursing student},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {50-59}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {ارتباط بی خوابی، شادکامی، اضطراب، استرس و متغیرهای دموگرافیک در میان دانشجویان پرستاری: مطالعه ای از شمال غرب ایران},
abstract_fa ={مقدمه: بی خوابی در بین جوانان بسیار شایع است و پیامدهای زیان بار جسمی و روانی را به همراه دارد. مطالعات نشان می دهد که بیخوابی مانع شادکامی و باعث افزایش اضطراب و استرس می شود. اگرچه این مطالعه در میان دانشجویان پرستاری، که در معرض مشکلات خواب هستند، انجام نشده است. بنابراین، این مطالعه به بررسی رابطه بین بیخوابی، شادکامی، اضطراب و استرس در میان گروهی از دانشجویان پرستاری ساکن شمال غرب ایران پرداخت. روش کار: در این مطالعه مقطعی، 636 دانشجوی پرستاری پرسشنامه آنلاین را که شامل اطلاعات دموگرافیک و معیارهای بی خوابی، شادکامی، اضطراب، و استرس درک شده بود، تکمیل کردند..  یافته‌ها: شادکامی با اضطراب، استرس درک شده و بی خوابی رابطه معکوس داشت. اضطراب با استرس و بی خوابی مرتبط بود، در حالی که بی خوابی و استرس نیز یک رابطه خطی قوی داشتند. ارتباط متغیرهای اصلی مطالعه با متغیرهای دموگرافیک بدین صورت بود: شادکامی با ترم تحصیلی، اضطراب با معدل کل تحصیلی و وضعیت شغلی، استرس با ترم تحصیلی و معدل کل تحصیلی، و نهایتا بی خوابی با ترم تحصیلی، معدل کل تحصیلی و وضعیت شغلی ارتباط معنی داری داشت. نتیجه‌گیری: مشکلات سلامت روان در میان دانشجویان پرستاری رایج است. از طرفی متغیرهای مورد بررسی در این مطالعه شامل بی خوابی، اضطراب و استرس تأثیر مخربی بر شادکامی، که یک بعد کلیدی از وضعیت سلامت روان است، می گذارند. بنابراین باید شیوه های خود مراقبتی و ارائه خدمات حمایتی بهداشت روان برای دانشجویان پرستاری ارتقا یابد.  },
keywords_fa = {بی خوابی, شادکامی, اضطراب, استرس, دانشجوی پرستاری},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.50},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2863-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2863-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {hosseinabbasi, nahid and Alikhani, Zahr},  
title = {Survey of the relationship between body mass index, body image and quality of life in women with excessive weight}, 
abstract ={Introduction: High body mass index (BMI) is an indicator of health risk that may affect body image concerns and quality of life. The purpose of this study was to identify the effect of excessive weight on quality of life and body image concern among women referring to beauty and nutrition centers in Nowshahr. Study method: 203 women with body mass index above 25, ratio of waist circumference to hip circumference above 0.80 and age above 18 years were included in the study from February 1402 to May 1403. Data were collected using three questionnaires: 1- demographic information, 2- (body image concern, BICI) and 3- (SF- quality of life questionnaire). After collecting information and coding the questionnaires, the data was entered into SPSS software version 21 and analyzed at the level of descriptive and inferential statistics. Results: The results showed that there is an inverse relationship between body mass index and body image (p<0.000) and quality of life (p<0.000) of women with excessive weight. Discussion: Since the results showed that women with high body mass index reported low body image and quality of life, it is suggested that people with high body mass index undergo various psychological evaluations including self-confidence, body image and quality of life. In general, the findings of this study show the importance of paying attention to the role of psychological factors in women with a high body mass index. Therefore, the results of this study can be included in treatment plans.  },  
Keywords = {body image, quality of life, body mass index, excessive weight},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {60-71}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط میان شاخص توده بدنی با تصویر بدنی و کیفیت زندگی در زنان دارای افزایش وزن},
abstract_fa ={مقدمه: شاخص توده بدنی(BMI) بالا  یک شاخص برای خطر سلامتی است که ممکن است بر نگرانی از تصویر بدن و کیفیت زندگی تاثیر بگذارد. هدف از این مطالعه شناسایی تاثیر اضافه وزن بر کیفیت زندگی و نگرانی از تصویر بدن بین زنان مراجعه کننده به مراکز زیبایی و تغذیه شهر نوشهر بود. روش مطالعه: 203 زن با نمایه توده بدنی بالای 25، نسبت دور کمر به دور باسن بالای80/0 و سن بالای 18 سال، به روش نمونه‌گیری در دسترس از بهمن1402 تا اردیبهشت 1403 وارد مطالعه شدند. داده‌ها با استفاده از سه پرسشنامه جمع‌آوری شد: 1- اطلاعات جمعیت شناختی، 2-( نگرانی تصویر بدن، BICI) و 3- (پرسشنامه کیفیت زندگی SF-). پس از جمع آوری اطلاعات و کدگذاری پرسش نامه ها، داده ها وارد نرم افزار SPSS نسخه 21 شد و در سطوح آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: نتایج نشان داد که بین شاخص توده بدنی و تصویر بدنی(000/0p<) و کیفیت زندگی (000/0p<) زنان با افزایش وزن رابطه معکوس وجود دارد. بحث: از آنجایی که نتایج نشان داد که زنان با شاخص توده بدنی بالا، تصویر بدنی و کیفیت زندگی پایینی را گزارش کردند، پیشنهاد می‌شود افراد با شاخص توده بدنی بالا، تحت ارزیابی‌های روان‌شناختی مختلفی از جمله اعتماد به نفس، تصویر بدنی و کیفیت زندگی قرار گیرند. به طور کلی، یافته های این مطالعه اهمیت توجه به نقش عوامل روانی را در زنان با شاخص توده بدنی بالا نشان می دهد. بنابراین  نتایج این مطالعه می تواند در برنامه های درمانی لحاظ شود.ر},
keywords_fa = {تصویر بدنی, کیفیت زندگی, شاخص توده بدنی, افزایش وزن.},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.60},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2930-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2930-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Mahboubi, Elham and shakerdiulagh, ali and khademi, ali and asayesh, mohamadhas},  
title = {The Impact of Paradox Therapy on Body Image and Negative Emotions in Women with Body Dysmorphic Disorder}, 
abstract ={Introduction: Body Dysmorphic Disorder (BDD) is a psychiatric disorder that is known as the most painful disorder among the psychological disorders associated with cosmetic and appearance surgeries. This is accompanied by intense and disturbing intellectual preoccupation with a partial or imaginary defect in appearance, which creates a feeling of insecurity and inadequacy in people.The present study aimed to examine the effectiveness of paradox therapy on body image and negative emotions in women with BDD. Method: This study employed semi-experimental design with a pre-test and post-test, including a follow-up with a control group. The statistical population consisted of all women diagnosed with BDD who sought cosmetic surgery at beauty clinics in Tehran in the second half of 2023. Thirty participants were selected through convenience sampling and randomly assigned to intervention and control groups. Paradoxical therapy(PTC) was conducted over 8 sessions of 90 minutes for the intervention group, while the control group received no training. Data were collected using the Body Dysmorphic Disorder Metacognitive Questionnaire (Rabiei et al., 2020), Body Image Satisfaction Scale (Sweto et al., 2002), and Negative Emotions Scale (Lovibond & Lovibond, 1995). Data analysis was performed using analysis of variance with repeated measures with SPSS22 at a significance level of 0.05. Findings: The results showed that paradox therapy compared to the control group affected satisfaction with body image (F=33.72, P=33.00>1), stress (F=21.683, P>0.001), anxiety (F=10.280, P>0.001) and depression (F=9.935, P>0.001). The scores of stress, anxiety and depression in the paradox therapy group decreased compared to the control group and in the follow-up stage it was still significantly different from the pre-test stage. Conclusion: Considering the effectiveness of paradox therapy on increasing satisfaction with body image and reducing stress, anxiety and depression of women with body deformity disorder, mental health professionals can use paradox techniques to reduce psychological distress and increase satisfaction with body image in Women with body deformity disorders should use it.  },  
Keywords = {Body Dysmorphic Disorder, Body Image, Negative Emotions, Paradox Therapy},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {72-82}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تأثیر پارادوکس درمانی بر تن انگاره و هیجانات منفی زنان مبتلا به اختلال بد شکلی بدنی},
abstract_fa ={ مقدمه: اختلال بدشکلی بدن یک اختلال روانپزشکی است که از بین اختلالات روانشناختی مرتبط با عملهای جراحی زیبایی و ظاهر به عنوان رنج اور ترین اختلال شناخته می شود. که با اشتغال فکری شدید و آشفته ساز با نقص جزئی یا خیالی در ظاهر همراه است که در افراد احساس نا امنی و ناکافی بودن را ایجاد می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی پارادوکس درمانی بر تن انگاره و هیجانات منفی زنان مبتلا به اختلال بد شکلی بدنی بود. روش کار: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری سه ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری از کلیه زنان مبتلا به اختلال بد شکلی بدنی متقاضی جراحی زیبایی مراجعه کننده به کلینیک های زیبایی شهر تهران در نیمه دوم سال 1402 تشکیل شده است. 30 نفر از مراجعه کنندگان به روش هدفمند انتخاب و به دو گروه مداخله و کنترل به شیوه‌ی تصادفی تخصیص یافتند. پارادکس درمانی(PTC) در 8 جلسه 90 دقیقه ای برای گروه مداخله اجرا شد و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. از پرسش‌نامه‌های ارزیابی فراشناخت بدشکلی بدنی (ربیعی و همکاران، 1399)، رضایت از تن انگاره (سوئوتو و گارسیا، 2002) و هیجانات منفی (لویباند و لاویباند، 1995) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با استفاده از نرم افزار SPSS22 در سطح آماری 05/0 انجام شد.   یافته ها: نتایج نشان داد که پارادوکس درمانی در مقایسه با گروه کنترل رضایت از تن انگاره(001/0>P، 72/33=F)، استرس (001/0>P، 683/21=F)، اضطراب(001/0>P، 280/10=F) و افسردگی(001/0>P، 935/9=F) را در سطح معنی داری 001/0 تحت تأثیر قرار داده است. نمرات استرس، اضطراب و افسردگی در گروه پارادوکس درمانی در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافته و در مرحله پیگیری همچنان تفاوت چشمگیری با مرحله ی پیش آزمون دارد. نتیجه گیری: با توجه به مؤثر بودن پارادوکس درمانی بر افزایش رضایت از تن انگاره و کاهش استرس، اضطراب و افسردگی زنان مبتلا به اختلال بدشکلی بدنی، متخصصان حوزه  سلامت روان می توانند از تکنیک های پارادوکسی برای کاهش پریشانی های روان شناختی و افزایش رضایت از تن انگاره در زنان مبتلا به اختلال بدشکلی بدن استفاده کنند.},
keywords_fa = {اختلال بد شکلی بدنی, تن انگاره, هیجانات منفی, پارادوکس درمانی},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.72},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2939-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2939-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {hajbabaei, Rasoul and Salmani, Fatemeh and jouzi, mi},  
title = {Designing and implementing a telenursing on anxiety and satisfaction with care in selected endoscopy patients}, 
abstract ={Introduction: Gastrointestinal diseases are one of the common disorders and endoscopy is the most important diagnostic method for these disorders. One of the common psychological disorders during the endoscopic procedure is anxiety. There are different ways to solve psychological problems. Nursing counseling is one of the approaches used in anxiety control, which can be done face-to-face or remotely. The purpose of this study is to determine the impact of remote nursing program design and implementation on anxiety and satisfaction with the care of selected endoscopy patients. Method: This study was conducted as an action research, which includes two parts of remote nursing website design and its implementation as a semi-experimental study. 60 selected endoscopy patients were included in the study. They were assigned to two groups of 30 people, control and intervention, by gradual allocation in the form of simple randomization and using a table of random numbers. In the intervention group, nursing consultation was designed remotely on the web by providing a link to selected endoscopy patients, including training and care before and after endoscopy. In the control group, nursing care of the patient and his education was done by the nurse and placing pamphlets at the patient's disposal. In this pamphlet, all care before and after endoscopy was explained to the patient. The data were collected using the demographic information questionnaire, the Spielberger anxiety questionnaire, and the patient satisfaction questionnaire on the quality of nursing care developed by the researcher. The results of the research were analyzed using descriptive and inferential statistical methods and using chi-square, independent t-test, and paired t-tests in spss software version 20. Findings: The findings of the study showed that the two groups were similar in terms of individual characteristics. After the intervention, the average total score of anxiety in the remote nursing education group was significantly lower than the control group (P<0.001), and the average score of patient satisfaction with the quality of nursing care after the intervention was different between the intervention and control groups. It was statistically significant (P<0.001). Discussion & Conclusion: The results showed that remote nursing consultation is effective in reducing anxiety and increasing the satisfaction of selected endoscopy patients. According to it, it is suggested to nursing managers to use this method for diagnostic tests that have a high number of referrals.  },  
Keywords = {telenursing, endoscopy, satisfaction, anxiety},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {83-95}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {طراحی و اجرای برنامه پرستاری از راه دور بر اضطراب و رضایتمندی از کیفیت مراقبت در بیماران منتخب آندوسکوپی},
abstract_fa ={مقدمه: بیماری های دستگاه گوارش یکی از اختلالات شایع بوده و آندوسکوپی مهم ترین روش تشخیصی برای این اختلالات است. یکی از اختلالات شایع روانشناختی در حین رویه آندوسکوپی اضطراب می باشد. روش های مختلفی جهت برطرف نمودن مشکلات روانشناختی وجود دارد. مشاوره پرستاری یکی از رویکردهای مورد استفاده در کنترل اضطراب می باشد که می تواند به صورت حضوری و یا از راه دور انجام گردد. هدف: هدف از انجام این مطالعه تعیین تاثیر طراحی و اجرای برنامه پرستاری از راه دور بر اضطراب و رضایتمندی از مراقبت بیماران منتخب آندوسکوپی   می باشد. روش: این مطالعه به صورت اقدام پژوهی انجام شد که شامل دو قسمت طراحی سایت پرستاری از راه دور و اجرای آن به صورت یک یک مطالعه نیمه تجربی می باشد. تعداد 60 بیمار منتخب آندوسکوپی به صورت در دسترس وارد مطالعه شدند. توسط  تخصیص تدریجی به صورت تصادفی سازی ساده و با استفاده از جدول اعداد تصادفی به دو گروه 30 نفره کنترل و مداخله انتساب داده شدند. در گروه مداخله مشاوره پرستاری طراحی شده از راه دور تحت وب با استفاده از قرار دادن لینک در اختیار بیماران منتخب آندوسکوپی شامل آموزش ها و مراقبت های  قبل و بعد از آندوسکوپی انجام گرفت. در گروه کنترل مراقبت پرستاری از بیمار و آموزش وی توسط پرستار و قرار دادن پمفلت در اختیار بیمار انجام گرفت. در این پمفلت تمام مراقبت های قبل و بعد از آندوسکوپی برای بیمار توضیح داده شد. داده ها با استفاده از پرسش نامه اطلاعات جمعیت شناختی، پرسش نامه اضطراب اشپیل برگر و پرسشنامه رضایتمندی بیمار از کیفیت مراقبت پرستاری محقق ساخته جمع آوری گردید. نتایج پژوهش با استفاده از روش‏های آماری توصیفی و استنباطی و با استفاده از آزمون‏های کای اسکوئر، t  مستقل و t زوجی در نرم افزارspss ورژن20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها : یافته های مطالعه نشان داد که دو گروه از نظر مشخصات فردی همگون بودند. بعد از مداخله میانگین نمره کل اضطراب در گروه آموزش از راه پرستاری از راه دور به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود (001/0>P) و میانگین نمره رضایتمندی بیمار از کیفیت مراقبت پرستاری بعد از مداخله بین دو گروه مداخله و کنترل اختلاف معنادار آماری داشت(001/0>P).  بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد انجام مشاوره پرستاری از راه دور  بر کاهش اضطراب و افزایش رضایتمندی بیماران منتحب بیماران آندوسکوپی موثر است. با توجه به آن به مدیران پرستاری پیشنهاد می گردد که از این روش جهت تست های تشخیصی که تعداد افراد مراجعه کننده آن در سطح بالایی می باشد استفاده کرد.  },
keywords_fa = {پرستاری از راه دور, آندوسکوپی, رضایتمندی, اضطراب.},

doi = { 10.22034/IJNR.19.5.83},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2880-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2880-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {IsmaeilFarahani, Tamila and Meschi, Farahnaz and Liyaghat, Rit},  
title = {Effectiveness of schema therapy on brain-behavioral systems, emotional dysregulation and abstinence self-efficacy among women}, 
abstract ={Introduction: Women dependent on drugs face greater challenges in accessing treatment services, and the use of psychological interventions to improve the skills necessary for substance abstinence in women has been overlooked. Objective: This study aimed to investigate the effectiveness of schema therapy on brain-behavioral systems, emotional dysregulation, and abstinence self-efficacy among women. Method: The research employed a semi-experimental design with a pre-test-post-test- follow-up approach with a control group. The statistical population included all women dependent on drugs in Tehran in 2023. A purposive sampling method was used to select 30 participants, who were randomly assigned to either the schema therapy group or the control group. Schema therapy was conducted over 20 sessions based on the protocol by Young et al. (2003) and Young & Kloss (2003). Data were collected using the Behavioral Inhibition System/Behavioral Activation System (BIS/BAS) scale by Carver and White (1994), the Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS) by Gratz and Roemer (2004), and the Drug Abstinence Self-Efficacy Scale (DASES) by Martin (1995). Data analysis was performed using SPSS.v24 software, employing repeated measures ANOVA and Bonferroni post hoc tests. Findings: The results indicated that schema therapy was effective in improving the overall score of the brain-behavioral system and its components of behavioral inhibition and activation, with the results remaining stable at the follow-up stage. Additionally, schema therapy significantly impacted the overall emotional dysregulation score and the components of non-acceptance, goals, awareness, and strategies, with this effectiveness also persisting at follow-up. Furthermore, schema therapy was effective in enhancing the overall abstinence self-efficacy score and the components of problem-solving, decision-making, communication, and self-assertion, with effects continuing to the follow-up stage. Conclusion: Based on the obtained results, the use of schema therapy is recommended as a complementary intervention alongside other therapeutic measures to improve brain-behavioral systems, emotional dysregulation, and abstinence self-efficacy among women dependent on drugs.},  
Keywords = {Schema therapy, brain-behavior systems, emotional dysregulation, abstinence self-efficacy, substance dependence, women.},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {96-111}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی طرحواره درمانی بر نظام های مغزی-رفتاری، بدتنظیمی هیجانی و خودکارآمدی ترک مواد مخدر در زنان},
abstract_fa ={مقدمه: زنان وابسته به مواد مخدر برای دریافت خدمات درمانی با مشکلات بیشتری مواجه هستند و استفاده از مداخلات روان­شناختی برای بهبود مهارت­های مورد نیاز برای ترک مصرف مواد در این قشر از افراد جامعه مغفول مانده است. روش : روش پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون – پس آزمون – پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری در برگیرنده کلیه زنان وابسته به مواد مخدر شهر تهران در سال 1403 بود. با روش نمونه­گیری هدفمند 30 نفر انتخاب شدند و به تصادف در دو گروه طرحواره درمانی و کنترل اختصاص یافتند. طرحواره درمانی در 20 جلسه بر اساس پروتکل یانگ و همکاران (2003) و یانگ و کلوسکو (2003) برگزار شد. برای گردآوری داده­ها از مقیاس نظام­های مغزی- رفتاری (BIS/BAS) کارور و وایت (1994)، مقیاس دشوای در تنظیم هیجان (DERS) گراتز و رومر (2004) و مقیاس خودکارآمدی ترک اعتیاد (DASES) مارتین (1995) استفاده شد. تحلیل داده­ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS.v24 و آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد. یافته ­ها: نتایج نشان داد طرحواره درمانی بر نمره کلی نظام مغزی – رفتاری و مؤلفه­های بازداری رفتاری  و فعال­سازی رفتاری اثربخش است و نتایج به دست آمده تا مرحله پیگیری پایدار می­باشد. همچنین، اثربخشی طرحواره درمانی بر نمره کلی بدتنظیمی هیجانی و مؤلفه­های عدم پذیرش، اهداف، آگاهی و راهبردها معنادار شد و این اثربخشی تا مرحله پیگیری پایدار بود. علاوه بر این، طرحواره درمانی بر نمره کلی خودکارآمدی ترک مصرف مواد و مؤلفه­های حل مسئله، تصمیم­گیری، ارتباط و ابراز وجود اثربخش بود و اثر آن تا مرحله پیگیری تداوم داشت. نتیجه­ گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، استفاده از طرحواره درمانی به عنوان مداخله مکمل همراه با سایر اقدامات درمانی جهت بهبود نظام های مغزی-رفتاری، بدتنظیمی هیجانی و خودکارآمدی ترک در زنان وابسته به مواد مخدر توصیه می­شود.},
keywords_fa = {طرحواره درمانی, نظام های مغزی-رفتاری, بدتنظیمی هیجانی, خودکارآمدی ترک, مواد مخدر, زنان.},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.96},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2946-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2946-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {negahdari, hadiseh and GholamiTooranposhti, Marziyeh and Seirafi, Mohammadreza and MohammadiShirmahaleh, Fatemeh and Dehestani, Mehdi},  
title = {Explaining the causal relationships between personality traits and overeating in female students based on the mediating role of psychological distress and lifestyle based on self-efficacy in weight control}, 
abstract ={Background : Overeating is one of the common problems in women, which is affected by various psychological factors in addition to physical factors. The aim of the present study is to explain the causal relationship between personality traits and overeating in female students based on the mediating role of psychological distress and lifestyle based on self-efficacy in weight control. methods: The method of this research was structural equation correlation. Its population included all male and female students of Islamic Azad University, Karaj branch in 1401, and the sample size was 356 people who were selected by available sampling method. The instruments used in this research included Gormali et al.'s binge eating scale (1982), Neo's five-factor questionnaire (1989), Clark et al.'s self-efficacy lifestyle questionnaire (1991), Lavibond and Lavibond's depression, anxiety, and stress scale (1995). The data obtained from the research were analyzed using maximum likelihood method and Imus version 24 software. Findings: The results showed that the coefficient of the indirect path between the factors of conscientiousness (P=0.001) and extroversion (P=0.001) with overeating through a lifestyle based on self-efficacy in weight controll was negative and the coefficient of the indirect path Between the factor of neuroticism (P=0.001) and overeating through lifestyle based on self-efficacy was positive and significant. Also, the indirect path coefficient between the extroversion factor (P=0.001) and overeating through psychological distress was negative and the indirect path coefficient between the neuroticism factor (P=0.001) and overeating through psychological distress was positive and significant.  conclusion: In general, it can be said that lifestyle based on self-efficacy in weight control and psychological distress play a mediating role in the relationship between personality traits and overeating. Therefore, therapists in the field of overeating are suggested to pay attention to effective psychological variables such as personality traits, self-efficacy and psychological distress in addition to pharmacological interventions.  },  
Keywords = {overeating, psychological distress, personality traits, self-efficacy-based lifestyle},
volume = {19},
Number = {5}, 
pages = {112-125}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تبیین روابط علی بین صفات شخصیت با پرخوری در دانشجویان زن براساس نقش میانجیگر پریشانی روان شناختی و سبک زندگی مبتنی بر خودکارآمدی در کنترل وزن},
abstract_fa ={مقدمه: پرخوری یکی از مشکلات رایج در زنان است که علاوه بر عوامل جسمی تحت تاثیر عوامل مختلف روانی قرار می گیرد. هدف پژوهش حاضر تبیین روابط علی بین صفات شخصیت با پرخوری در دانشجویان زن براساس نقش میانجیگر پریشانی روان شناختی و سبک زندگی مبتنی بر خودکارآمدی در کنترل وزن است. روش کار: روش این پژوهش همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آن شامل بود و نمونه آن که از طریق نمونه گیری بدست آمد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس پرخوری گورمالی و همکاران (۱۹۸۲)، پرسشنامه پنج عاملی نئو (۱۹۸۹)، پرسشنامه سبک زندگی مبتنی بر خودکارآمدی کلارک و همکاران (1991) و مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس لاویبوند و لاویبوند (1995)  بود. داده های حاصل از پژوهش با استفاده از روش حداکثر درستنمایی و نرم افزار ایموس نسخه . تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که ضریب مسیر غیر مستقیم بین عامل های وظیفه شناسی (001/0= P) و برونگرایی (001/0= P) شخصیت با پرخوری از طریق سبک زندگی مبتنی بر خودکارآمدی در کنترل وزن منفی و ضریب مسیر غیر مستقیم بین عامل روان رنجورخویی (001/0= P) با پرخوری از طریق سبک زندگی مبتنی بر خودکارآمدی مثبت و معنادار بود. همچنین ضریب مسیر غیر مستقیم بین عامل برونگرایی (001/0= P) با پرخوری از طریق پریشانی روان شناختی منفی و ضریب مسیر غیر مستقیم بین عامل روان رنجورخویی (001/0= P) با پرخوری از طریق پریشانی روان شناختی مثبت و معنادار بود. نتیجه گیری: به طورکلی می توان گفت که سبک زندگی مبتنی بر خودکارآمدی در کنترل وزن و پریشانی روان شناختی در رابطه میان صفات شخصیتی و پرخوری نقش میانجی دارند. بنابراین، به درمانگران حوزه پرخوری پیشنهاد می شود که علاوه بر مداخلات دارویی به متغیرهای روان شناختی موثر نظیر صفات شخصیت، خودکارآمدی و پریشانی روان شناختی توجه نمایند.  },
keywords_fa = {پرخوری, پریشانی روانی, صفات شخصیتی, سبک زندگی مبتنی بر خودکارآمدی},

doi = {10.22034/IJNR.19.5.112},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2947-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2947-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Jahed, Yasaman and Nabifoodani, Mahdi and Mehrsorosh, Saied and AbbasiDolatAbadi, Zahr},  
title = {Challenges of infection control in prehospital emergency: a descriptive review}, 
abstract ={Introduction: Pre-hospital emergency personnel are exposed to various occupational hazards during their daily professional activities, including biological hazards and contact with various pathogenic agents. Considering that improving occupational safety, reducing occupational diseases and controlling infection is an important challenge in the health system. Therefore, the present study was conducted with the aim of investigating the challenges of infection control in the pre-hospital emergency room. Methodology: The present descriptive review article by searching SID-IranMedex-Science Direct-Scopus-PubMed databases using the keywords of pre-hospital emergency, pre-hospital emergency personnel, infection control in the period of time with both Farsi and English languages. It was done from 1390 to 1402. After the selection, the articles were evaluated based on the inclusion criteria using the Strobe and Consort checklist, and finally, among the 45 articles selected in the initial search, 25 articles were included in the study. Findings: Based on the review of 25 articles included in the study, the challenges of infection control among pre-hospital emergency personnel were: 1- the presence of many situations of exposure to various types of microorganisms, 2- emerging and re-emerging infectious diseases, 3- lack of Sufficient awareness and training of pre-hospital emergency personnel in the field of compliance with standard precautions, 4- Lack of facilities and personal protective equipment for pre-hospital emergency personnel. Conclusion: There are many challenges in the field of infection control in pre-hospital emergency. These challenges can cause this valuable part of the health system to suffer numerous human and financial damages. The main key to infection control in the pre-hospital emergency is standard precautions. By considering this issue and taking the necessary measures around it, it is possible to significantly improve the level of infection control in the pre-hospital emergency, despite the many existing challenges.  },  
Keywords = {infection control, pre-hospital emergency, pre-hospital emergency personnel},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {1-14}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {چالش های کنترل عفونت در اورژانس پیش بیمارستانی: مطالعه مروری نقلی},
abstract_fa ={مقدمه: پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی در طی فعالیت حرفه ای روزانه خود در معرض انواع مخاطرات شغلی از جمله مخاطرات بیولوژیک و تماس با انواع عوامل بیماری زا می باشند. با توجه به اینکه ارتقای ایمنی شغلی، کاهش بیماری های شغلی و کنترل عفونت یک چالش مهم در نظام سلامت می باشد. از این رو مطالعه حاضر با هدف بررسی چالش های کنترل عفونت در اورژانس-   پیش بیمارستانی انجام شده است. روش کار: مقاله مروری نقلی حاضر با جستجو در پایگاه داده های SID-IranMedex-Sccience Direct-Scopus-PubMed  با استفاده از کلید واژه های اورژانس پیش بیمارستانی، پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی، کنترل عفونت در بازه زمانی با هر دو زبان فارسی و انگلیسی از 1390 الی 1402 انجام گردید. مقالات پس از انتخاب براساس معیارهای ورود به مطالعه با استفاده از چک لیست استروبی و کانسورت از نظر کیفیت ارزیابی شده و در نهایت از میان 45 مقاله انتخاب شده در جستجوی اولیه، 25 مقاله وارد مطالعه شدند. یافته ها: براساس بررسی 25 مقاله وارد شده به مطالعه، چالش های کنترل عفونت در میان پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی عبارت بودند از: 1-وجود موقعیت های متعدد مواجهه با انواع میکروارگانیسم ها، 2- بیماری های عفونی نوپدید و بازپدید،3- عدم آگاهی و آموزش کافی پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی در زمینه رعایت احتیاطات استاندارد، 4- کمبود امکانات و تجهیزات حفاظت فردی پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی.                                               نتیجه گیری: چالش های متعددی در زمینه کنترل عفونت در اورژانس پیش بیمارستانی وجود دارد. این چالش ها می توانند این بخش با ارزش از نظام سلامت را متحمل آسیب های جانی و مالی متعدد نمایند. کلید اصلی کنترل عفونت در اورژانس پیش- بیمارستانی، احتیاطات استاندارد می باشد. با در نظر گرفتن این موضوع و انجام اقدامات لازم پیرامون آن، می توان به طور چشمگیری میزان کنترل عفونت در اورژانس پیش بیمارستانی را علی رغم چالش های متعدد موجود، بهبود بخشید.    },
keywords_fa = {کنترل عفونت, چالش اورژانس پیش بیمارستانی, پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2904-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2904-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Emamgholizadehbaboli, elham and phashaeisabet, fatemeh and fotoukian, zahr},  
title = {Investigating the quality of life and related factors in the Elderly with Physical- motor disabilities}, 
abstract ={Introduction: Disability is one of the consequences of aging, the most common type of which among the elderly is physical-motor disability. This type of disability can cause dependence on other people to perform daily activities and thus lead to a lower quality of life. Therefore, the present study aimed to determine the factors affecting the quality of life in the elderly with physical-motor disabilities referred to hospitals affiliated to Babol Medical Sciences in 2020. Methods: The present study is a cross-sectional descriptive analytical study which was conducted on 200 elderly people with physical-motor disabilities referring to three selected educational and treatment centers of Babol University of Medical Sciences (Ayatollah Rouhani, Shahid Beheshti and Shahid Yahainejad) with quota sampling method (according to physical-motor disabilities, age and sex) from December to March, on 2020. To collect data in this study, demographic characteristics form and World Health Organization Quality of Life Scale - Short Form (WHOQOL-BREF) were used. Data analysis was performed using independent t-test, analysis of variance and Scheffe by SPSS version 20 software at a significant level (p≤0.05). Results: The present study findings showed that the subjects’ mean age was 72/25 ± 8/45. 58% of the elderly were women and 42% of them were men. The average score of quality of life was 54/50±21/23. It was also determined that the average score in each dimension of physical health (the lowest score), mental health, social relationships, and environmental health (the highest score) for quality of life was, 50/35, 55/68, 58/04, and 62/90, respectively. The quality of life had a statistically significant relationship with the variables of education level (p ≤ 0/001), employment status (p ≤ 0/001), living situation (p ≤ 0/001), income level (p ≤ 0/001), and the presence of underlying health conditions (p ≤ 0/001). Conclusion: Considering the findings of this study, it seems essential to pay attention to the factors related to the quality of life of this group of elderly individuals in educational, supportive, therapeutic, diagnostic, rehabilitation, and counseling programs, as well as in providing specialized services for elderly people with physical-motor disabilities.  },  
Keywords = {Quality of life, Aged, Physical- motor disabilitie.},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {15-27}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی کیفیت زندگی و عوامل مرتبط با آن  در سالمندان مبتلابه ناتوانی جسمی-حرکتی},
abstract_fa ={مقدمه: ناتوانی یکی از پیامدهای سالمندی می‌باشد که ناتوانی جسمی-حرکتی شایع‌ترین نوع آن در میان افراد سالمند است. این نوع از ناتوانی می‌تواند سبب وابستگی به افراد دیگر در انجام فعالیت‌های روزمره شود و از این طریق زمینه ساز کیفیت زندگی کمتر گردد. لذا مطالعه حاضر با هـدف تعییـن عوامـل مؤثر بـر کیفیت زندگی در سـالمندان مبتلا بـه ناتوانـی جسـمی-حرکتی مراجعــه کننــده بــه بیمارستان‌های تابعه دانشگاه علوم پزشکی بابل در سـال 1399 صورت پذیرفت. روش کار: پژوهـش حاضـر یـک مطالعـه توصیفـی- تحلیلـی از نـوع مقطعـی است که بر روی 200 سالمند مبتلابه ناتوانی جسمی- حرکتی مراجعه‌کننده به سه مرکز آموزشی و درمانی منتخب دانشگاه علوم پزشکی بابل (آیت الله روحانی، شهید بهشتی و شهید یحیی نژاد) با روش نمونه‌گیری سهمیه‌ای (برحسب ابتلا به ناتوانی جسمی-حرکتی، سن و جنس) از دی تا اسفند سال 1399 انجام شد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل فرم جمعیت شناختی و مقیاس مقیاس کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی – فرم کوتاه (WHOQOL-BREF) بود. تجزیه تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تی مستقل، آنالیز واریانس و شفه توسط نرم‌افزار SPSS نسخه 20 در سطح معنی داری )05/0 (p≤ انجام شد. یافته‌ها: در این پژوهش میانگین سنی سالمندان 45/8± 25/72 بود. 58% از سالمندان زن و 42% آنان مرد بودند. میانگین کیفیت زندگی برابر با 23/21 ±50/54 بود. همچنین مشخص گشت که میانگین امتیاز در هر یک از ابعاد سلامت جسمی (پایین‌ترین امتیاز) و سلامت روانی و سلامت روابط اجتماعی و سلامت محیط‌زیست (بالاترین امتیاز) کیفیت زندگی به ترتیب برابر 35/50، 68/55، 05/58 و 90/62 بود. کیفیت زندگی با متغیرهای سطح تحصیلات (001/0≥p)، وضعیت اشتغال (001/0≥p)، وضعیت سکونت (001/0≥p)، سطح درآمد (001/0≥p)، ابتلا به بیماری زمینه‌ای (001/0≥p) ارتباط معنی‌دار آماری داشت.  نتیجه گیری: با در نظر گرفتن یافته‌های حاصل از این مطالعه، لزوم توجه به عوامل مرتبط با کیفیت زندگی این دسته از سالمندان در برنامه ریزی‌های آموزشی، حمایتی، درمانی، تشخیصی، بازتوانی، مشاوره‌ای و ارائه خدمات ویژه به سالمندان با ناتوانی‌های جسمی-حرکتی، امری ضروری به نظر می‌رسد.  },
keywords_fa = {کیفیت زندگی, سالمندی, ناتوانی جسمی-حرکتی},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.15},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2952-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2952-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Nooriyekta, Anahita and Shareinia, Habib and Sajjadi, Moos},  
title = {Comparing the quality of clinical performance and patient care in nurses working in oncology and general hospital departments}, 
abstract ={Introduction: Caring for cancer patients is important in terms of the type of disease and the type of treatment they receive. However, the specific conditions of patients and the difficulty of working in the cancer department may affect the clinical performance and quality of care of nurses. This research was conducted with the aim of comparing clinical performance and quality of care in nurses working in oncology departments with nurses in general departments. Materials and Methods: In this descriptive-analytical study, the sampling method was two-stage, stratified and simple random. 110 nurses from cancer departments and 110 nurses from general departments (internal and surgical departments) working in 3 hospitals affiliated to Mashhad University of Medical Sciences were selected in 1401. Nurses' performance was evaluated in three shifts in the morning, evening and night shifts with the Nurses' Clinical Performance Questionnaire (NCPQ) and Nursing Care Quality Questionnaire (QUALPAC). The data was statistically analyzed with SPSS version 21 software. Results: In nurses working in oncology departments and general departments, the mean and standard deviation of the clinical performance score was 74.57±10.59 and 84.49±8.62, and the quality of care performance score was 243.10±39.79 and 283.71±30.68, respectively. A significant difference was observed between the two groups in terms of performance score (P<0.001) and quality of care (P<0.001). Regarding the quality of nursing care, 0.9% and 0% had poor quality, 75.5% and 14.5% had average quality, and 23.6% and 85.5% had very good nursing care quality, respectively (P>0.001). In terms of the performance quality, 16.4% and 6.4% had medium, and 83.6% and 93.6% had very good performance quality (P=0.019). Conclusion: The clinical performance and quality of nursing care in nurses working in cancer wards is significantly lower than nurses in general wards; which may be caused by psychological tensions and hardships in the work environment. Therefore, management and support measures are recommended in order to improve the clinical performance and quality of nursing care in nurses working in cancer departments.  },  
Keywords = {Keywords: clinical performance, quality of care, nurses, oncology department, general departments},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {28-37}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه کیفیت عملکرد بالینی و مراقبت از بیماران در پرستاران شاغل در بخش‌های آنکولوژی و  عمومی بیمارستان},
abstract_fa ={مقدمه: مراقبت از بیماران سرطانی، به لحاظ نوع بیماری و نوع درمانی که دریافت می­کنند، حائز اهمیت خاص است؛ با این حال، شرایط خاص بیماران و سختی کار در بخش انکولوژی، ممکن است بر عملکرد بالینی و کیفیت مراقبت پرستاران تاثیر گذار باشد. این مطالعه با هدف مقایسه عملکرد بالینی و کیفیت مراقبت در پرستاران شاغل در بخش‌های انکولوژی با پرستاران بخش‌های عمومی انجام شد. روش کار: در این مطالعه­ی توصیفی- تحلیلی به روش نمونه­گیری احتمالی دو مرحله­ای طبقه­ای و تصادفی ساده، تعداد  110 پرستار از بخش‌های انکولوژی و 110 پرستار از بخش‌های عمومی (بخش‌های داخلی و جراحی) شاغل در 3 بیمارستان‌ وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1401 انتخاب شدند. عملکرد پرستاران در سه نوبت و در شیفت‌های مختلف (صبح، عصر و شب) با پرسشنامه عملکرد بالینی پرستاران (NCPQ) و پرسشنامه کیفیت مراقبت‌ پرستاری (QUALPAC) ارزیابی شد. داده­ها با نرم افزار SPSS نسخه 21 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته ها: در پرستاران شاغل در بخش‌های انکولوژی و بخش‌های عمومی به ترتیب میانگین و انحراف معیار نمره عملکرد بالینی 59/10±57/74 و 62/8±49/84(رضایت بخش) و نمره عملکرد کیفیت مراقبت 79/39±10/243 و 68/30±71/283 (متوسط) بود. بین دو گروه از نظر نمره عملکرد (001/0>P) و کیفیت مراقبت (001/0>P) تفاوت معنی­دار مشاهده شد. از نظر کیفیت مراقبت پرستاری در پرستاران بخش­های انکولوژی و عمومی،  به ترتیب 9/0 درصد و صفر درصد کیفیت ضعیف، 5/75 درصد و 5/14 درصد متوسط و 6/23 درصد و 5/85 درصد کیفیت مراقبت پرستاری بسیار خوب داشتند (001/0>P). در زمینه­ی کیفیت عملکرد، به ترتیب  4/16 درصد و 4/6 درصد متوسط و 6/83 درصد و 6/93 درصد کیفیت عملکرد بسیار خوب (019/0=P) داشتند. نتیجه گیری: عملکرد بالینی و کیفیت مراقبت پرستاری در پرستاران شاغل در بخش‌های انکولوژی به طور معنی­داری کمتر از پرستاران بخش‌های عمومی است؛ که ممکن است ناشی از تنش‌های روانی و سختی‌های محیط کار باشد. لذا اقدامات مدیریتی و حمایتی به منظور ارتقای عملکرد بالینی و کیفیت مراقبت پرستاری در پرستاران شاغل در بخش‌های انکولوژیتوصیه می­شود.  },
keywords_fa = {عملکرد بالینی, کیفیت مراقبت, پرستاران, بخش‌ انکولوژی, بخش‌های عمومی},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.28},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2871-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2871-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {ghandehari, Melika and karimiyarandi, hosein and bastani, elham and otaghi, masoumeh and ghandehari, nazila and vasigh, amiollah and feili, fahimeh},  
title = {The Effect of Benson\'s relaxation on sleep quality in patients undergoing hemodialysis}, 
abstract ={Background: One of the most common problems in hemodialysis patients with sleep disorders. Unpleasant consequences of poor sleep quality, physical, psychological and social. The aim of this study was to investigate the effect of Benson relaxation on sleep quality in patients undergoing hemodialysis Ilam province. Patients and Methods: This triple blind clinical trial study with repeated measurements at five intervals, before the intervention, immediately after intervention and one, two and three months after treatment on 70 patients undergoing hemodialysis in Ilam province 95 -2016 was conducted. The samples selected by census method and were randomly assigned to two experimental and control groups. Benson relaxation intervention on the basis of 15 minutes twice a day for four weeks. Data from demographic data sheet and the Pittsburgh Sleep Quality Scale (PQSI) was entered in SPSS 16 software using descriptive statistics and inferential tests (paired t test, analysis of variance for repeated measures, post hoc tests SNK, Duncan, Scheffe and Tukey) were analyzed Results: The results showed that the quality of patients' sleep before the intervention and control groups showed no significant difference. After the interval immediately after the intervention, patients' sleep quality, two weeks later, one and two months after the intervention, the intervention group had improved sleep quality. Conclusion: Considering the positive effect of Benson relaxation technique in improving sleep quality in clinical care by nurses recommended its implementation.  },  
Keywords = {Benson relaxation, sleep quality, Hemodialysis},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {38-49}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تاثیر اجرای آرام سازی بنسون بر کیفیت خواب بیماران تحت درمان با همودیالیز بستری در بیمارستان},
abstract_fa ={مقدمه: یکی از شایع ترین مشکلات بیماران تحت همودیالیز اختلالات خواب است. کیفیت خواب نامطلوب پیامدهای ناخوشایند جسمی، روانی و اجتماعی دارد. هدف این مطالعه تعیین تاثیر اجرای آرام سازی بنسون بر کیفیت خواب بیماران تحت درمان با همودیالیز استان ایلام بود. روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، با اندازه گیری های مکرر در پنج فاصله زمانی، قبل مداخله، بلافاصله بعد مداخله و یک، دو و سه ماه بعد از مداخله بر روی 70 بیمار تحت درمان با همودیالیز استان ایلام انجام شد. نمونه ها به روش سرشماری انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمون و کنترل قرار داشتند. مداخله بر اساس تکنیک آرام سازی بنسون شامل 15 دقیقه دو بار در طول روز و به مدت 4 هفته انجام شد. داده های حاصل از پرسشنامه مشخصات دموگرافیک و مقیاس کیفیت خواب پیتس برگ(PQSI) در نرم افزار SPSS 16 وارد گردید و با آمارهای توصیفی و آزمون های استنباطی (آزمون های تی زوجی، تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر، آزمون های تعقیبی S-N-K، دانکن، شفه و توکی) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که قبل از انجام مداخله بین کیفیت خواب بیماران گروه آزمون و کنترل تفاوت آماری معنی داری مشاهده نشد (p=0.74) اما بعد از اجرای مداخله کیفیت خواب بیماران در فاصله های زمانی بلافاصله بعد ، دو هفته بعد، یک و دو ماه بعد از مداخله کیفیت خواب گروه آزمون بهبود یافته بود ( 05p). نتیجه گیری:  با توجه به تاثیر مثبت اجرای تکنیک آرام سازی بنسون در بهبود کیفیت خواب بیماران، بنابراین اجرای آن در مراقبت های بالینی توسط پرستاران پیشنهاد می شود.},
keywords_fa = {آرام سازی بنسون, کیفیت خواب, همودیالیز, پرستاری},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.38},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2954-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2954-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mardanian, Leila and Maedeh, Heydarzadeh and NikbakhtNasrabadi, Alirez},  
title = {Self- improvement: lived experience of people with type 1 diabetes from self- compassion}, 
abstract ={Background: People with diabetes face many emotional and psychological problems that affect their self-care ability and the need to find solutions to deal with the mental and psychological challenges of these people. Therefore, the present study was conducted with the aim of explaining the lived experiences of people with type 1 diabetes of self-care so the present study was conducted with the aim of explaining the self-compassion experiences of people with diabetes. Methods: the hermeneutic phenomenological method was used in this study. Participants were selected through purposive sampling from people with type 1 diabetes, with different sex, ages, education levels, and economic and social statuses. Data collection continued using semi-structured interviews until data richness was reached. Then the data analysis was done according to Dickelman's method 1989. Finally, 10 people with type-1 diabetes took part in this study. Results: The findings of the present study show Self-improvement as the main theme with eight subthemes (self-kindness, self-forgiveness, empowering, adapting to the disease, a new look at life, towards being better, kindness to others, and spiritual beliefs). Conclusion: Based on the results of the study and the perceived meaning of self-care for people with type 1 diabetes, teaching self-care behaviors to people with diabetes is recommended. With this in mind, it is suggested to design and apply a clinical guide for self-care and to examine its effect on the management of physical and mental challenges of people with type 1 diabetes.  },  
Keywords = {Self- improvement, Self-Compassion, Diabetes type 1, qualitative study},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {50-62}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {خودبالندگی: تجربه زیسته افراد مبتلا به دیابت نوع یک از خودمهرورزی},
abstract_fa ={مقدمه: افراد مبتلا به دیابت با مشکلات عاطفی و روانی متعددی روبرو هستند که توانایی خودمراقبتی آنان را تحت تاثیر قرار داده و لزوم بگارگیری راهکارهایی برای مقابله با چالشهای روحی و روانی این افراد را مطرح می‌سازد. لذا مطالعه حاضر با هدف تبیین تجارب زیسته افراد مبتلا به دیابت نوع 1 از خودمهرورزی انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر ﺑﺎ روﻳﻜﺮد پدیدار شناسی هرمنیوتیک انجام شد. نمونه‌گیری به صورت هدفمند از بین مبتلایان به دیابت نوع 1 از طبقات اجتماعی مختلف با سن، جنس، سطح تحصیلات و وضعیت اجتماعی اقتصادی متفاوت انجام شد. جمع آوری داده‌ها با استفاده از مصاحبه نیمه ساختار یافته تا به رسیدن به غنای داده ها ادامه یافت و تجزیه و تحلیل داده ها بر اساس روش دیکلمن 1989 انجام شد.در نهایت ده فرد مبتلا به دیابت نوع 1 در مطالعه مشارکت داشتند. یافته‌ها: یافته های حاصل از مطالعه حاضر بیانگر مضمون اصلی خود بالندگی با هشت مضمون فرعی (مهربانی با خود ، خود بخشودگی، توانمند شدن، سازگاری با بیماری، نگاهی نو به زندگی، به سوی بهتر شدن، مهرورزی به دیگران و باورهای معنوی) بود. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج مطالعه و معنای درک شده خودمهرورزی برای مبتلایان به دیابت نوع یک، آموزش رفتارهای خودمهروزانه به افراد مبتلا به دیابت توصیه می‌گردد. بدین مظور طراحی و بکارگیری راهنمای بالینی مراقبت های خودمهرورزی و بررسی تاثیر آن بر مدیریت چالش های جسمی و روانی افراد مبتلا به دیابت نوع یک پیشنهاد می‌گردد.  },
keywords_fa = {خودبالندگی, خودمهرورزی, دیابت نوع یک, مطالعه کیفی},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.50},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2851-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2851-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {mouri, somayeh and khalatbari, javad and fathabadi, jalil and GhorbanShiroodi, shohreh and sabet, mehr},  
title = {The  Effectiveness of Dialectical Behavior Therapy on the Hope and Resilience of Patients with Multiple Sclerosis}, 
abstract ={Background : Multiple sclerosis (MS) is one of the most common neurological diseases in humans, impacting the psychological and social dimensions of affected individuals, including their hope and resilience. Therefore, the present study aimed to determine the effectiveness of dialectical behavior therapy on the hope and resilience of patients with multiple sclerosis. Methods: This semi-experimental research used a pretest-posttest design with a control group and a follow-up period. The study population included MS patients residing in Tehran, members of the MS Association of Iran, and patients visiting neurologists' clinics in Tehran during the second half of 2023, all of whom had been diagnosed by neurologists. From eligible individuals, 30 patients were selected through purposive sampling and randomly assigned to two groups (15 in the experimental group and 15 in the control group) using a simple random method (placing even and odd balls in a box). Data collection tools included the Hope Scale by Snyder et al. (1991) and the Connor-Davidson Resilience Scale (2003). The intervention group participated in twelve 90-minute group sessions over two months, while the control group received routine care. Data were analyzed using SPSS version 22 and repeated measures analysis of variance, with adherence to statistical assumptions. Results: The findings indicated significant differences in the mean scores of hope and resilience of MS patients in the post-test and follow-up phases compared to the pre-test phase, with these results remaining stable through the follow-up period (P < 0.01). Thus, dialectical behavior therapy improved the hope and resilience of MS patients. Conclusion: Based on the results of this study, dialectical behavior therapy can be considered an effective therapeutic approach to improving the health and psychological well-being of patients with multiple sclerosis.  },  
Keywords = {Dialectical Behavior Therapy, Hope, Resilience, Multiple Sclerosis},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {63-72}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر امیدواری و تاب آوری بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس},
abstract_fa ={مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس یکی از شایع ترین بیماری های عصبی در انسان است که ابعاد روانی و اجتماعی و ازجمله امیدواری و تاب آوری فرد مبتلا را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بنابراین مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر امیدواری و تاب آوری بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه به همراه دوره پیگیری بود. جامعه آماری در تحقیق حاضر شامل مبتلایان به ام اس واقع در شهر تهران و عضو انجمن ام اس ایران و مراجعه‌کننده به مطب های پزشکان متخصص در تهران در نیمه دوم سال 1402 بودند که تشخیص بیماریشان توسط نورولوژیست محرز شده بود از افراد واجد شرایط 30 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی ساده (روش برداشتن گوی زوج و یا فرد داخل جعبه) در دو گروه (15 نفر آزمایش و 15 نفر گروه گواه) جای‌داده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌های امیدواری اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و تاب آوری کونر ودیویدسون (2003) بودند. گروه مداخله در دوازده جلسه حضوری ۹۰ دقیقه‌ای در مدت دو ماه به‌صورت گروهی تحت مداخله قرار گرفت و گروه گواه مداخله معمولی را دریافت نمود. جهت تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر بین گروهی با رعایت پیش‌فرض‌های آماری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد بین میانگین نمرات امیدواری و تاب آوری بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس در مراحل پس‌آزمون و پیگیری در مقایسه با مرحله پیش‌آزمون، تفاوت وجود داشت و این نتایج تا مرحله پیگیری پایدار مانده بود (01/0>P)؛ بنابراین رفتار درمانی دیالکتیکی موجب بهبود امیدواری و تاب آوری بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس شد. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، می‌توان از رفتار درمانی دیالکتیکی به‌عنوان یک روش درمانی تأثیرگذار در بهبود سلامت و وضعیت روانشناختی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس استفاده کرد.  },
keywords_fa = {رفتار درمانی دیالکتیکی, امیدواری, تاب آوری, مولتیپل اسکلروزیس},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.63},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2955-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2955-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Moghadam, Shadi and Khoshakhlagh, Hassan and RezaeiJamaloui, Hass},  
title = {The Effectiveness of Memory Specificity Training on Autobiographical Memory, Episodic Future Thinking and Social Problem Solving in Women with Multiple Sclerosis}, 
abstract ={Introduction: Multiple sclerosis is an autoimmune disease of the central nervous system that has several clinical manifestations. this research was conducted with the aim of investigating the effectiveness of memory specificity training on autobiographical memory, episodic future thinking and social problems solving of women with multiple sclerosis. Methods: It was conducted as a semi-experimental study with a pre-test-post-test design with a control group and a one-month follow-up period. the statistical population was all women with multiple sclerosis who were members of the arak MS association, 28 of whom were selected by purposive sampling and randomly assigned to the memory specificity training group and the control group (two groups of 14 people). the test group was trained in a group once a week for 80 minutes (during 6 sessions). data were collected using the autobiographical memory tests of Williams and Broadbent (1986), episodic future thinking of Halford (2018), and social problems solving of D'zurilla et al (2002) and analyzed using the repeated measures analysis of variance test using spss-24 software. Results: There is a significant difference between the average scores of the pre-test, post-test and follow-up variables (p<0.001). There is also an interaction effect for autobiographical memory (F=61.68), episodic future thinking (F=45.89) and social problem solving (F=29.78) (p<0.001). Conclusion: Considering the effectiveness of memory specificity training on autobiographical memory, episodic future thinking and social problems solving of women with multiple sclerosis, it is recommended to use this treatment method to improve cognitive deficits in women with MS.},  
Keywords = {Memory Specificity Training, Autobiographical Memory, Episodic Future Thinking, Social Problem Solving, Multiple Sclerosis},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {73-84}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثر‌بخشی آموزش اختصاصی‌سازی خاطرات بر حافظه سرگذشتی، تفکر رویدادی آینده‌نگر و حل‌مسأله اجتماعی زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس},
abstract_fa ={مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس یک بیماری خود‌ایمنی سیستم اعصاب مرکزی است که تظاهرات بالینی متعددی دارد. این پژوهش با هدف بررسی اثر‌بخشی آموزش اختصاصی‌سازی خاطرات بر حافظۀ سرگذشتی، تفکر رویدادی آینده‌نگر و حل‌مسأله اجتماعی زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس انجام شد. روش‌کار: پژوهش به صورت نیمه‌ تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل همراه با دوره پیگیری یک ماهه انجام شد. جامعه آماری کلیه زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس عضو انجمن ام.اس شهر اراک بودند که 28 نفر به روش نمونه‌گیری مبتنی بر هدف انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آموزش اختصاصی‌سازی خاطرات و کنترل (دو گروه 14 نفر) گمارش شدند. افراد گروه آزمون بصورت گروهی هفته‌ای یکبار بمدت 80 دقیقه (طی 6 جلسه) تحت آموزش قرار گرفتند. داده‌ها توسط آزمونهای حافظه سرگذشتی ویلیامز و برودبنت (1986)، تفکر رویدادی آینده‌نگر هالفورد (2018) و حل‌مسأله اجتماعی دزوریلا و همکاران (2002) جمع‌آوری شده و با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر به کمک نرم­افزار SPSS-24 تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: بین میانگین نمرات پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری متغیر‌ها تفاوت معنادار وجود دارد (001/0p<). همچنین اثر تعاملی برای حافظه سرگذشتی (68/61 =F )، تفکر رویدادی آینده‌نگر (89/45 =F ) و حل‌مسأله اجتماعی (78/29 =F) می‌باشد (001/0p<). نتیجه‌گیری: باتوجه به اثربخشـی اختصاصی‌سازی خاطرات بر حافظه سرگذشتی، تفکر رویدادی آینده‌نگر و حل‌مسأله اجتماعی زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس، استفاده از این روش درمانی جهت بهبود نارسائی‌های شناختی در زنان مبتلا به ام.اس پیشنهاد می‌گردد.},
keywords_fa = {اختصاصی‌سازی خاطرات, حافظه سرگذشتی, تفکر رویدادی آینده‌نگر, حل‌مسأله اجتماعی, مالتیپل اسکلروزیس},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.73},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2958-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2958-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sadeghi, Rahele and KianiChalmardi, Ahmadreza and RezaeiSharif, Ali and SadriDamirchi, Esmaeil},  
title = {The model of the effect of attachment on relationship quality with the mediation of relationship sabotage}, 
abstract ={Introduction: This study aimed to develop a model exploring the role of anxious attachment and avoidant attachment in marital relationship quality, with the mediating effect of relationship sabotage among married individuals. Methods: This descriptive-correlational study employed Structural Equation Modeling (SEM). The statistical population included married individuals residing in Tehran during autumn 2023. A total of 420 participants were convenience sampling method from four psychology centers. To collect information from Relational-connectivity scale (RCS, Galovan et al., 2022), relationship sabotage scale (RSS, Peel & Caltabiano) and Experience in Close Relationship- Relationship structures (ECR-RS, Fraley et al., 2011) were used. Data were analyzed using Pearson correlation coefficient and SEM through SPSS-26 and AMOS-24 software. Results: The findings indicated a good model fit and demonstrated significant relationships between avoidant attachment, anxious attachment, defensiveness, and lack of relationship skills with marital relationship quality (P < 0.01). Significant associations were observed between avoidant and anxious attachment with defensiveness and lack of relationship skills (P < 0.01). Furthermore, defensiveness and lack of relationship skills were identified as mediators in the relationship between insecure attachment and relationship quality. Conclusion: These findings suggest that insecure attachment styles play a critical role in marital relationship quality. Addressing these attachment styles is essential for improving marital interactions and resolving conflicts. Moreover, avoidant and anxious attachment tendencies may exacerbate relationship sabotage, thereby reducing relationship quality.},  
Keywords = {Married individuals, avoidant attachment, anxious attachment, relationship sabotage, relationship quality},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {85-95}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مدل تأثیر دلبستگی بر کیفیت رابطه زوجی با میانجی‌گری کارشکنی در رابطه},
abstract_fa ={مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین مدل نقش دلبستگی اضطرابی و دلبستگی اجتنابی در کیفیت رابطه زوجی با میانجی‌گری کارشکنی در رابطه در افراد متأهل انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از افراد متأهل شهر تهران در پاییز سال 1402 بود که از بین آن‌ها 420 نفر از چهار مرکز روان‌شناسی به‌صورت در دسترس در این پژوهش شرکت کردند. به‌منظور گردآوری اطلاعات از پرسش‌نامه‌های کیفیت رابطه زوجی (RC-S، گالون و همکاران، 2022)، کارشکنی در رابطه (SDB، پیل و کالتابیانو، 2021) و تجارب روابط نزدیک-ساختارهای رابطه (ECR-RS، فریلی و همکاران، 2011) بودند. داده‌ها با استفاده از آزمون ضریب پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری با نرم‌افزارهای SPSS-26 و AMOS-24 تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج حاکی از برازش مناسب مدل بود و نشان داد که بین دلبستگی اجتنابی، دلبستگی اضطرابی، رفتارهای دفاعی و مهارت‌های ارتباطی به ترتیب با میزان کیفیت رابطه زوجی رابطه معنادار وجود دارد (01/0>P). بین دلبستگی اجتنابی و دلبستگی اضطرابی با میزان با رفتارهای دفاعی و با میزان عدم مهارت‌های ارتباطی رابطه معنادار وجود دارد (01/0>P). همچنین نتایج نشان داد که رفتارهای دفاعی و عدم مهارت‌های ارتباطی در رابطه دلبستگی ناایمن و کیفیت رابطه نقش میانجی دارد. نتیجه‌گیری: از این یافته‌های می‌توان نتیجه گرفت که دلبستگی ناایمن نقش مهمی در کیفیت رابطه زوجی دارد و لزوم توجه به آن در روابط زوجین و حل تعارضات آن‌ها ضروری است. همچنین، دلبستگی اجتنابی و اضطرابی می‌توانند کارشکنی در رابطه را افزایش و درنتیجه کیفیت رابطه زوجی را کاهش دهند. مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین مدل نقش دلبستگی اضطرابی و دلبستگی اجتنابی در کیفیت رابطه زوجی با میانجی‌گری کارشکنی در رابطه در افراد متأهل انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از افراد متأهل شهر تهران در پاییز سال 1402 بود که از بین آن‌ها 420 نفر از چهار مرکز روان‌شناسی به‌صورت در دسترس در این پژوهش شرکت کردند. به‌منظور گردآوری اطلاعات از پرسش‌نامه‌های کیفیت رابطه زوجی (RC-S، گالون و همکاران، 2022)، کارشکنی در رابطه (SDB، پیل و کالتابیانو، 2021) و تجارب روابط نزدیک-ساختارهای رابطه (ECR-RS، فریلی و همکاران، 2011) بودند. داده‌ها با استفاده از آزمون ضریب پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری با نرم‌افزارهای SPSS-26 و AMOS-24 تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج حاکی از برازش مناسب مدل بود و نشان داد که بین دلبستگی اجتنابی، دلبستگی اضطرابی، رفتارهای دفاعی و مهارت‌های ارتباطی به ترتیب با میزان کیفیت رابطه زوجی رابطه معنادار وجود دارد (01/0>P). بین دلبستگی اجتنابی و دلبستگی اضطرابی با میزان با رفتارهای دفاعی و با میزان عدم مهارت‌های ارتباطی رابطه معنادار وجود دارد (01/0>P). همچنین نتایج نشان داد که رفتارهای دفاعی و عدم مهارت‌های ارتباطی در رابطه دلبستگی ناایمن و کیفیت رابطه نقش میانجی دارد. نتیجه‌گیری: از این یافته‌های می‌توان نتیجه گرفت که دلبستگی ناایمن نقش مهمی در کیفیت رابطه زوجی دارد و لزوم توجه به آن در روابط زوجین و حل تعارضات آن‌ها ضروری است. همچنین، دلبستگی اجتنابی و اضطرابی می‌توانند کارشکنی در رابطه را افزایش و درنتیجه کیفیت رابطه زوجی را کاهش دهند. مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین مدل نقش دلبستگی اضطرابی و دلبستگی اجتنابی در کیفیت رابطه زوجی با میانجی‌گری کارشکنی در رابطه در افراد متأهل انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از افراد متأهل شهر تهران در پاییز سال 1402 بود که از بین آن‌ها 420 نفر از چهار مرکز روان‌شناسی به‌صورت در دسترس در این پژوهش شرکت کردند. به‌منظور گردآوری اطلاعات از پرسش‌نامه‌های کیفیت رابطه زوجی (RC-S، گالون و همکاران، 2022)، کارشکنی در رابطه (SDB، پیل و کالتابیانو، 2021) و تجارب روابط نزدیک-ساختارهای رابطه (ECR-RS، فریلی و همکاران، 2011) بودند. داده‌ها با استفاده از آزمون ضریب پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری با نرم‌افزارهای SPSS-26 و AMOS-24 تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج حاکی از برازش مناسب مدل بود و نشان داد که بین دلبستگی اجتنابی، دلبستگی اضطرابی، رفتارهای دفاعی و مهارت‌های ارتباطی به ترتیب با میزان کیفیت رابطه زوجی رابطه معنادار وجود دارد (01/0>P). بین دلبستگی اجتنابی و دلبستگی اضطرابی با میزان با رفتارهای دفاعی و با میزان عدم مهارت‌های ارتباطی رابطه معنادار وجود دارد (01/0>P). همچنین نتایج نشان داد که رفتارهای دفاعی و عدم مهارت‌های ارتباطی در رابطه دلبستگی ناایمن و کیفیت رابطه نقش میانجی دارد. نتیجه‌گیری: از این یافته‌های می‌توان نتیجه گرفت که دلبستگی ناایمن نقش مهمی در کیفیت رابطه زوجی دارد و لزوم توجه به آن در روابط زوجین و حل تعارضات آن‌ها ضروری است. همچنین، دلبستگی اجتنابی و اضطرابی می‌توانند کارشکنی در رابطه را افزایش و درنتیجه کیفیت رابطه زوجی را کاهش دهند.},
keywords_fa = {افراد متأهل, دلبستگی اجتنابی, دلبستگی اضطرابی, کارشکنی در رابطه, کیفیت رابطه},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.85},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2960-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2960-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {shokri, somaye and sobhani, marzie and Navab, Elham and esmaeili, shiva and Haghani, Hamid and shali, Mahboube},  
title = {The  relationship between anxiety and delirium in family caregivers of patients admitted to the intensive care unit}, 
abstract ={Background : The presence of anxiety in family caregivers of patients limits their ability to provide assistance in completing care and can cause other psychological complications such as delirium to worsen. The present study was conducted with the aim of determining the relationship between anxiety and delirium in family caregivers of patients admitted to the intensive care unit. Methods : In this cross-sectional study in 2023, 256 family caregivers of patients hospitalized in the intensive care unit affiliated to Tehran University of Medical Sciences were selected using Stratified sampling. In order to collect data, three demographic information questionnaires, GAD 7 questionnaire and sour seven questionnaire used. Data were analyzed using SPSS version 16 software and statistical tests - ANOVA, independent T. Results: family caregivers with an average age of 42.87 years and most of them were women (67.2%). The family ratio in 103 caregivers was spouse (40.2%). 192 people (75%) of the family caregivers reported symptoms of delirium and 240 people (93.8%) reported symptoms of anxiety. The ANOVA test results showed that there is a statistically significant relationship between generalized anxiety disorder and delirium in family caregivers (P<0.001) Conclusion: Based on the results of the present study, it is recommended that the principles of family support be included in the in-service training of nursing managers, so that by being aware of the different aspects of this work, they try to provide opportunities so that nurses can do this in addition to their other care duties. Pay attention later},  
Keywords = {delirium, family caregivers, intensive care unit, anxiety, family-centered care},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {96-104}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط اضطراب و دلیریوم در مراقبین خانوادگی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه},
abstract_fa ={مقدمه: وجود اضطراب در مراقبین خانوادگی بیماران، توانایی فراهم کردن کمک آنان را در تکمیل مراقبت محدود کرده و می تواند سبب تشدید سایر عوارض روانشناختی مثل دلیریوم گردد. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط اضطراب و دلیریوم در مراقبین خانوادگی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه  انجام شده است. روش: در این مطالعه مقطعی در سال 1402، تعداد 256 نفر از مراقبین خانوادگی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران به روش نمونه گیری طبقه ای متناسب انتخاب شدند. جهت جمع آوری اطلاعات از سه پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی، پرسشنامه GAD 7 و پرسشنامه sour seven استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون های آماری ‌ آنوا، T مستقل، کای دو و دقیق فیشر تحلیل شدند. یافته ها: مراقبین خانوادگی با میانگین سنی 87/42 سال و اکثرا خانم ( 2/67%) بودند. نسبت خانوادگی در 103 نفر از مراقبین همسر (2/40%) بود. تعداد192نفر (75%) از مراقبین خانوادگی علائم دلیریوم و تعداد 240 نفر (8/93%) علائم اضطراب را گزارش کرده بودند. نتایج آزمون آنوا  نشان داد ارتباط آماری معنی داری بین اختلال اضطراب فراگیر  و دلیریوم در مراقبین خانوادگی (کمتر از 001 /0=(P  وجود دارد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر توصیه می شود، اصول حمایت از خانواده در آموزش ضمن خدمت مدیران پرستاری گنجانده شود تا با آگاهی از جنبه مختلف این کار تلاش کنند فرصت هایی را فراهم آورند تا پرستاران بتوانند در کنار سایر وظایف مراقبتی خود به این بعد مراقبتی نیز بپردازند.},
keywords_fa = {دلیریوم, مراقبین خانوادگی, بخش مراقبت های ویژه, اضطراب, مراقبت خانواده محور},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.96},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2894-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2894-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {AbbasiDolatabadi, Zahra and Shali, Mahboobeh and NabiFoodani, Mahdi and Delkhosh, Marjan and NikbakhtNasrabadi, Alirez},  
title = {Nurses, Intention to leave, Influencing Factors, Etiology, Disasters}, 
abstract ={Introduction: Nurses, as the largest group of healthcare professionals, play a crucial role in various situations, including disasters. However, in the chaotic conditions following disasters, nurses may consider leaving their profession, either temporarily or permanently. This can lead to significant and often irreparable consequences for the delivery of essential health services to survivors. This study aims to identify the factors influencing nurses' intention to leave the nursing profession following disasters. Methods: This narrative review study, covering the period from 2000 to 2024, involved searching databases such as PubMed, Scopus, Web of Science, and Sid using keywords such as "nurses," "job turnover," "intention to leave," "job abandonment decision-making," "influencing factors," "disasters," and "epidemics," in both Persian and English. Full-text articles in Persian and English related to the research topic were included. Articles were excluded if the full text was not accessible, if they were presented at conferences, or if they were in languages other than Persian and English. Results: The review of 25 articles identified factors influencing nurses' intention to leave their profession following disasters, which can be categorized into four groups: individual factors, family-related factors, organizational factors, and the nature of the disaster. Conclusions: Some factors influencing nurses' intention to leave their profession, such as individual factors like age and factors related to the nature of the disaster, are deeply rooted in societal culture and cannot be quickly resolved. However, family-related and organizational factors can be addressed by modifying existing frameworks.  },  
Keywords = {Nurses, Intention to leave, Influencing Factors, Etiology, Disasters},
volume = {19},
Number = {6}, 
pages = {105-116}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {علل تمایل به ترک  کار پرستاران به دنبال وقوع حوادث و بلایا: یک مطالعه مروری نقلی},
abstract_fa ={مقدمه: پرستاران به عنوان پرتعدادترین نیروی انسانی نظام سلامت در شرایط مختلف، از جمله زمان وقوع حوادث و بلایا، به ایفای نقش می پردازند. با این وجود در برخی مواقع همچون شرایط پر هرج و مرج ناشی از بلایا، پرستاران به صورت موقتی یا دائمی کار خود را ترک می نمایند و این موضوع در ارائه خدمات حیات بخش سلامتی به بازماندگان سبب ایجاد پیامدهای جدی و اغلب غیرقابل جبران خواهد شد. مطالعه حاضر با هدف شناسایی علل ترک کار پرستاران به دنبال وقوع بلایا انجام شده است. روش کار: مطالعه مروری نقلی حاضر از سال 2000 تا 2024 با جستجو در پایگاه های داده ای از جمله PubMed، Scopus، Web  of Sciences و SID  با استفاده از  کلیدواژه های پرستار، ترک کار، تصمیم گیری، عوامل موثر، بلایا، اپیدمی به هر دو زبان فارسی و معادل آنها به انگلیسی انجام گردید. مقالات با متن کامل به زبان فارسی و انگلیسی و مرتبط با موضوع پژوهش وارد مطالعه شدند. بعد از بررسی عناوین و چکیده های بدست آمده در مرحله اول جستجو، در صورت عدم دسترسی به متن کامل مقاله، مقالات ارائه شده در همایش ها، و مقالات به زبان غیر از فارسی و انگلیسی از مطالعه خارج شدند. یافته ها:  براساس بررسی 25 مقاله ی وارد شده به مطالعه، علل ترک کار پرستاران به دنبال وقوع بلایا در 4 دسته شامل علل فردی، خانوادگی، سازمانی و ماهیت حادثه رخ داده قابل دسته بندی می باشند. نتیجه گیری: برخی از علل ترک کار توسط پرستاران از جمله علل فردی همچون سن و علل وابسته به ماهیت نوع حادثه با توجه به اینکه ریشه در فرهنگ جوامع دارند به سرعت قابل اصلاح نمی باشند. اما برخی علل خانوادگی و علل سازمانی با اصلاح چارچوب های موجود قابل اصلاح می باشند.    },
keywords_fa = {پرستار, تمایل به ترک کار, عوامل موثر, علت شناسی, بلایا.},

doi = {10.22034/IJNR.19.6.105},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2919-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2919-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}