@article{ 
author = {jamali, samira and Navabinejad, Shokooh and Shariatmadari, mehdi},  
title = {Causal model of quality of married life based on psychological well-being with the mediation of sexual satisfaction}, 
abstract ={Background : The quality of married life is the existence of happiness, satisfaction, agreement, contentment, compatibility and coherence in married life. The purpose of this research was to test the causal model of the quality of married life based on psychological well-being with the mediation of sexual satisfaction in married teachers.  Materials & Methods: The research method was structural equation correlation. The statistical population of the present study was formed by married teachers  in 2022. Among the statistical population and based on Morgan's table, 375 people were selected as the sample size using available sampling method. The tools used in this research were Busby et al.'s Marital Quality Scale (RDAS), Hudson, Harrison, and Kruscup's Sexual Satisfaction Questionnaire (1981) and Riff-Short Form Psychological Well-Being Scale (RSPWB).  Results: The results showed that psychological well-being has a significant direct effect on the quality of married life. Sexual satisfaction has a significant direct effect on the quality of married life (p<0.05).  Conclusion: Based on the obtained results, it can be said that psychological well-being both directly and indirectly can have a significant effect on the quality of married life of married teachers.  },  
Keywords = {quality of married life, psychological well-being, sexual satisfaction},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {1-10}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {آزمون مدل علی کیفیت زندگی زناشویی براساس بهزیستی روان‌شناختی با میانجی گری رضایت جنسی},
abstract_fa ={مقدمه:: کیفیت زندگی زناشویی به عنوان وجود شادی، رضایت، توافق، خرسندی، سازگاری و انسجام در زندگی زناشویی است. هدف از این پژوهش آزمون مدل علی کیفیت زندگی زناشویی براساس بهزیستی روان­شناختی با میانجی­گری رضایت جنسی در معلمین متاهل بود.  مواد و روش­ها: روش پژوهش، همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را معلمین متاهل در سال 1401تشکیل دادند. از میان جامعه آماری و براساس جدول مورگان تعداد 375 نفر به­عنوان حجم نمونه به شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش مقیاس کیفیت زناشویی باسبی و همکاران (RDAS)، پرسشنامه رضایت جنسی هادسون، هریسون و کروسکاپ (1981) و مقیاس بهزیستی روان شناختی ریف- فرم کوتاه (RSPWB) بود. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل معادلات ساختاری انجام گرفت. یافته ­ها: نتایج نشان داد که بهزیستی روان­شناختی اثرمستقیم معناداری بر کیفیت زندگی زناشویی دارد. رضایت جنسی به­صورت مستقیم بر کیفیت زندگی زناشویی اثرمستقیم معناداری دارد (۰۵/۰p<). همچنین نتایج نشان داد که بهزیستی روان­شناختی از طریق رضایت جنسی بر کیفیت زندگی زناشویی معلمین متاهل اثر غیر مستقیم معناداری دارد (۰۵/۰p<).  نتیجه­گیری: براساس نتایج به­دست آمده می­توان گفت که بهزیستی روان­شناختی هم به­صورت مستقیم و هم به صورت غیر مستقیم می­تواند بر کیفیت زندگی زناشویی معلمان متاهل اثر معناداری دارد.  },
keywords_fa = {کیفیت زندگی زناشویی, بهزیستی روان شناختی, رضایت جنسی},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2964-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2964-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {adibnia, sareh and pashang, sara and tajeri, Biuok and KalhorniaGolkhar, maryam},  
title = {Predicting chronic pain in patients with knee pain: The role of catastrophic fear and pain adaptation}, 
abstract ={Introduction: Chronic pain is one of the most important challenges in the management of patients with musculoskeletal disorders, so the aim of the present study was to investigate the role of catastrophic fear and pain adaptation in predicting chronic pain in patients with knee pain. Methodology: The present study was a descriptive correlational study. The statistical population of this study included all patients with knee pain referring to Milad Hospital in Tehran. The sample of the present study was purposive sampling and 250 people were selected. The research tools included Vowles and McCran's Pain adaptation Questionnaire (2012), Van Korff et al.'s Chronic Pain Questionnaire (1990) and Sullivan et al.'s Pain Catastrophizing Questionnaire (1995). Data analysis was performed using Pearson correlation test and multiple regression and SPSS software version 22. Results: The results of the standard coefficients of the regression model showed that rumination (p<0.01, β=0.39), magnification (p<0.01, β=0.25), and helplessness (p<0.05, β=0.21) are related to chronic pain and therefore positively and significantly predict chronic pain in patients with knee pain. Also, commitment to activity (p<0.05, β=-0.29) and pain satisfaction (p<0.01, β=-0.20) are negatively related to chronic pain and therefore significantly predict chronic pain in patients with knee pain. Conclusion: Based on the results, it can be said that paying attention to the catastrophic fear and pain adaptation of patients with knee pain in planning health care for them can help in better management of chronic pain in patients with knee pain.  },  
Keywords = {Chronic pain, Catastrophic fear, Pain adaptation, Patients with knee pain},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {11-20}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {پیش‌بینی درد مزمن در بیماران مبتلا به زانودرد: نقش ترس فاجعه‌آمیزی و سازگاری درد},
abstract_fa ={مقدمه: درد مزمن یکی از مهم‌ترین چالش‌ها در مدیریت بیماران مبتلا به اختلالات اسکلتی-عضلانی است، بنابراین هدف مطالعه حاضر بررسی نقش ترس فاجعه‌آمیزی و سازگاری درد در پیش‌بینی درد مزمن در بیماران مبتلا به زانودرد بود. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی بیماران مبتلا به زانودرد مراجعه‌کننده به بیمارستان میلاد تهران بودند. نمونه پژوهش حاضر از نوع نمونه‌گیری هدفمند و  به تعداد 250 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل، پرسش‌نامه سازگاری درد واولز و مک کران (2012)، پرسشنامه‌ درد مزمن ون کورف و همکاران (1990) و پرسشنامه فاجعه‌آمیزی درد سالیوان و همکاران (1995) بود. تحلیل داده‌ها با آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه و نرم‌افزار SPSS نسخه 22 انجام شد. یافته ها:نتایج ضرایب استاندارد مدل رگرسیون نشان داد نشخوار ذهنی (01/0p<، 39/0=β)، بزرگنمایی (01/0p<، 25/0=β) و درماندگی (۰۵/0p<، 21/0=β) با درد مزمن رابطه دارند و بنابراین به‌ شکل مثبت و معنی‌داری درد مزمن بیماران مبتلا به زانودرد را پیش‌بینی می‌کند.  همچنین تعهد به فعالیت (۰۵/0p<، 29/0-=β) و رضایت از درد (01/0p<، 20/0-=β) با درد مزمن رابطه منفی دارند و بنابراین به‌ شکل معنی‌داری درد مزمن بیماران مبتلا به زانودرد را پیش‌بینی می‌کند. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج می‌توان گفت توجه به ترس فاجعه‌آمیزی و سازگاری درد بیماران مبتلا به زانودرد در برنامه‌ریزی مراقبت‌های بهداشتی برای آنان می‌تواند به مدیریت بهتر درد مزمن در بیماران مبتلا به زانودرد کمک کند.  },
keywords_fa = {درد مزمن, ترس فاجعه‌آمیزی,  سازگاری درد, بیماران مبتلا به زانودرد},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.11},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2971-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2971-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mahmoudilerd, Fateme and Navab, Elham and Haghani, Shima and Sobhani, Marzie and Shali, Mahboobeh},  
title = {Challenges of active participation of family caregivers in patient care in intensive care units}, 
abstract ={Introduction: Neglecting the participation of family caregivers in intensive care units can have consequences such as delaying the patient's recovery process, reducing patient discharge, and increasing their costs. The present study was conducted with the aim of determining the barriers and facilitating factors in the active participation of family caregivers in the care of patients hospitalized in the intensive care unit. Method: In this cross-sectional study in 2024, 150 nurses working in intensive care affiliated with Tehran University of Medical Sciences were selected using a stratified sampling method. Two questionnaires were used to collect data, including demographic information and a questionnaire to investigate barriers and facilitating factors in the participation of caregivers in patient care. The data were analyzed using SPSS version 16 software and statistical tests and frequency tables. Results: The nurses participating in the study had a mean age of 34.6±7.88, and most of them were women (77.3%) and 62% were married. The average score of importance of barriers to caregiver participation was high (15.75 ± 2.41) and the highest score was related to "lack of time for nurses". The average score of importance of facilitating factors was moderate (12.7 ± 2.87) and the highest score was related to "creating a reward system for nurses who use the participation of family caregivers".  Conclusion: According to the findings, it can be recommended to consider sufficient forces to provide care, use nursing forces with higher communication skills, and also consider rewards and privileges for active and capable nurses in this field by the care system, a valuable step can be taken towards promoting the active participation of family caregivers in care and promoting a culture of family-centered care.  },  
Keywords = {Family-centered care, family caregivers, intensive care unit, nurses},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {21-30}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {چالش های مشارکت فعال مراقبین خانوادگی در مراقبت از بیمار در بخش های مراقبت ویژه},
abstract_fa ={مقدمه: بی توجهی به مشارکت مراقبین خانوادگی در بخش های ملاقات ممنوع همچون بخش های مراقبت ویژه می تواند عواقبی چون تاحیر در روند بهبودی بیمار، کاهش ترخیص بیماران و افزایش هزینه های آنها شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین موانع و عوامل تسهیل گر در مشارکت دادن فعال مراقبین خانوادگی در مراقبت از  بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه انجام شده است. روش: در این مطالعه مقطعی در سال 1403، تعداد 150 پرستار شاغل در  مراقبت های ویژه وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران به روش نمونه گیری طبقه ای متناسب انتخاب شدند. جهت جمع آوری اطلاعات از دو پرسشنامه شامل اطلاعات جمعیت شناختی و پرسشنامه بررسی موانع و عوامل تسهیل گر در مشارکت دادن مراقبین در مراقبت از بیماران استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون های آماری و جداول فراوانی تحلیل شدند. یافته ها: پرستاران شرکت کننده در پژوهش با میانگین سنی 88/7±6/34 و اکثرا خانم (3/77) درصد زن و 62 درصد متاهل بودند. میانگین نمره اهمیت موانع در مشارکت دادن مراقبین بالا (41/2 ± 75/15) و بالاترین نمره مربوط به "کمبود وقت پرستاران" بود. میانگین نمره اهمیت عوامل تسهیل گر (87/2 ± 7/12) متوسط و بالاترین نمره مربوط به "ایجاد سیستم پاداش برای پرستارانی بود که از مشارکت مراقبین خانوادگی استفاده می کنند"، بود. نتیجه گیری: با توجه به یافته ها،  می توان با توصیه به در نظر گرفتن نیروهای کافی برای ارائه مراقبت، استفاده از نیروهای پرستاری با مهارت بالاتر در برقراری ارتباط و همچنین در نظر گرفتن پاداش و امتیازاتی برای پرستاران فعال و توانمند در این زمینه توسط سیستم مراقبتی، گامی ارزشمند در جهت ترویج مشارکت فعال مراقبین خانوادگی در امر مراقبت و ارتقای فرهنگ مراقبت خانواده محور برداشت.  },
keywords_fa = {مراقبت خانواده محور, مراقبین خانوادگی, بخش مراقبت های ویژه, پرستاران},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.21},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2980-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2980-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Karimi-rozveh, Ali and NasrollahiBishe3, Elahe and Mahmoudi, Soheila and Sayadi, Leil},  
title = {Alarm Fatigue and Nurses\' Perspective on Alarm Management in the Neonatal Intensive Care Unit}, 
abstract ={Introduction: Alarm fatigue occurs when there is a high number of alarms and their sensitivity leads to complications and endangers patient safety. Effective management of these alarms is crucial in the neonatal intensive care unit (NICU) due to the delicate conditions of newborns. Therefore, this study aims to investigate alarm fatigue and gain insights into nurses' perspectives on alarm management in NICUs. Methods: This descriptive study was conducted in the year 1400 and included 96 nurses working in neonatal intensive care units affiliated with Tehran University of Medical Sciences. Convenience sampling was used to select participants. The researchers collected data using a demographic information questionnaire, a clinical alarms survey, and a nurses' alarm fatigue questionnaire. Subsequently, the data were analyzed using SPSS software. Results: The nurses' alarm fatigue score was found to be 19.65±6.35, indicating a moderate level of alarm fatigue. Furthermore, the findings revealed a statistically significant positive correlation between the number of working hours per month and alarm fatigue (P=0.017). As the number of working hours increased, nurses experienced more fatigue due to alarms. The results also showed that 44 nurses (45.8%) reported no improvement in the clinical alarm system in the past two years. Additionally, 46 individuals (47.9%) stated that the institute had not implemented new technological solutions to ensure alarm safety. Among the participants, 25 nurses (26%) reported unfortunate incidents caused by issues with clinical alarms in the past two years. Conclusion: Intervention is necessary to reduce the frequency of disturbing alarms and improve incident management. This can be achieved by implementing advanced monitoring systems and addressing inappropriate alarm handling. Potential solutions include adjusting nurses' working hours on a monthly basis, providing training to enhance their knowledge, and combining training with technology-based interventions to reduce alarm fatigue and enhance patient safety.  },  
Keywords = {Alarm Fatigue, Clinical Alarms, Neonatal Intensive Care Unit, Nursing},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {31-42}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {خستگی از آلارم و دیدگاه پرستاران در مدیریت آلارم بخش های مراقبت ویژه نوزادان},
abstract_fa ={مقدمه: خستگی از آلارم به دلیل تعداد بالای آلارم­ها و حساسیت نسبت به این آلارم­ها ایجاد می­شود. این مساله منجر به عوارض ناخواسته و به خطر افتادن ایمنی بیمار می­شود. مدیریت این آلارم­ها می­تواند درکاهش خستگی از آلارم تاثیر گذار باشد. این مساله در بخش­های مراقبت ویژه نوزادان با توجه به شرایط نوزادان از اهمیت ویژه­ای برخوردار است. مطالعه حاضر با هدف بررسی خستگی از آلارم و دیدگاه پرستاران از مدیریت آن در بخش­های مراقبت ویژه نوزادان انجام گرفت. روش: در این مطالعه توصیفی که در سال 1400 انجام گرفت تعداد 96 نفر از پرستاران شاغل در بخش­های مراقبت ویژه نوزادان بیمارستان­های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران به روش در دسترس شرکت کردند. داده­ها با استفاده از برگه اطلاعات جمعیت شناختی پرستاران، پرسشنامه دیدگاه پرستاران در مدیریت آلارم­ها، و پرسشنامه خستگی از آلارم پرستاران جمع آوری شد. داده­ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: نمره خستگی از آلارم پرستاران 19.65±6.35 بود که نشان دهنده خستگی از آلارم پرستاران در حد متوسط بود. ارتباط آماری مثبت معنی داری بین ساعات کاری در ماه و خستگی از آلارم(P= 0.017) وجود داشت و با افزایش ساعات کاری خستگی از آلارم پرستاران بیشتر می­گردید. 44 نفر (8/45%) از پرستاران بیان داشتند که طی دو سال گذشته اقداماتی در جهت ارتقا سیستم آلارم بالینی انجام نشده است. 46 نفر (9/47%) آنها گزارش دادند که موسسه برای ارتقای آلارم بالینی ایمن راه­حل های تکنولوژی جدیدی را نهادینه نکرده است. 25 نفر (26%) از شرکت کنندگان بیان داشتند که در طی دو سال گذشته به دلیل مشکلات آلارم بالینی حوادث ناگواری برای بیماران رخ داده است. نتیجه گیری: مداخله به منظور کاهش آلارم­های مزاحم و نیز استفاده از سیستم­های پیشرفته مانیتورینگ برای کاهش وقوع حوادث ناخواسته به دنبال مدیریت نامناسب آلارم­ها ضروری می­باشد. تعدیل ساعات کاری پرستاران در ماه، و راهکارهایی همچون آموزش به منظور ارتقای دانش و نیز ترکیب آموزش با مداخلات بر پایه تکنولوژی به منظور کاهش خستگی از آلارم پرستاران و ارتقای ایمنی بیمار می­تواند مد نظر قرار گیرد.  },
keywords_fa = {خستگی آلارم, آلارم های بالینی, بخش مراقبت ویژه نوزادان, پرستاری},

doi = { 10.22034/IJNR.20.1.31},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2914-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2914-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Khoobi, Mitra and kolagarlangori, vali and rasekhi, ali akbar},  
title = {"Investigating the Relationship Between Moral Sensitivity and Missed Nursing Care in Clinical Nurses"}, 
abstract ={Background: Moral sensitivity is one of the essential elements for adhering to moral principles in nursing care. However, due to certain barriers, nurses sometimes lack sufficient moral sensitivity, leading to confusion and occasional neglect in addressing moral issues in patient care, which may result in missed nursing care. Missed nursing care refers to care that is omitted or delayed, affecting the quality and safety of care. Method: In this descriptive-analytical cross-sectional study, 217 nurses were selected using cluster sampling from private and public hospitals in Tehran in 2024. Data were collected using the Missed Nursing Care Questionnaire and the Nurses' Moral Sensitivity Questionnaire. Data analysis was performed using SPSS version 22, Spearman's correlation coefficient, and T-test at a significance level of 0.05. Results: The mean  score of moral sensitivity among clinical nurses was 59.93 +_ 10.28, indicating a moderate level of moral sensitivity. The highest moral sensitivity score was in the dimension of awareness of how to communicate with patients, and the lowest was in the dimension of professional knowledge. The mean missed nursing care score was 37.15 +_10.66. This mean score of 37.15 on a scale ranging from 24 to 96 indicates a relatively low level of missed nursing care. The highest mean score for missed nursing care was related to attending scientific conferences (mean = 2.03) and supervising the preparation of food for patients who can eat by themselves (mean = 1.86). The lowest mean score for missed nursing care was related to blood glucose monitoring with a glucometer (mean = 1.21) and complete documentation of essential patient information (mean = 1.3). The results showed a significant and inverse relationship between moral sensitivity and missed nursing care (p-value < 0.001, r = -0.248). Conclusion: Although nurses have acceptable levels of moral sensitivity, this level of sensitivity is not sufficient for providing complete patient care, as there are still instances of missed nursing care. Therefore, further enhancement of moral sensitivity among nurses should be a priority in the nursing system.  },  
Keywords = {Missed nursing care, Nurses' moral sensitivity, Ethics, Nursing},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {43-56}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط حساسیت اخلاقی و مراقبت پرستاری فراموش شده در پرستاران بالینی},
abstract_fa ={زمینه: داشتن حساسیت اخلاقی یکی از عناصر لازم برای رعایت اصول اخلاقی در امر مراقبت پرستاری است. اما به سبب برخی موانع، گاهی پرستاران حساسیت اخلاقی کافی را ندارند و نوعی سردرگمی و گاهی کم‌توجهی در مواجهه با موضوعات اخلاقی در مراقبت از بیمار در آن‌ها ظهور می‌یابد که ممکن است منجر به مراقبت پرستاری فراموش شده گردد. مراقبت‌های پرستاری فراموش شده اشاره به مراقبت‌هایی دارد که حذف شده و یا به تأخیر افتاده باشد که کیفیت و ایمنی مراقبت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. روش :در این مطالعه مقطعی از نوع توصیفی-تحلیلی، تعداد 217 پرستار به روش خوشه‌ای از بیمارستان‌های خصوصی و دولتی شهر تهران در سال 1403 انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مراقبت پرستاری فراموش شده و پرسشنامه حساسیت اخلاقی پرستاران جمع‌آوری شد. آنالیز داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و ضریب همبستگی اسپیرمن، آزمون T-test، در سطح معناداری 0.05 انجام شد. یافته‌ها: میانگین حساسیت اخلاقی در بین پرستاران بالینی 59.93 با انحراف معیار 10.28 می‌باشد که نشان می‌دهد پرستاران دارای سطح متوسطی از حساسیت اخلاقی هستند. بیشترین نمره حساسیت اخلاقی پرستاران در بعد میزان آگاهی از نحوه ارتباط با بیمار و کمترین نمره حساسیت اخلاقی پرستاران در بعد میزان دانش حرفه‌ای می‌باشد. میانگین مراقبت پرستاری فراموش شده 37.15 با انحراف معیار 10.66 می‌باشد. این میانگین نمره 37.15 در مقیاسی که از 24 تا 96 متغیر است، نشان‌دهنده این است که وضعیت مراقبت پرستاری فراموش شده در سطح نسبتاً پایینی قرار دارد. بیشترین میانگین نمره مراقبت پرستاری فراموش شده مربوط به شرکت در کنفرانس‌های علمی با میانگین 2.03 و نظارت بر آماده کردن غذا برای بیماری که خودش می‌تواند غذا بخورد با میانگین 1.86 می‌باشد. کمترین میانگین نمره مراقبت پرستاری فراموش شده مربوط به کنترل قند خون با گلوکومتر با میانگین 1.21 و ثبت کامل اطلاعات ضروری بیمار با میانگین 1.3 می‌باشد. . نتایج نشان می‌دهد که بین حساسیت اخلاقی و مراقبت پرستاری فراموش شده ارتباط معنی‌دار و معکوسی برقرار است(p-value < 0.001, r = -0.248). نتیجه‌گیری:اگرچه پرستاران از سطوح قابل قبولی از حساسیت اخلاقی برخوردار هستند، اما این سطح از حساسیت اخلاقی برای ارائه مراقبت کامل از بیمار کافی نیست، زیرا همچنان شاهد سطوحی از مراقبت‌های پرستاری از دست رفته هستیم. بنابراین ارتقای هرچه بیشتر حساسیت اخلاقی در میان پرستاران می‌تواند جزئی از اولویت‌های سیستم پرستاری قرار گیرد.  },
keywords_fa = {مراقبت پرستاری فراموش شده, حساسیت اخلاقی پرستاران ,اخلاق, پرستاری},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.43},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2976-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2976-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Alijani, Maryam and Moghimian, Maryam and Amini, Raziyeh},  
title = {The Impact of Professional Ethics Training on Novice Nurses’ Perceptions of Ethical Conditions and Climate in the Work Environment}, 
abstract ={Introduction: Observing professional ethics in novice nurses, because they do not have experience in making ethical decisions, is more affected by the ethical climate and conditions of the workplace. Aim: This study aimed to determine the impact of professional ethics training on novice nurses’ perceptions of ethical conditions and climate in the work environment Methods: This study was a semi-experimental. The research samples included 60 novice nurses in Ahvaz, was selected through convenience sampling based on inclusion criteria and allocated to intervention and control groups randomly. The data collection tools included demographic questionnaires, Hospital Ethical Climate Survey, and nurses’ perceptions of conditions in the work environment. The intervention group received eight sessions of professional ethics training, while the control group received the hospital training. At the first and end of the study, both groups respond to the questionnaires. The research data were analyzed using SPSS 20. Result: The mean score of nurses' perception of the ethical climate and workplace conditions and their components did not differ significantly between the two groups before the study, in the intervention group after the study the score of the ethical climate component related to the hospital and the score of the components of participation in hospital administration and nursing infrastructure to improve the quality of care (p<0.05). Discussion and Conclusion: Professional ethics training improved novice nurses' perception of the conditions and ethical climate of the workplace. Therefore, it must that manager's pay attention to the issue of professional ethics in the initial and in-service training of nurses.  },  
Keywords = {Professional ethics Training, Perception, Workplace conditions, Ethical climate, Novice nurse},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {57-67}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تاثیر آموزش اخلاق حرفه ای بر درک پرستاران تازه کار از شرایط و جو اخلاقی محیط کار},
abstract_fa ={مقدمه: رعایت اخلاق حرفه ‏ای در پرستاران تازه‏کار، چون تجربه تصمیم‏گیری اخلاقی ندارند بیشتر تحت تاثیر جو و شرایط اخلاقی محیط کار است. هدف این مطالعه تعیین تاثیر آموزش اخلاق حرفه‏ای بر درک پرستاران تازه‏کار از شرایط و جو اخلاقی محیط کار بود. روش: این یک مطالعه نیمه‏تجربی است. 60 پرستار تازه‏کار در اهواز، بصورت در دسترس براساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. ابزارهای گرداوری داده، پرسشنامه‏های اطلاعات دموگرافیک، جو اخلاقی بیمارستان اولسون و  درک پرستاران از شرایط محیط کار لیک بود گروه مداخله 8 جلسه آموزش اخلاق حرفه‏ای دریافت کرد. گروه کنترل آموزشهای بیمارستان را دریافت نمود. در ابتدا و پایان مطالعه، نمونه‏ها به پرسشنامه‏ها پاسخ گفتند. داده‏ها با آزمون‏های توصیفی و استنباطی در نرم‏افزار SPSS20 تحلیل شدند. یافته ها: میانگین نمره درک پرستاران از جو اخلاقی و شرایط محیط کار و مولفه های آنها، قبل از مطالعه در دو گروه اختلاف معنادار نداشت، اما بعد از مطالعه در گروه مداخله نمره مولفه های اخلاقی مرتبط با بیمارستان و نمره مولفه‏های مشارکت در اداره بیمارستان و زیرساخت‌های پرستاری برای ارتقا کیفیت مراقبت در متغیر شرایط محیط کار، در گروه مداخله بیشتر ارتقا یافت (05/0>p). بحث و نتیجه گیری: آموزش اخلاق حرفه‏ای، درک پرستاران تازه‏کار از شرایط و جو اخلاقی محیط کار را ارتقا داد. لذا باید مدیران به موضوع اخلاق حرفه‏ای در آموزشهای ضمن خدمت پرستاران توجه داشته باشند.  },
keywords_fa = {آموزش اخلاق حرفه‌ ای, درک, شرایط محیط کار, جو اخلاقی, پرستار تازه‌ کار},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.57},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2986-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2986-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Chekeni, Amir Mohammad and Karimi, Raoofeh and Hosseinzadeh, Fatemeh and Mazloumi, Ehsan and Nikpeyma, Nasrin and Iraj, Alirez},  
title = {Investigating the role of health-promoting lifestyle in nursing students\' academic burnout.}, 
abstract ={Background: Studying in medical sciences, especially nursing, exposes students to academic burnout; Therefore, the present study was conducted with the aim of determining the role of health-promoting lifestyle in the academic burnout of nursing students of Tehran University of Medical Sciences.  Methods: The present study is a cross-sectional descriptive-correlation study that was conducted in the Faculty of Nursing and Midwifery of Tehran University of Medical Sciences in 2022. The samples of the research included 200 undergraduate nursing students who had completed at least one academic semester, who were selected through available sampling. The demographic profile form and two questionnaires, including Walker's Health Promoting Lifestyle Questionnaire (1990) and maslach's Academic Burnout Questionnaire (2002) were completed by students in a self-reported manner. Data analysis using the descriptive statistics test (frequency, percentage, mean, standard deviation), inferential statistics (chi-square or Fisher's exact test, the non-parametric Mann-Whitney U test and Spearman correlation coefficient) And SPSS software version 22 was done. Results: The average score of health promoting lifestyle in nursing students of Tehran University of Medical Sciences was 125.06 ± 19.21 and the average score of academic burnout was 43.88 ± 8.97. Also, based on the results of the Spearman's correlation coefficient test, there was a significant and negative relationship between health-promoting lifestyle variables and academic burnout (r =-0.299, P < 0.001). In addition, there is a negative and meaningful relationship between the components of stress management and self-actualization with the components of emotional exhaustion (r=-0.226, P=0.001) (r=-0.146, P=0.039) and Academic ineffectiveness (r =- 0.313, P < 0.001) (r =- 0.287, P < 0.001). Also, A negative and significant relationship was observed between interpersonal support component with doubt and pessimism (r =-0.177, P = 0.012) and with academic ineffectiveness (r =-0.210, P < 0.001). Conclusion: Considering the existence of academic burnout in nursing students of Tehran University of Medical Sciences; Therefore, it is recommended to consider the role of health-promoting lifestyle in reducing academic burnout. It is also recommended that administrators, in educational planning, provide the necessary measures and facilities to improve students' lifestyles and in line with that, reduce academic burnout.},  
Keywords = {Health promoting lifestyle, academic burnout, nursing students},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {68-79}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی نقش سبک زندگی ارتقا دهنده سلامت در فرسودگی تحصیلی دانشجویان پرستاری},
abstract_fa ={مقدمه  : تحصیل در رشته های علوم پزشکی به خصوص پرستاری، دانشجویان را در معرض فرسودگی تحصیلی قرار می دهد؛ لذا پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش سبک زندگی ارتقا دهنده سلامت در فرسودگی تحصیلی دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد. روش: مطالعه حاضر، توصیفی-همبستگی به صورت مقطعی بود که در دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1401  انجام شد. نمونه های پژوهش شامل 200 دانشجوی کارشناسی پرستاری بودند که به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. فرم مشخصات دموگرافیک و دو پرسشنامه شامل پرسشنامه سبک زندگی ارتقادهنده سلامت والکر(1990) و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی مسلش (2002) توسط دانشجویان به روش خود اظهاری تکمیل گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین، انحراف معیار)، آمار استنباطی (آزمون کای – دو یا دقیق فیشر، آزمون  ناپارامتری  Mann-Whitney Uو ضریب همبستگی اسپیرمن) و  نرم افزار  SPSS نسخه 22 انجام شد. یافته ها : میانگین نمره سبک زندگی ارتقا دهنده سلامت در دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تهران 21/19 ± 06/125 و میانگین نمره فرسودگی تحصیلی 97/8 ± 88/43 بود. همچنین بر اساس نتایج بین سبک زندگی ارتقا دهنده سلامت و فرسودگی تحصیلی، رابطه معنی دار و منفی وجود داشت (r = - 0/299 , P < 0/001). به علاوه، بین مولفه های مدیریت استرس و خودشکوفایی با مؤلفه های خستگی عاطفی (r= -0/226 , P=0/001) (r=-0/146 , P =0/039) و ناخودکارآمدی تحصیلی رابطه منفی و معنی دار (r =- 0/313 , P < 0/001)   (r =- 0/287 , P < 0/001) وجود داشت. همچنین بین مولفه ی حمایت بین فردی با شک و بدبینی (r =- 0/177 , P = 0/012) و با ناخودکارآمدی تحصیلی رابطه منفی و معنی دار (r =- 0/210 , P < 0/001) مشاهده شد. نتیجه گیری: با توجه به وجود فرسودگی تحصیلی در دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تهران؛ لذا توصیه می شود نقش سبک زندگی ارتقا دهنده ی سلامت در کاهش فرسودگی تحصیلی را مد نظر قرار داد. همچنین توصیه می شود مدیران، در برنامه ریزی آموزشی، اقدامات و تسهیلات لازم را جهت بهود سبک زندگی دانشجویان و در راستای آن کاهش فرسودگی تحصیلی فراهم نمایند.},
keywords_fa = {سبک زندگی ارتقا دهنده سلامت, فرسودگی تحصیلی, دانشجویان پرستاری},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.68},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2913-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2913-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Afshari, Maryam and HashemiRazini, Hadi and yariari, Fereydoun and Khanipour, Hami},  
title = {Psychometric properties of the Persian Version of the Buss-Perry Aggression Questionnaire-short form among juvenile delinquents}, 
abstract ={Introduction: The Buss-Perry Aggression Questionnaire-short form (BPAQ-SF) is a validated measure of aggression across various populations and become the gold‐standard for the measurement of aggression. The purpose of this study was to evaluate the psychometric properties of the Farsi version of the BPAQ-SF among juvenile delinquents in Iran. Methods: A total of 269 participants completed the Farsi form of the BPAQ-SF, BPAQ and The Novaco Anger Scale. For the psychometric evaluation, we used confirmatory factor analysis (CFA) and bivariate correlations. Results: The mean age of the participants in this study was 16.79 ± 1.71 years. The Farsi version of the BPAQ-SF yielded scores with robust reliability (internal consistency ranging from 0.82 to 0.93, and the Intraclass correlation coefficients (ICC) varied from 0.65 to 0.93 with moderate, good, and excellent results) and adequate convergent validity (correlations with the BPAQ and NAS ranging from 0.57 to 0.78). We found that the four-factor model fit the data better than the other measurement models (χ2/df = 45. 354/35 = 1.295, RMSEA = 0.034, CFI = 0.997, TLI = 0.973, SRMR = 0.03). Conclusions: Results support and extend previous findings suggesting that the BPAQ-SF is a valid and reliable measure of aggression among juvenile delinquents in Iran.  },  
Keywords = {aggression, Buss–Perry Aggression Questionnaire, factor analysis, Iranian validation of the BPAQ-SF},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {80-92}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {ویژگی‌های روان سنجی نسخه فارسی فرم کوتاه پرسشنامه پرخاشگری باس و پری در نوجوانان بزهکار},
abstract_fa ={مقدمه: پرسشنامه پرخاشگری باس و پری یک ابزار معتبر به منظور اندازه‌گیری پرخاشگری در جمعیت‌های مختلف است و به استاندارد طلایی برای اندازه‌گیری پرخاشگری تبدیل شده است. هدف این مطالعه ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه پارسی BPAQ-SF در میان نوجوان بزهکار در ایران بود. روش کار: در مجموع، 269 نفر فرم کوتاه BPAQ-SF، مقیاس خشم نواکو (NAS) و فرم بلند مقیاس پرخاشگری باس و پری (BPAQ) را تکمیل کردند. برای ارزیابی ویژگی‎های روان‌سنجی این مقیاس از همبستگی‌پیرسون و تحلیل عاملی تأییدی (CFA)  استفاده شد. یافته‎ ها: میانگین سنی شرکت‌کنندگان در این پژوهش 71/1±79/16 سال بود. نسخه پارسی فرم خودگزارشی BPAQ-SF نمره‌هایی با پایایی و قابلیت اطمینان بالا به دست آورد (همسانی درونی بین 82/0 تا 93/0 و ضرایب همبستگی درون‌طبقه‌ای (ICC) بین 65/0 تا 93/0 با نتایج متوسط، خوب و عالی) و روایی هم زمان مطلوب (همبستگی‌ با BPAQ و NAS بین 57/0 تا 78/0). بر اساس اعتبار سازه نتایج تحلیل عاملی تأییدی (CFA) مدل چهار عاملی بهتر از سایر مدل‌های اندازه‌گیری با داده‌ها مطابقت دارد (1.29=35/45.354= χ2/df، 034/0 RMSEA =، 997/0 CFI =، 973/0= TLI = 03/0SRMR =). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر از یافته‌های پیشین مبنی بر ویژگی‎های روان سنجی مدل چهار عاملی فرم کوتاه BPAQ-SF  در دیگر فرهنگ‏ها حمایت کرد و گستره فرهنگی استفاده از آن‌ها را گسترش داد. یافته‏ای که نشان دهنده این مهم است که BPAQ-SF یک مقیاس معتبر و قابل اعتماد برای اندازه‌گیری پرخاشگری در میان نوجوانان بزهکار در ایران است.  },
keywords_fa = {پرخاشگری, تحلیل عاملی تاییدی, پرسشنامه پرخاشگری باس و پری, اعتبار سنجی نسخه پارسی پرسش نامه باس و پِری.},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.80},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2983-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2983-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Amirifar, Samaneh and Hamidi, Farideh and AnsareiShahidei, Mojtab},  
title = {The Comparison the Effectiveness of Solution-Focused Therapy and Narrative Therapy on Cognitive Regulation of Emotion in Women with Chronic Headaches}, 
abstract ={Introduction: Chronic headaches are the most common types of headaches that cause severe loss of daily functioning of patients. Most of these patients treated with drug therapy and it seems that drug therapy is not useful alone. The purpose of this study was to comparison the effectiveness of solution-focused therapy and narrative therapy on cognitive regulation of emotion in women with chronic headaches. Methods: This semi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group and follow-up 2 month. In this research, the statistical population was all women with chronic headaches who referred to the clinic of neurologists in Tehran in year 2023. In the first stage, using convenience sampling method, 45 women were selected and then randomly divided into 2 experimental groups (each group 15 women) and one control group (15 women) were replaced and experimental groups underwent solution-focused therapy (8 sessions 90 minutes) and narrative therapy (8 sessions 90 minutes), but the control group received no training and remained in the waiting list. To collect data short-form McGill pain questionnaire of Dworkin and et al (2009) and cognitive emotion regulation questionnaire of Garnefski and Kraaij (2006). Data analysis was performed using SPSS-24 software in two sections: descriptive and inferential (analysis of variance with repeated measures and Bonferroni). Results: The results showed that both interventions in post-test and follow up had a significant effect on cognitive regulation of emotion (P<0.05).  In addition, the results of Bonferroni post hoc test showed that self- narrative therapy is more effective in cognitive regulation of emotion (P<0.05). Conclusion: Based on the results of the present study, it can be said that solution-focused therapy and narrative therapy can be used as a treatment method to on cognitive regulation of emotion of women with chronic headaches in counseling centers and priority of use in the treatment of women with chronic headaches is with the narrative therapy.  },  
Keywords = {Keyword: chronic headaches, cognitive regulation of emotion, narrative therapy, solution-focused therapy.},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {93-107}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان راه حل محور و روایت درمانی بر تنظیم شناختی هیجان زنان دارای سردردهای مزمن},
abstract_fa ={مقدمه :سردردهای شایع‌ترین نوع سردردها هستند که موجب افت شدید کارکرد روزانه افراد می‌شود. از آنجا که دارو درمانی به تنهایی در درمان بسیاری از این بیماران به اندازه کافی مفید نیست. هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی درمان راه­حل محور و روایت­درمانی بر تنظیم شناختی هیجان زنان دارای سردردهای مزمن بود. روش کار: روش پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری کلیه زنان مبتلا به سردردهای مزمن مراجعه کننده به کلینیک­های متخصص مغز و اعصاب شهر تهران در سال 1402 بودند. در مرحله اول با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند تعداد 45 نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در 2 گروه آزمایش(هر گروه 15 نفر) و یک گروه کنترل(15 نفر) جایگزین شدند. سپس زنان گروه‌­های آزمایش تحت 8 جلسه 90 دقیقه­ای درمان راه­حل محور و 8 جلسه 90 دقیقه­ای روایت درمانی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‏ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. از پرسشنامه تجدیدنظر شده درد [WU1] مک گیل Dworkin و همکاران[WU2] (2009) و فرم کوتاه پرسشنامه تنظیم­ شناختی هیجانی Garnefski and Kraaij  (2006) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه ‌و تحلیل اطلاعات به‌دست‌آمده از اجرای پرسشنامه­­ها از طریق نرم‏افزار SPSS نسخه 24 در دو بخش توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن‏فرونی) انجام پذیرفت. یافته­ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پس‌آزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل اثربخشی معناداری بر بهبود تنظیم شناختی هیجان داشته است(05/0>P). نتایج آزمون تعقیبی بن­فرونی نشان داد که روایت درمانی اثربخشی بیشتری نسبت به درمان راه­حل محور بر بهبود تنظیم شناختی هیجان دارد(05/0>P). نتیجه­گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می‏توان گفت که درمان راه­حل محور و روایت درمانی می­­توانند به عنوان شیوه­های درمانی مناسب برای بهبود تنظیم شناختی هیجان زنان دارای سردردهای مزمن در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی به کار برده شوند و تقدم استفاده با روایت درمانی است. کلیدواژه­ها[WU3] : تنظیم شناختی هیجان، درمان راه­حل محور، روایت­درمانی، سردردهای مزمن.  },
keywords_fa = {درمان راه‌حل محور, روایت‌درمانی, تنظیم شناختی هیجان, سردردهای مزمن.},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.93},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2910-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2910-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {nourouzi, Fatemeh and nazmieh, Hossein and vaezi, Ali Akbar and Hashemi, Maryam Sadat},  
title = {Investigating the effect of patient education and telephone follow-up (tele-nursing) on treatment adherence and quality of life of kidney transplant patients}, 
abstract ={Introduction: The success of kidney transplantation is significantly affected by treatment adherence. lack of adherence to treatment results in rejection of transplantation, decrease of quality of life, increased costs. Providing appropriate Tele nursing in this area can help can help reduce this challenge. Methods: this study is an experimental study (pre-test-post-test) conducted on 60 transplant patients in a 5-year period (1397-1402) transplant centers at Al-Zahra Hospital and the Qamar Bani Hashem charity center in Isfahan. The samples were randomly simplified into two control and experimental groups. The data gathering tool was a questionnaire of treatment adherence questionnaires and quality of life of SF-KDQOL kidney patients, which were completed electronically in the pre-test phase then the test group underwent face-to-face training and telephone follow-up for three months and a week in 12 sessions, and was regularly informed about the training required by kidney transplant patients through Eita social networks, and the control group received common training and training pamphlets, then both groups answered the questionnaire questions again. The data obtained was analyzed using the SPSS software version 25 and descriptive and inferential statistical methods. Results: The result of the study showed that after the intervention, the average treatment adherence score in the experimental group was 297/12±47/135 and in the control group was 277/15±10/100, which indicated a statistically significant difference between the two groups(p=0.000). Also, the average quality of life score after the intervention was 56/18±6/789 in the experimental group and 7.732±49/33 in the control group, indicating a statistically significant difference between the two groups(p=0.001). Conclusions: The findings of the study showed that Telephone Follow-up (Telenursing) and face-to-face training can play an effective role in increasing the on treatment adherence and quality of life of kidney transplant patients, so the use of this training method in the patient training program is recommended.  },  
Keywords = {Telenursing, kidney transplantation, treatment adherence, quality of life},
volume = {20},
Number = {1}, 
pages = {108-118}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تاثیرآموزش به بیمار و پیگیری تلفنی( تله نرسینگ) بر تبعیت از درمان و کیفیت زندگی بیماران پیوند کلیه},
abstract_fa ={مقدمه:  موفقیت پیوند کلیه به طور قابل توجهی تحت تأثیر تبعیت به درمان است. عدم پایبندی به درمان منجر به  پس زدن پیوند، کاهش کیفیت زندگی، افزایش هزینه ها می شود. اجرای برنامه های پرستاری از راه دور در این حوزه می تواند به کاهش این چالش کمک کند. روش:این مطالعه بصورت تجربی بر روی 60 بیمار پیوند مراجعه کننده به  مرکز پیوند در بیمارستان الزهرا و خیریه قمربنی هاشم اصفهان با حداکثر 5 سال سابقه پیوند(بازه زمانی1402-1397)  انجام گرفت. نمونه ها به صورت تصادفی ساده در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند. ابزار گرداوری داده ها پرسشنامه های تبعیت از درمان مدانلو و کیفیت زندگی بیماران کلیوی SF-KDQOL بود که هر دوگروه در مرحله پیش آزمون بصورت الکترونیک تکمیل نمودند. گروه آزمون به مدت سه ماه و هفته ای یک مرتبه، طی 12 جلسه، تحت آموزش پرستاری از راه دور ، پیگیری تلفنی قرار گرفتند، همچنین  به کمک پیام رسان ایتا ا آموزش های مورد نیاز بیماران پیوند کلیه اطلاع رسانی گردید ودر گروه کنترل از آموزش های رایج و پمفلت آموزشی استفاده گردید، پس از پایان مداخله تمامی بیماران مجددا پرسشنامه ها را تکمیل نمودند. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 25 و روش های آماری توصیفی و استنباطی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته ها:  میانگین نمره تبعیت از درمان در گروه آزمون 29/12±47/135 و در گروه کنترل27/15±10/100 پس از اجرای مداخله بود، که بیانگر تفاوت معنی دار آماری بین دو گروه  بود(p<0.001). همچنین میانگین نمره کیفیت زندگی بعد از اجرای مداخله در گروه آزمون 56/18±6/789 و در گروه کنترل 49/33±7.732 بود، که بیانگر تفاوت معنی دار آماری بین دو گروه بود(p<0.001). بحث و نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاکی از تاثیر مطلوب پرستاری از راه دور  بر تبعیت از درمان  و کیفیت زندگی بیماران پیوند کلیه می باشد ، بنابراین استفاده از پرستاری از راه دور در برنامه آموزشی ترخیص بیماران پیشنهاد می شود.  },
keywords_fa = {پرستاری از راه دور,پیوندکلیه,تبعیت از درمان,کیفیت زندگی},

doi = {10.22034/IJNR.20.1.108},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2925-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2925-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {salmani, naiire and mirakhor, mahnaz and tahani, fatemeh and khanjar, zohre},  
title = {Educational needs of nurses working in oncology departments regarding palliative care}, 
abstract ={Introduction: Optimal provision of palliative care requires specialized knowledge and skills. Oncology nurses require a high level of knowledge and skills in palliative care. Given the growing necessity to enhance the provision of palliative care, it is crucial to assess the educational needs of nurses in this field. Identifying these needs allows for the development and implementation of evidence-based training programs tailored to specific settings. The present study aimed to examine the educational needs of oncology nurses regarding palliative care at Shahid Sadoughi Hospital in Yazd. Methodology: A cross-sectional-analytical study was conducted in 2024 using a census method on 69 oncology nurses at Shahid Sadoughi Teaching Hospital. Data were collected using the In-Service Needs of Palliative Care Education Questionnaire and data analyzed using descriptive statistics (frequency, mean, standard deviation) and analytical statistics (Mann-Whitney and Kruskal-Wallis statistical tests)using SPSS-21 software.  Results: The mean age of the nurses was 32.58±6.89 years, and their mean work experience was 8.66±6.37 years. The highest to lowest mean scores for educational needs in palliative care were as follows: "Symptom management and pain relief" (30.58±5.58), "Ethical issues and teamwork" (30.38±5.69), "Concept of palliative care" (26.26±5.15), "Communication, counseling, and preparation" (26.14±5.38), "End-of-life care" (20.46±5.01), and "Cultural and spiritual considerations" (14.42±3.20). The overall mean score for educational needs was 148.25±24.94. Conclusion: Nurses require training in all aspects of palliative care, emphasizing the need to design training programs based on identified priorities.  },  
Keywords = {educational needs ,nurses ,oncology, palliative care},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {1-12}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {نیازهای آموزشی پرستاران شاغل در بخش  اونکولوژی در رابطه با مراقبت تسکینی},
abstract_fa ={مقدمه: ارائه ی مطلوب مراقبت تسکینی نیازمند دانش و مهارت تخصصی است و پرستاران  بخش های اونکولوژی به سطح بالایی از دانش و مهارت در زمینه ی مراقبت تسکینی نیازمندندو ضروری  است که  ارائه ی مراقبت تسکینی بطور ویژه ای ارتقا یابد لذا  بایستی نیازهای آموزشی پرستاران  در رابطه با مراقبت تسکینی بررسی شود تا بر اساس نیازهای شناسایی شده برنامه های اموزشی مبتنی بر شواهد در  هر بستری تدوین و اجرا شود.مطالعه ی حاضر با هدف تعیین نیازهای آموزشی پرستاران شاغل در بخش  اونکولوژی در رابطه با مراقبت تسکینی  در بیمارستان شهید صدوقی یزد انجام شد . روش کار: مطالعه ی مقطعی - تحلیلی در سال 1403  به شیوه  تمام شماری ﺑـﺮ روی 69 نفر  از پرستاران  بخش اونکولوژی ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن آﻣﻮزﺷـﯽ درﻣـﺎﻧﯽ شهید صدوقی یزد انجام شد. داده ها از طریق تکمیل پرسشنامه "نیازهای آموزشی ضمن خدمت پرستاران در مراقبت تسکینی" جمع آوری و  داده ها با استفاده از آمار توصیفی( فراوانی ، میانگین ،انحراف معیار) و تحلیلی ( آزمون آماری من ویتنی و کروسکال والیس) در نرم افزار آماری Spss نسخه 21 تحلیل شد . یافته ها: میانگین سن پرستاران  (89/6 ±) 58/32 سال و میانگین سابقه کار پرستاران  (37/6 ±) 66/8 سال بود . میانگین و انحراف معیار نیازهای آموزشی در زمینه ی مراقبت تسکینی به ترتیب از بیشترین به کمترین امتیاز  شامل " کنترل علائم و تسکین درد " (58/5 ±) 58/30، " مسائل اخلاقی و کار گروهی " ( 69/5 ±)38/30، "مفهوم مراقبت تسکینی" (15/5 ±) 26/26، " ارتباط و مشاوره، آماده سازی " (38/5 ±) 14/26، " مراقبت قبل از مرگ " (01/5 ±) 46/20  ،  " ملاحظات فرهنگی و معنوی " (20/3 ±) 42/14  و میانگین نمره کل برابر (94/24 ±) 25/148 بود. مقایسه ی میانگین نمره نیازهای آموزشی برحسب متغیرهای دموگرافیک تفاوت معناداری را نشان نداد(05/0 p>).[11]  نتیجه گیری: پرستاران  در تمام ابعاد مراقبت تسکینی نیاز به دریافت آموزش دارند که لزوم طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر نیازهای شناسایی شده را بر حسب الویت مورد تاکید قرار می دهد .  },
keywords_fa = {پرستاران , نیاز آموزشی , اونکولوژی , مراقبت تسکینی},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3002-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3002-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Daribi, kimiya and Noghani, fateme and sharifnia, hamid and AmrollahMajdabadi, Zahra and Nikpeyma, Nasri},  
title = {The Effect of group reality therapy based on choice theory on social anxiety and Self-efficacy of Students with mobile phone dependence}, 
abstract ={Background: In recent years, dependence on mobile phones has become a significant challenge for students, leading to increased social anxiety and decreased self-efficacy. Our goal is to enhance students' mental health and mitigate the negative effects of mobile phone addiction through innovative therapeutic approaches. The present study was conducted to determine the effect of group reality therapy based on choice theory on social anxiety and self-efficacy of students with Mobile Dependency. Method: This study was conducted in Tehran in 2019 using a randomized clinical trial method. Fifty-two undergraduate nursing students were selected through convenience sampling and then divided into intervention and control groups based on random assignment. Data were collected using the Koo hy Mobile Phone Dependence Questionnaire, the Jerabek's Social Anxiety Scale, and the Sherer's General Self-Efficacy Scale. Reality therapy training based on choice theory was conducted in a group setting over six sessions for the intervention group. Each 90-minute session (twice a week) involved two-way discussions, lectures, and Q&A in the WhatsApp software environment for the intervention group. Data were collected before the intervention and four weeks after its completion. Data analysis was performed using descriptive and inferential statistics methods via SPSS version 26 Results: 81% of the samples in both intervention and control groups were between 20-25 years old and 34% of the samples were women. There was a statistically significant difference between the intervention and control groups after the intervention regarding the social anxiety score (p = 0.028) and self-efficacy score (p = 0.002). Conclusion: Reality therapy training based on choice theory improves social anxiety and self-efficacy of students with mobile phone dependence, so it is recommended that this study's findings be used to plan and provide training for nursing students to strengthen self-efficacy and reduce social anxiety. The results of this research can also contribute to the development of effective interventions in the field of mental health.},  
Keywords = {group reality therapy, Choice theory, Social anxiety, self-efficacy, mobile phone dependence},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {13-22}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تأثیر واقعیت درمانی گروهی مبتنی بر تئوری انتخاب بر اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی دانشجویان دارای وابستگی به تلفن همراه},
abstract_fa ={ مقدمه: در سال‌های اخیر، وابستگی به تلفن همراه به یک چالش جدی برای دانشجویان تبدیل شده است که می‌تواند منجر به افزایش اضطراب اجتماعی و کاهش خودکارآمدی آنها شود. هدف ما ارتقاء سلامت روانی دانشجویان و کاهش اثرات منفی وابستگی به تلفن همراه با استفاده از رویکردهای درمانی نوین می باشد. روش کار: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 1399 در شهر تهران انجام شد. نمونه های پژوهش 52 نفر از دانشجویان کارشناسی پرستاری بودند که با روش نمونه گیری در دسترس بر اساس معیارهای ورود  انتخاب و سپس بر اساس تخصیص تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. برای جمع­آوری اطلاعات از ابزار­ وابستگی به تلفن همراه  کوه هی، ابزار اضطراب اجتماعی جرابک و ابزار خودکارآمدی عمومی شرر استفاده شد. آموزش واقعیت­درمانی مبتنی بر تئوری انتخاب به صورت گروهی، طی 6 جلسه 90 دقیقه ای ( هفته ای دو جلسه ) به صورت گفتگوی دو طرفه، سخنرانی و پرسش و پاسخ در محیط نرم افزاری واتساپ برای گروه مداخله انجام شد. جمع آوری داده ها قبل از شروع مداخله و چهار هفته بعد از اتمام مداخله صورت گرفت. تحلیل اطلاعات با استفاده از روش­های آمار توصیفی و استنباطی، از طریق نرم افزار SPSS  سری 26 صورت گرفت. یافته‌ها: 81 درصد نمونه ها در هر دو گروه مداخله و کنترل بین 25-20 سال سن داشتند و 34 درصد نمونه ها زن بودند. بین دو گروه مداخله و کنترل پس از انجام مداخله، تفاوت آماری معنی دار از نظر نمره  اضطراب اجتماعی (028/0 =p) و نمره خودکارآمدی (002/0 =p) وجود داشت. نتیجه‌گیری: آموزش واقعیت درمانی مبتنی بر تئوری انتخاب می تواند منجر به بهبود اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی دانشجویان وابسته به تلفن همراه شود. از یافته­های این مطالعه می توان در راستای برنامه­ریزی و ارائه آموزش­های مربوط به دانشجویان برای تقویت خودکارآمدی و کاهش اضطراب اجتماعی استفاده نمود. همچنین نتایج این تحقیق می‌تواند به توسعه مداخلات مؤثر در زمینه سلامت روان کمک کند.  },
keywords_fa = {واقعیت درمانی گروهی, اضطراب اجتماعی, خودکارآمدی, وابستگی به تلفن همراه},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.13},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2966-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2966-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Barimani, Sahebeh and Farahani, Samaneh and Shoorangiz, Kamr},  
title = {The effectiveness of compassion-based parenting on feelings of shame and post-traumatic growth in mothers with children with physical-mental disabilities}, 
abstract ={Introduction: Caring for a disabled child has many complications and can have negative psychological and social consequences for parents. The present study was conducted to investigate the effectiveness of compassion-based parenting on feelings of shame and post-traumatic growth in mothers with children with physical-mental disabilities. Methods: The present research was a semi-experimental design of pre-test-post-test-follow-up type with the control group. The statistical population included the students of Imam Javad educational center for children with special needs in Sari in 1401-1402, from which 30 children were select, and their mothers were randomly assigned to the intervention group of compassionate parenting or the control group. For the experimental group, 8 weekly 60-minute sessions of compassion-based parenting were implemented. No intervention was performed for the control group. At the beginning and after completing of the intervention sessions also one month later, all participants completed the guilt and shame scale and the post-traumatic growth questionnaire. The data were analyzed using the repeated analysis of variance test. Results: The results showed that the compassion-based parenting significantly reduces shame and increases post-traumatic growth in mothers with children with physical-mental disabilities (p<0.001). Conclusion: According to the results of this study, the feeling of shame and post-traumatic growth in mothers with children with physical-mental disabilities can be corrected through the compassion-based parenting.},  
Keywords = {Compassion-based parenting, Feeling of shame, Post-traumatic growth, Physical-mental disability},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {23-31}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر شفقت بر احساس شرم و رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی},
abstract_fa ={مقدمه: مراقبت از یک کودک معلول دارای پیچیدگی­های بسیاری است و می­تواند با پیامدهای منفی روانی و اجتماعی برای والدین همراه باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر شفقت بر احساس شرم و رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی انجام شد. روش کار: تحقیق حاضر یک طرح نیمه تجربی از نوع پیش­آزمون-پس­آزمون-پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مرکز آموزشی کودکان با نیازهای ویژه امام جواد شهر ساری در سال 1402-1401 بود که از بین آنها، 30 کودک انتخاب شدند و مادران آنها به طور تصادفی در گروه مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت و یا گروه کنترل قرار گرفتند. برای گروه آزمایش 8 جلسه هفتگی و 60 دقیقه­ای مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت اجرا شد و برای گروه کنترل مداخله­ای انجام نشد. در ابتدا و بعد از اتمام جلسات مداخله و همچنین یک ماه بعد از آن، تمام شرکت کنندگان مقیاس احساس گناه و شرم و پرسشنامه رشد پس از سانحه را تکمیل کردند. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مکرر تحلیل شدند. یافته ­ها: نتایج نشان داد که مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت در کاهش احساس شرم و افزایش رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی اثربخشی معنی­دار دارد (001/0p<). نتیجه گیری: طبق نتایج حاصل از این مطالعه، احساس شرم و رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی از طریق مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت قابل اصلاح است.},
keywords_fa = {فرزند پروری مبتنی بر شفقت, احساس شرم, رشد پس از سانحه, معلولیت جسمی- ذهنی},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.23},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2800-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2800-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {taheri, mostafa and Rouhani, Mahin and ShomaliNasab, Esmat and Jahangirimehr, Azam and Esmaeili, Maryam},  
title = {Investigating the relationship between ethical climate with Resiliency of intensive care units nurses in hospitals affiliated to Zanjan University of Medical Sciences,2022}, 
abstract ={Introduction: The intensive care unit is one of the most sensitive hospital departments. On the other hand, issues related to the conditions of this department, such as the ethical climate, affect the performance and health of nurses. Therefore, the present study was conducted with the aim of investigating the relationship between the ethical climate and the resilience of nurses working in the intensive care unit. Methods: The present study is a cross-sectional study conducted in 2022 in the intensive care units (ICU & CCU) of hospitals affiliated with Zanjan University of Medical Sciences. The study population consisted of 224 nurses working in the intensive care units who were selected non-randomly and purposively. The research tools included demographic questionnaires, Victor and Cullen's moral climate, and Connor and Davidson's resilience. SPSS version 22 was also used to analyze the data. Results: According to the findings, the average score of the moral climate of the special wards (39.54±3.52) and the resilience of the nurses (39.29±3.87) was reported, which indicated an unfavorable moral climate and low resilience of the special wards nurses. Also, there was no significant relationship between the moral climate and the resilience of the special wards nurses (p>0.05). However, a direct significant relationship was observed between the two subscales of the moral climate including rules and regulations (r=.263, P<.001) and attention and care (r=.260, P<.001) with resilience. Also, resilience had no significant relationship with other subscales of the moral climate (p>0.05). Conclusion: According to the results of the study, there is a significant direct relationship between laws and regulations, as well as attention and care, and nurses' resilience. This shows that the existence of uniform organizational rules and regulations for all nurses and attention to the needs of nurses is one of the factors influencing resilience. Therefore, health system managers and administrators can take action based on the results of this study and adopt operational strategies to improve the resilience of nurses working in special wards.},  
Keywords = {Nurse, Ethical Climate, Resilience},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {32-42}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط جواخلاقی با تاب آوری پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه بیمارستانهای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی زنجان در سال 1402},
abstract_fa ={مقدمه: بخش مراقبت­های ویژه یکی از حساس­ترین بخش­های بیمارستانی می­باشد. از طرفی مسائل مرتبط با شرایط این بخش مانند جو اخلاقی بر عملکرد و سلامت پرستاران تاثیر می­گذارد. بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط جواخلاقی با تاب آوری پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه، انجام شد. روش کار: مطالعه حاضر یک پژوهش مقطعی است که در سال 1402 در بخش­های مراقبت ویژه (ICU & CCU) بیمارستان­های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی زنجان انجام شد. جامعه مورد مطالعه شامل 224 نفر از پرستاران شاغل در بخش­های ویژه بود که به روش غیر تصادفی و به صورت در دسترس و مبتنی بر هدف انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه جمعیت شناختی، ابراز جو اخلاقی ویکتور و کولن و تاب آوری کونور و دیویدسون بود. همچنین جهت تحلیل داده­ها از نرم افـزار SPSS نسـخه 22 استفاده شد. یافته­ها: طبق یافته­ها میانگین نمره جو اخلاقی بخش­های ویژه (3.52± 39.54) و تاب­آوری پرستاران (3.87±39.29) گزارش شد، که بیانگر جواخلاقی نامطلوب و تاب­آوری پایین پرستاران بخش­های ویژه بود. همچنین بین جواخلاقی و تاب­آوری پرستاران بخش­های ویژه ارتباط معنی­دار مشاهده نشد ( 05. p>). اما رابطه­ی معنی­دار مستقیمی بین دو زیر مقیاس جواخلاقی شامل قوانین و مقررات (001. , p<263. r= ) و همچنین توجه و مراقبت (001. , p<260. r= ) با تاب­آوری مشاهده شد. همچنین تاب­آوری با سایر زیر مقیاس­های جواخلاقی ارتباط معنی­دار نداشت ( 05. p>). نتیجه ­گیری: طبق نتایج پژوهش بین قوانین و مقررات و همچنین توجه و مراقبت با تاب آوری پرستاران رابطه مستقیم معنی داری وجود دارد. این موضوع نشان می­دهد وجود قوانین و مقررات سازمانی واحد برای همه­ی پرستاران و توجه به نیاز­های پرستاران یکی از عوامل تاثیر گذار بر افزایش تاب­آوری می­باشد. بنابراین مدیران و متولیان سیستم سلامت می­توانند با توجه به نتایج این تحقیق و اتخاد راهبردهای عملیاتی در راستای ارتقاء سطح تاب­آوری پرستاران شاغل در بخش­های ویژه اقدام کنند.},
keywords_fa = {پرستار, جواخلاقی, تاب‌آوری},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.32},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3004-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3004-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {shayanmanesh, marzieh and salmani, fatemeh},  
title = {Investigating the relationship between research self-efficacy and job burnout components of faculty members of Islamic Azad University, Najaf Abad branch}, 
abstract ={Introduction: The job burnout of academic staff members can cause a decrease in the performance of professors and as a result disrupt their belief and research self-efficacy. This study was conducted with the aim of determining the relationship between research self-efficacy and the job burnout of academic staff members of Islamic Azad University, Najaf Abad branch. Methods: In this descriptive correlational study, 180 faculty members of Azad University of Najaf Abad were included in the study. The data was collected online through two standard job burnout questionnaires by Moslesh and Jackson and self-efficacy questionnaire by Phillips and Russell. The data was analyzed in spss  V22 software and with statistical tests. Findings: In this study, the research self-efficacy of the samples, with an average of 197.46±56.99, was at the desired level, and job burnout was in the low range with an average of 45.46±13.83. The components related to job burnout (emotional fatigue, depersonalization, feeling of personal failure) were at a low level. The components related to research self-efficacy abilities (question design, operational, computer and quantitative research, writing) were at an average level. A significant correlation was observed between research self-efficacy with depersonalization (p < 0.001) and the feeling of personal failure (p < 0.05). However, no significant correlation was observed between research self-efficacy and the total score of job burnout and emotional exhaustion (p >0.05). Conclusion: According to the results of the present study, it is suggested that the university managers take an effective action to increase the motivation of effective research among the professors by holding workshops related to research.  },  
Keywords = {research self-efficacy, job burnout, faculty members},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {43-53}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط خودکارامدی پژوهشی با مولفه های فرسودگی شغلی اعضا هیات علمی دانشگاه ازاد اسلامی واحد نجف اباد},
abstract_fa ={مقدمه: فرسودگی شغلی  اعضا هیات علمی می تواند باعث کاهش عملکرد استادان و در نتیجه اختلال در باور و خودکارامدی پژوهشی  انها شود  .این مطالعه با هدف تعیین ارتباط خودکارامدی پژوهشی با فرسودگی شغلی اعضا هیات علمی دانشگاه ازاد اسلامی واحد نجف اباد انجام شده است. روش کار:  در این مطالعه توصیفی همبستگی  180 نفر از اعضا هیات علمی دانشگاه ازاد نجف اباد  وارد مطالعه شدند. داده ها از طریق دو پرسشنامه استاندارد فرسودگی شغلی مسلش و جکسون و پرسشنامه خودکارامدی پژوهش فیلیبس و راسل به صورت انلاین جمع اوری شد. داده ها در نرم افزار 22spss  و با ازمون های اماری تحلیل گردید. یافته ها:  در این مطالعه خودکارامدی پژوهشی نمونه ها، با میانگین 99/56±46/197 در سطح مطلوب و فرسودگی شغلی  با میانگین 83/13±46/45 در محدوده پایین قرار داشت. مولفه های مربوط به فرسودگی شغلی ( خستگی عاطفی، مسخ شخصیت ، احساس عدم موفقیت فردی )  در سطح کم بود. مولفه های مربوط به  توانمندی های خودکارامدی پژوهشی (طراحی سوال، پژوهش عملیاتی، رایانه ای و کمی، نوشتن) در سطح متوسط قرار داشت. بین خودکارآمدی پژوهشی با مسخ شخصیت (001/0>p) و احساس عدم موفقیت فردی همبستگی معناداری  مشاهده شد (05/0p<).) اما بین خودکارآمدی پژوهشی و نمره کل فرسودگی شغلی و خستگی عاطفی همبستگی معناداری مشاهده نشد (05/0p>). نتیجه گیری: با توجه نتایج مطالعه حاضر،  پیشنهاد می گردد مدیران دانشگاه با برگزاری کارگاههای مرتبط با پژوهش  اقدامی موثر در جهت افزایش انگیزه پژوهش کارامد در اساتید بردارند.   },
keywords_fa = {خودکارامدی پژوهشی, فرسودگی شغلی, اعضا هیات علمی},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.43},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2915-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2915-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Shahmohammadipour, parisa and Heidarzadeh, Azam and Ghiasi, Mahein and Kazemi, majid and ahmadinia, hass},  
title = {The combined effect of Yakson touch and Mother\'s voice on reducing pain from premature neonatal blood sampling: a clinical trial study}, 
abstract ={Introduction: Unresolved pain in infants can lead to short-term and long-term injuries. Therefore, the aim of this study was to investigate the combined effect of Yakson touch and maternal voice on reducing pain due to blood sampling in premature infants admitted to Ali Ibn Abitaleb Hospital in Rafsanjan. Methods: In this two-group clinical trial study, 60 preterm infants were selected using available sampling method and randomly divided into combination and control groups. For the intervention group, the mother received a combination of Jackson's sound and touch for 5 minutes. Data were collected using NIPS questionnaire before and after the intervention and analyzed using independent t-test, paired t-test and analysis of covariance. Results: In addition, the results of this study showed that the mean pain score both before (P <0.001) and after the intervention (P <0.001) was statistically significant between the two groups and Due to the significance of the score before the intervention, analysis of covariance was used. In analysis of covariance, both the effect of pain score before the intervention and the effect of the group (intervention) were significant (P <0.001). Conclusion: Based on the findings of the present study, Yakson touch method with maternal voice can reduce pain during sampling in premature infants admitted to the intensive care unit and since the method is easy and safe and does not require special equipment, it can be used as a non-pharmacological method to reduce pain in infants.  },  
Keywords = {Yakson Touch, Mother Voice, Premature Infants, Iran},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {54-63}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثر ترکیبی لمس یاکسون و صدای مادر بر کاهش درد ناشی از خونگیری نوزادان نارس: یک مطالعه کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه درد تسکین نیافته در نوزادان می¬تواند منجر به آسیب¬های کوتاه و طولانی مدت شود لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر ترکیبی لمس یاکسون و صدای مادر بر کاهش درد ناشی از خونگیری نوزادان نارس بستری در بیمارستان علی ابن ابیطالب رفسنجان انجام شد. روش: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس 60 نفر از نوزادان نارس انتخاب و بصورت بلوک تصادفی برساس جنس [M3D1] به دو گروه مداخله [M3D2] و کنترل تقسیم شدند. برای گروه مداخله به صورت ترکیبی صدا و لمس یاکسون را توسط مادر به مدت 5 دقیقه دریافت می¬کردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه NIPS قبل و بعد از مداخله جمع آوری و با استفاده از آزمون های تی مستقل, تی زوجی و آنالیز کوواریانس تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد میانگین نمره درد هم قبل (P < 0.001) و هم بعد از مداخله (P < 0.001) بین دو گروه از نظر آماری اختلاف معناداری داشته است و با توجه به معنادارشدن نمره قبل از مداخله از آنالیز کوواریانس استفاده شد. در آنالیز کواریانس، هم اثر نمره درد قبل از مداخله و هم اثر گروه (مداخله) معنی¬دار شده است (P < 0.001). نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر روش لمس یاکسون بهمراه صدای مادر می توانند درد حین نمونه گیری را در نوزادان نارس کاهش دهند و با توجه به اینکه روش آسان و ایمن است، می توان از آن به عنوان یک روش غیر دارویی برای کاهش درد نوزادان استفاده کرد.  },
keywords_fa = {لمس یاکسون, صدای مادر, نوزادان نارس, ایران.},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.54},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2876-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2876-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Bibak, Maryam and HOSSEINABBASI, NAHID and Ehteshamzadeh, Parvin and Alipour, Heidargholi and Aghaamiri, Maryam},  
title = {The Effectiveness of Schema Therapy on Emotion Regulation Styles, Emotional Expression, and Marital Satisfaction of Couples on the Brink of Divorce}, 
abstract ={Introduction: Unsuccessful married life can have negative effects on the physical and mental health of family members. Marital conflicts resulting from inconsistency between husband and wife in the type of needs and the method of satisfying them, differences in requests, and inappropriate behavioral schemas also lead to stress between couples. The present study was conducted with the aim of determining the effectiveness of schema therapy on emotion regulation styles, emotional expression, and marital satisfaction in couples on the verge of divorce. It was conducted. Methods: The present study method was a semi-experimental, controlled, pre-test, post-test design with a control group. The statistical population of this study was all couples on the verge of divorce who referred to counseling centers in Dezful in 1403. Using convenient sampling, 52 couples on the verge of divorce were randomly assigned to two experimental and control groups of 26 people each. The Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ-P), Emotional Expressiveness Questionnaire (EEQ), and the short form of the Enrich Marital Satisfaction Scale (EMS) were used to collect data. Schema therapy based on the model of Young et al. was implemented for the experimental group, which included 12 weekly 90-minute sessions. The data analysis method was descriptive statistics, mean and standard deviation, and inferential statistics, univariate and multivariate analysis of covariance. Findings: The results showed that schema therapy was effective in reducing ineffective emotion regulation styles, increasing effective emotion regulation styles, increasing positive emotional expression, increasing intimacy expression, reducing negative emotional expression, and increasing marital satisfaction in couples on the verge of divorce (p<0.001). Conclusion: The results of the study showed that schema therapy improved emotion regulation styles, emotional expression, and marital satisfaction in divorcing couples.  },  
Keywords = {schema therapy, emotion regulation styles, emotional expressiveness, marital satisfaction, divorce},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {64-78}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی طرحواره درمانی بر سبک های تنظیم هیجان، ابراز هیجانی و رضایت زناشوییِ زوجین در آستانه طلاق},
abstract_fa ={مقدمه: زندگی زناشویی ناموفق می‌تواند تأثیرات منفی بر سلامت جسمی و روحی افراد خانواده بگذارد. تعارض‌های زناشویی ناشی از ناهماهنگی زن و شوهر در نوع نیازها و روش ارضای آن، اختلاف درخواست ها و طرحواره های رفتاری نامناسب نیز منجر به ایجاد استرس بین زوج ها  می شود. پژوهش حاضر با هدف تعیین  اثربخشی طرحواره درمانی بر سبک های تنظیم هیجان،  ابرازگری هیجانی و رضایت زناشویی در زوجین در آستانه طلاق انجام گرفت. انجام گرفت. روش کار: روش پژوهش حاضر­ نیمه تجربی شاهد دار آزمایشی از نوع پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه زوجین در آستانه طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر دزفول در سال 1403 بود. با استفاده از نمونه گیری در دسترس از بین زوجین در آستانه طلاق تعداد 52 زوج و به صورت تصادفی ساده به دو گروه 26 نفری آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسش نامه تنظیم شناختی هیجان(CERQ-P) ، پرسشنامه ابرازگری هیجانی(EEQ) و فرم کوتاه مقیاس رضایت زناشویی انریچ(EMS )استفاده شد. برای گروه آزمایش طرحواره درمانی بر  پایه الگوی یانگ و همکاران اجرا شد که شامل 12 جلسه هفتگی 90 دقیقه ای بود. روش تجزیه‌وتحلیل داده‌ها آماره‌های توصیفی میانگین و انحراف معیار و آماره‌های استنباطی تحلیل کوواریانس یک متغیری و چندمتغیری بود. یافته ها:  نتایج نشان داد طرحواره درمانی بر کاهش سبک های تنظیم هیجان غیرمؤثر، افزایش سبک های تنظیم هیجان مؤثر، افزایش ابرازگری هیجانی مثبت، افزایش ابرازگری صمیمیت، کاهش ابراز گری هیجانی منفی و افزایش رضایت زناشویی در زوجین در آستانه طلاق مؤثر بوده است (001/0 p<). نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد طرحواره درمانی موجب بهبود سبک های تنظیم هیجان، ابرازگری هیجانی و رضایت زناشویی در زوجین در حال طلاق شده است. },
keywords_fa = {طرحواره درمانی, سبک های تنظیم هیجان,  ابرازگری هیجانی, رضایت زناشویی, طلاق},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.64},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3013-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3013-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sadathoseini, Akram sadat and BashardostTajali, Fariba and Sharifi, Nastar},  
title = {Investigating the relationship between attachment and moral development in elementary school students in Tehran.}, 
abstract ={Introduction: A child's attachment is foundational to their development across various dimensions. Among these, moral development in school-aged children in Iran has not been sufficiently studied. Therefore, this research aimed to investigate the relationship between attachment and moral development in primary school students in Tehran. Methods: This descriptive-correlational study included all first-grade elementary students enrolled in Tehran during the 2023-2024 academic year. Multi-stage cluster sampling was employed, resulting in 210 correctly completed questionnaires from girls and 241 from boys. Data were collected using the Middle Childhood Attachment Questionnaire (Halpern & Kopenberg, 2006) and the Children’s Moral Development Scale (Lotfabadi) through self-reporting. Pearson’s correlation test was conducted using SPSS 16 for statistical analysis. Results: The data revealed that children had a mean age of 8.032 ± 0.691 years, with 46.6% being female. Most children (88.2%) were from middle-income families, and 46.6% were in third grade. The majority of mothers (58.5%) were homemakers, while 93.6% of fathers were employed. All families were nuclear, and no psychological disorders were reported among family members. However, 6% of children had psychological issues, specifically hyperactivity. The mean moral development score was 160.76 ± 29.73, and the mean attachment score was 60.41 ± 11.91. No significant correlation was found between attachment and moral development (P = 0.569, Pearson’s coefficient = 0.027). Conclusion: The results indicate no significant relationship between attachment and moral development in school-aged children. This finding suggests the potential influence of other factors, such as education and social modeling, during the school years, which may overshadow the presumed association between these variables. Future studies should examine additional influential factors, including education and social role models, in moral development.},  
Keywords = {Attachment, moral development, school-aged children},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {79-87}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تاثیر دلبستگی کودک به مادر  بر رشد اخلاقی دانش آموزان دبستانی شهر تهران},
abstract_fa ={مقدمه:دلبستگی کودک زمینه ساز تکامل کودک در ابعاد مختلف است از بین این ابعاد رشد اخلاقی در کودکان سن مدرسه در ایران مورد مطالعه  قرار نگرفته است لذا این پژوهش با هدف بررسی رابطه دلبستگی با رشد اخلاقی در دانش آموزان دبستانی شهر تهران انجام شد.  روش کار: پژوهش حاضر از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری در این پژوهش، کلیه دانش آموزان مقطع اول ابتدائی که در سال 1402-1403 در شهر تهران مشغول به تحصیل می باشند، بود. نمونه گیری با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انجام گرفت که در نهایت تعداد 210 پرسشنامه توسط دخترها و تعداد 241 پرسشنامه توسط پسرها بطور صحیح و کامل تکمیل و مورد بررسی قرار گرفتند. جهت گردآوری داده‌های مورد نیاز از پرسشنامه دلبستگی کودکان در دوره­ی میانی (هالپرن و کاپنبرگ، 2006) و  مقیاس رشد اخلاقی کودکان (لطف آبادی) با روش خودگزارش دهی استفاده گردید.آزمون آماری پیرسون با نرم افزار SPSS 16 برای تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد. یافته ها: داده ها نشان میدهدکودکان با میانگین سنی 8.032 ±0.691 و 46.6% مونث بودند بیشترکودکان وضعیت افتصادی متوسط 88.2% و در کلاس سوم 46.6% می باشند. والد مادر اکثرا 58.5 % خانه دار و پدر 93.6% شاغل بود. همه خانواده ها هسته ای و بر اساس اظهار خانواده هیچ فردی دچار مشکل روانشناختی در خانواده وجود نداشت. ولی 6% کودکان دارای مشکل روانشناختی از جنس بیش فعالی بودند نمره اخلاق کل 29.73± 160.76 و نمره دلبستگی 11.91± 60.41 بود. بین میزان دلبستگی با رشد اخلاقی کودک رابطه معناداری وجود نداشت.P= 0.569 و ضریب پیرسون 0.027. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه بین دلبستگی و رشد اخلاقی ارتباط معناداری در کودکان سن مدرسه دیده نشد. بنظر میرسد دلیل این یافته تاثیر عوامل دیگر مانند آموزش و الگوهای اجتماعی در سن مدرسه باشد که علیرغم پیش فرض این مطالعه اما ارتباط معناداری بین دو متغییر مشاهده نشد پیشنهاد میگردد در مطالعات دیگر متغییرهای تاثیر گذار مثل آموزش و الگوهای اجتماعی نیز بر رشد اخلاقی بررسی شود.},
keywords_fa = {سبک دلبستگی, رشد اخلاقی, دانش آموزان},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.79},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2987-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2987-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Moridi, Maryam and SadatMirbagheri, Fatemeh and Heidari, Fatemeh},  
title = {Effect of multimedia puberty health education on self-efficacy and self-concept of adolescent girls}, 
abstract ={Introduction: Adolescents' failure to properly adapt to the changes of puberty can affect their self-concept and self-efficacy. Therefore, the present study aimed to assess the effectiveness of multimedia-based puberty health education on knowledge and practice of puberty health, self-esteem and emotion regulation in adolescent girls. Methods: This quasi-experimental study was conducted on 100 adolescent girls aged 11-14 years from Saveh City, Markazi Province, Iran in 2022. They were selected randomly from two public middle schools and divided into two groups of intervention and control. The intervention group participated in five multimedia-based educational sessions, each lasting 90 minutes, held twice a week, focusing on physical and psychological health during puberty, while the control group did not receive any education. The data were collected using the puberty health knowledge and practice scales, the self-efficacy and self-concept. All adolescent girls completed the study questionnaire three times (before, immediately after, and three months after the intervention). Data were analysed by using descriptive and analytical tests in SPSS ver.24 software. Results: In intervention group, the scores of knowledge and practice of puberty, self-efficacy and self-concept immediately and 3 months after the intervention were significantly higher than before (P<0.05). However, in the control group, no significant difference was found in all variables at all three times (P<0.05). In addition, the scores of knowledge and practice of puberty health, self-efficacy and self-concept in the periods immediately and 3 months after the intervention were significantly higher in the intervention group than in the control group. Also, the results of logistic regression test showed that puberty knowledge and performance after the intervention were significantly related to increased self-efficacy and self-concept. Conclusion: The results shown that education on physical and psychology health of puberty increases self-efficacy and self-concept in adolescents. Based on this finding, it is recommended that puberty health education be implemented in structured and regular training courses for adolescent girls.},  
Keywords = {Puberty health, knowledge, performance, self-concept, self-efficacy, Adolescent girls},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {88-100}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تاثیر مداخله چندرسانه ای بهداشت بلوغ بر خودپنداره و خودکارآمدی دختران نوجوان},
abstract_fa ={     مقدمه: عدم تطابق صحیح نوجوان با تغییرات دوران بلوغ می تواند تاثیر منفی بر خودپنداره و خودکارآمدی داشته باشد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مداخله آموزشی چندرسانه ای  بهداشت  بلوغ بر خود پنداره و خودکارآمدی دختران نوجوان  طراحی و اجرا گردید. روش کار: پژوهش حاضر، مطالعه نیمه تجربی بوده که بر روی 100 دختر نوجوان 11-14 ساله در شهر ساوه در سال 1402 انجام شد. نمونه ها به طور تصادفی از دو مدرسه راهنمایی دولتی شهر ساوه انتخاب شدند. نمونه های گروه مداخله در کارگاه آموزشی 90 دقیقه ای در 5 جلسه به صورت دوبار در هفته شرکت نموده و گروه کنترل هیچ مداخله آموزشی دریافت نکردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های سنجش آگاهی و عملکرد بهداشت بلوغ، خودکارآمدی شرر و خودپنداره فضلی در سه مرحله قبل، بلافاصله بعد و 3 ماه بعد از تمام مداخله جمع آوری شدند و با استفاده از آزمونهای آماری توصیفی و تحلیلی در نرم افزار SPSS نسخه 24 تجریه و تحلیل شدند. یافته ها: نمرات آگاهی و عملکرد بلوغ، خودکارآمدی و خودپنداره بلافاصله و 3ماه بعد از مداخله به طور معناداری بیشتر از قبل از مداخله بود (P<0.05). اما در گروه کنترل در هر سه زمان مورد بررسی تفاوت معناداری در همه متغییرها یافت نشد (05/0 <P). به علاوه، نمرات آگاهی و عملکرد بهداشت بلوغ، خودپنداره و خودکارآمدی در دوره های بلافاصله بعد و 3 ماه بعد از مداخله، در گروه مداخله به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود. همچنین نتایج آزمون رگرسیون نشان داد که میزان دانش و عملکرد بهداشت بلوغ بعد از مداخله به طور معناداری با افزایش خودکارآمدی و خودپنداره ارتباط دارد. نتیجه گیری:  نتایج این مطالعه نشان داد که آموزش بهداشت جسمی و روانی  بلوغ سبب افزایش خودکارآمدی و خودپنداره در نوجوانان می گردد.بر اساس این یافته پیشنهاد می شود آموزش بهداشت بلوغ در دوره های آموزشی مدون و منظم برای دختران نوجوان اجرا گردد.},
keywords_fa = {بهداشت بلوغ, دانش, عملکرد, خود پنداره, خودکارآمدی, دختران نوجوان},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.88},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3000-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3000-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Kazemi, Seyedeh Fatemeh and Azarbarzin, Mehrdad and Amini, Raziyeh},  
title = {Investigating the effect of the self-management program based on the 5-A  model on the level of stress, depression and anxiety of patients undergoing hemodialysis in Mahmoudabad Shahada Hospital, Mazandaran in 2024}, 
abstract ={Introduction: Patients undergoing hemodialysis treatment face different complications due to various drug treatments and various problems. One of these side effects is stress, depression and anxiety disorders, and one of the ways to reduce these side effects in hemodialysis patients is to increase the self-care of the patients. Various models have been introduced to increase self-care of patients, and one of these models is the five-A model..Therefore, the present study was conducted with the aim of investigating the effect of a self-management program based on the Panj-A nursing model on the level of stress, depression and anxiety of patients undergoing hemodialysis in Mahmoudabad Martyrs Hospital, Mazandaran in 2024. Methods: The present study is a semi-experimental study of two groups, before and after, which was conducted on 30 available hemodialysis patients over 18 years of age who referred to the hemodialysis department of Mahmoudabad Martyrs Hospital in Mazandaran in 1403, who were divided into two groups based on the block division of even and odd days (taking into account the holidays on Fridays). To conduct this study, the patients in the intervention group underwent face-to-face training in the waiting room of the dialysis ward for twelve weeks during five stages according to the study objectives and based on the five-A model. The data collection tool included two parts of the demographic characteristics questionnaire and the DASS-21 questionnaire. Descriptive statistics and independent t, paired t, chi-square and ANCOVA statistical tests were used for data analysis using S.P.S.S software version 20. Results: The findings of the present study showed that before training in the intervention group, the average score of stress (14.00 ± 2.39), anxiety (12.66 ± 2.58) and depression (15.06 ± 2.60) and in the control group the average score of stress (14.53 ± 1.76), anxiety (11.33 ± 2.22) and depression (16.53 ± 2.32) which there was no statistical significance (p<0.001), but after completing the training, the average score of stress (9.86 ± 1.59), anxiety (9.06 ± 1.66) and depression (10.00 ± 1.51) in the intervention group and in the control group the average score of stress (13.56 ± 1.21), anxiety (12.00 ± 2.13) and depression (16.26 ± 2.91) which the differences was statistically significant (p<0.001). Conclusion: The results of this study showed that the implementation of a self-care program based on the 5A model can reduce the stress, anxiety and depression scores of hemodialysis patients. Therefore, it seems that the use of the 5A model in the health system as an effective, quick, accessible and easy intervention can be effective in the health of patients, especially the elderly.  },  
Keywords = {self-management, five-A model, stress, depression, anxiety, hemodialysis},
volume = {20},
Number = {2}, 
pages = {101-112}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تاثیر برنامه خود مدیریتی بر اساس مدل پنج- آ در میزان استرس، افسردگی و اضطراب بیماران تحت همودیالیز بیمارستان شهدای محمودآباد مازندران در سال1403},
abstract_fa ={چکیده: بیماران تحت درمان با همودیالیز, به علت درمان های دارویی متعدد و مشکلات گوناگون با عوارض متفاوتی مواجه می­شوند. یک دسته از این عوارض اختلالات استرس، افسردگی و اضطراب است و یکی از روشهای کاهش این عوارض در بیماران تحت همودیالیز افزایش خودمراقبتی بیماران است. مدلهای مختلفی برای افزایش خود مراقبتی بیماران معرفی شده است که یکی از این مدلها مدل پنج آ است.  لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه خود مدیریتی بر اساس مدل پرستاری پنج- آ در میزان استرس، افسردگی و اضطراب بیماران تحت همودیالیز بیمارستان شهدای محمودآباد مازندران در سال1403 انجام شده است. روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه نیمه تجربی دو گروهی قبل و بعد است که روی 30 نفر از بیماران در دسترس تحت همودیالیز بالای 18 سال مراجعه کننده به بخش همودیالیز بیمارستان شهدای محمودآباد مازندران در سال 1403 که بر اساس تقسیم بلوکی روزهای زوج و فرد ( با در نظر گرفتن تعطیلی روزهای جمعه) به دو گروه تقسیم شدند، انجام گردید. برای انجام این مطالعه بیماران در گروه مداخله برای مدت دوازده هفته طی پنج مرحله طبق اهداف مطالعه و بر اساس مدل پنج آ تحت آموزش حضوری در  سالن انتظار بخش دیالیز  قرار گرفتند. ابزار گرد آوری داده ها شامل دو بخش پرسشنامه مشخصات دموگرافیک و  پرسشنامه DASS-21 بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آزمون های آماری تی مستقل، تی زوجی، کای اسکوئر و آنکووا با استفاده از نرم افزار S.P.S.S نسخه 20 استفاده گردید. یافته­ها:  یافته های مطالعه حاضر نشان داد که قبل از آموزش در گروه مداخله میانگین نمره استرس ( 2.39± 14.00)، اضطراب(  (2.58 ± 12.66) و افسردگی(2.60±15.06) و در گروه کنترل میانگین نمره استرس ( 1.76± 14.53)، اضطراب(  (2.22 ± 11.33) و افسردگی(2.32±16.53)  بود و  بین دو گروه مورد مطالعه تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت(p<0.001)، اما پس از اتمام آموزش در گروه مداخله میانگین نمره استرس ( 1.59± 9.86)، اضطراب(  (1.66 ± 9.06) و افسردگی(1.51±10.00) و در گروه کنترل میانگین نمره استرس ( 1.21± 13.56)، اضطراب(  (2.13 ± 12.00) و افسردگی(2.91±16.26)  بود که بین دو گروه مورد مطالعه تفاوت آماری معنی داری وجود داشت و این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (p<0.001). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که اجرای برنامه خود مراقبتی مبتنی بر مدل پنج- آ میتواند نمره استرس و اضطراب و افسردگی بیماران تحت همودیالیز را کاهش دهد. بنابراین به نظر می رسد به کار گیری مدل پنج-آ در سیستم سلامت به عنوان یک مداخله مؤثر، سریع، در دسترس و آسان می تواند در سلامت مددجویان، به ویژه سالمندان مؤثر باشد.  },
keywords_fa = {خود مدیریتی, مدل پنج-آ , استرس, افسردگی, اضطراب, همودیالیز},

doi = {10.22034/IJNR.20.2.101},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3012-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3012-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Gholamhosseini, Maryam and Sadeghi, Masoud and Ghadampour, Ezatolah},  
title = {Prediction of Relational Obsessive-Compulsive Disorder (ROCD) Based on Early Maladaptive Schemas with the Mediating Role of Relationship Beliefs}, 
abstract ={Introduction: Relational obsessive-compulsive disorder (ROCD) is a form of interpersonal relationship damage that can cause widespread dissatisfaction. The present study aimed to determine the mediating role of relationship beliefs in the relationship between early maladaptive schemas and relational obsessive-compulsive disorder. Methods: The present study was cross-sectional. The statistical population of this study was married people in Lahijan in 2023; in this study, 384 people were selected by convenience sampling and responded to the Relationship Beliefs Inventory (Edilson & Epstein, 1982), Young Schema Questionnaire (Yang et al., 2006), Partner-Related Obsessive-Compulsive Symptoms Inventory (Qomian et al., 2019), and the Compulsive Communicative Inventory (Qomian et al., 2021). Data analysis was performed using structural equation modeling using SPSS and AMOS software versions 24. Results: The findings showed that the proposed model has a favorable fit. The results showed that early maladaptive schemas (β=0.38) and relationship beliefs (β=0.21) had a direct and significant effect on relational obsessive-compulsive disorder (P<0.05); early maladaptive schemas also had a direct and significant effect on relationship beliefs (β=0.56) (P<0.05). The results of the bootstrap test showed that relationship beliefs (β=0.12) played a significant mediating role between early maladaptive schemas and relational obsessive-compulsive disorder (P<0.05); in fact, it can be said that early maladaptive schemas increase relational obsessive-compulsive disorder in married people through relationship beliefs. Conclusions: From the overall findings of this study, it can be concluded that early maladaptive schemas had a direct and mediated effect on relational obsessive-compulsive disorder. According to the present findings, it is recommended to hold educational workshops aimed at improving maladaptive schemas and communication beliefs for couples.    },  
Keywords = {Relational obsessive-compulsive disorder, Relationship beliefs, early maladaptive schemas},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {پیش‌بینی اختلال وسواس-جبری ارتباطی بر اساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه با نقش میانجی باورهای ارتباطی},
abstract_fa ={مقدمه: اختلال وسواس-جبری ارتباطی یکی از آسیب‌های روابط بین‌فردی است که می‌تواند زمینه نارضایتی گسترده‌ای را فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی باورهای ارتباطی در رابطه بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و اختلال وسواس-جبری ارتباطی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی- مقطعی بود. جامعه آماری این مطالعه افراد متاهل شهر لاهیجان در سال 1402 بود؛ در این پژوهش 384 نفر به روش در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه باورهای ارتباطی (ادیلسون و اپشتاین، 1982)، پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه (یانگ  و همکاران، 2006)، پرسش نامه وسواسی جبری متمرکز بر همسر (قمیان و همکاران، 1398) و پرسش نامه وسواس جبری ارتباطی (قمیان و همکاران، 2021) پاسخ دادند. تحلیل داده­ها به روش مدل­یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS نسخه‌های 24 انجام شد. یافته‌ها: یافته­ها نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوب برخوردار است. نتایج نشان داد که طرحواره‌های ناسازگار اولیه (38/0=β) و باورهای ارتباطی (21/0=β) بر وسواس-جبری ارتباطی اثر مستقیم و معنادار داشت (05/0>P)؛ همچنین طرحواره‌های ناسازگار اولیه بر باورهای ارتباطی (56/0=β) اثر مستقیم و معنادار داشت (05/0>P). نتایج آزمون بوت استرپ  نشان داد که باورهای ارتباطی (12/0=β) به­طور معنادار بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و وسواس جبری ارتباطی نقش میانجی داشت (05/0>P)؛ در واقع می­توان گفت طرحواره‌های ناسازگار اولیه به واسطه باورهای ارتباطی موجب افزایش وسواس-جبری ارتباطی در افراد متاهل می­شود. نتیجه‌گیری: از مجموع یافته­های این پژوهش می­توان نتیجه گرفت که طرحواره‌های ناسازگار اولیه به­صورت مستقیم و با میانجی­گری باورهای ارتباطی بر اختلال وسواس-جبری ارتباطی اثر داشت. با توجه به یافته‌های حاضر برگزاری کارگاه‌های آموزشی با هدف بهبود طرحواره‌های ناسازگارانه و باورهای ارتباطی برای زوجین پیشنهاد می‌شود.},
keywords_fa = {اختلال وسواس-جبری ارتباطی, باورهای ارتباطی, طرحواره‌های ناسازگار اولیه},

doi = {10.22034/IJNR.20.3.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3021-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3021-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {FarshbafGhasemiAzar, Mitra and AlivandiVafa, Marzieh and Kiani, Roghayeh and PanahAli, Amir},  
title = {The Effect of Mindfulness Integrated Cognitive Behavioral Therapy Vs. Acceptance and Commitment Therapy on Illness perceptions and Adherence to treatment in Patients with Type 2 Diabetes}, 
abstract ={Introduction: Type 2 diabetes as a challenging and multifaceted disease, is closely related to mental health problems. Therefore, this study aims to compare the effectiveness of integrated cognitive-behavioral therapy combined with mindfulness and acceptance and commitment therapy on illness perception, and treatment adherence in patients with type 2 diabetes. Methods: Forty-five patients with T2DM were included in the current study. The MiCBT and ACT interventions were delivered in 8 group sessions. The Brief Illness Perception Questionnaire (BIPQ; Broadbent et al., 2006), and the Morisky Medication Adherence Scale (MMAS-8; Morisky, 2008) were administered in the pre-test, post-test, and follow-up stages for all three groups. The obtained findings were analyzed using mixed ANOVA and Bonferroni post-hoc tests in SPSS 27. Results: The analyses of variance and post-hoc tests indicated that the MiCBT and ACT interventions had significant effects on improving illness perception, and treatment adherence in patients with type II diabetes, and these improvements were sustained during the two-month follow-up. Furthermore, following the results of the post-hoc test, both interventions, MiCBT and ACT, showed similar effects on enhancing illness perception, and treatment adherence in patients with type II diabetes, with no significant differences reported in the effectiveness of the two interventions on psychological functions. Conclusions: The results of this study emphasize the importance of using cognitive-behavioral therapy integrated with mindfulness and acceptance and commitment-based interventions to enhance the psychological capabilities of patients with type 2 diabetes in Iran. Therefore, specialists, researchers, and therapists in this field can utilize these interventions as effective treatment options based on research evidence to improve the psychological functioning of patients with type 2 diabetes alongside their medical and pharmacological treatments.  },  
Keywords = {Illness perception, treatment adherence, integrated cognitive-behavioral therapy with mindfulness, type II diabetes, acceptance and commitment therapy.},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {12-29}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه تأثیر شناخت رفتاردرمانگری یکپارچه شده با ذهن آگاهی و مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ادراک بیماری وپیروی از درمان در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو},
abstract_fa ={  مقدمه: دیابت نوع ۲ به عنوان یک بیماری چالش‌برانگیز و چندوجهی، ارتباط نزدیکی با مشکلات سلامت روان دارد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر درمان شناختی رفتاری یکپارچه شده با ذهن آگاهی و مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ادراک بیماری و پیروی از درمان در مبتلایان به دیابت نوع دو انجام شد.  روش کار: این مطالعه در قالب یک طرح نیمه تجربی با پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری دو ماهه انجام شد. از بین بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه‌کننده به انجمن دیابت شهر کرج در شش ماهه نخست سال 1403 با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند 45 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در در سه گروه مداخله ۱ (شناخت درمانی یکپارچه شده با ذهن آگاهی)، مداخله ۲ (درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد) و گروه کنترل گمارش شدند. مداخله‎های شناخت درمانی یکپارچه شده با ذهن آگاهی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در 8 جلسه آموزشی به صورت گروهی ارائه شدندmouseout="msoCommentHide('_com_1')" onmouseover="msoCommentShow('_anchor_1','_com_1')">[d1] . پرسشنامه کوتاه ادراک بیماری (BIPQ؛ برادبنت و همکاران،2006) و پرسش‌نامه پیروی از درمان (MMAS-8؛ موریسکی، 2008) در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری، برای سه گروه اجرا و یافته‌های به دست آمده با استفاده از آزمون تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بونفرنی در فضای نرم افزار SPSS27 مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. یافته‎ها: نتایج تحلیل‌های آماری  چنین نشان داد که مداخله‎های شناخت درمانی یکپارچه شده با ذهن آگاهی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تأثیرات معناداری بر بهبود ادراک بیماری و پیروی از درمان در مبتلایان به دیابت نوع دو داشته و این بهبودها در طی یک پیگیری دو ماهه پابرجا بوده است. افزون بر این، پیرو نتایج آزمون تعقیبی بونفرنی دو مداخله شناخت درمانی یکپارچه شده با ذهن آگاهی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تأثیر یکسانی بر ارتقاء سطح ادراک بیماری و پیروی از درمان در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو نشان دادند و تفاوت معناداری بین اثربخشی دو مداخله بر کارکردهای روان شناختی مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بر اهمیت استفاده از درمان شناختی رفتاری یکپارچه شده با ذهن آگاهی و مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد در جهت ارتقاء سطح توانمندی‎های روان شناختی مبتلایان به دیابت نوع دو در ایران تأکید دارد. ازاین‌رو، متخصصین، پژوهشگران و درمان گران این حوزه می‌توانند از این مداخله­‎ها به‌عنوان گزینه­های مؤثر درمانی و مبتنی بر شواهد پژوهشی جهت بهبود کارکردهای  روان شناختی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو در کنار درمان­های پزشکی و دارویی آن‎ها بهره لازم را ببرند.    },
keywords_fa = {ادراک بیماری, پیروی از درمان, شناخت درمانی یکپارچه شده با ذهن آگاهی, دیابت نوع دو, درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد.},

doi = {10.22034/IJNR.20.3.12},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3019-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3019-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Babakhani, Fereshteh and Rahnama, Sepideh and Eivaznezhad, Alirez},  
title = {The relationship between quality of life and perceived stress with job burnout in nurses; The mediating role of resilience}, 
abstract ={Introduction: Nurses, due to their exposure to stress and anxiety arising from the work environment, which can impair their mental health and performance, require a high quality of life to provide optimal care. Studies indicate that 4.7% of nurses are absent each week due to burnout or stress-related disability, which is 80% higher than other professions. The aim of the present study is to investigate the relationship between quality of life and perceived stress on job burnout with the mediating role of resilience in nurses of Amol city. Methods: The present study, in terms of its objectives, falls under applied research and, regarding the nature of implementation and data collection method, is classified as a descriptive study with a correlational design. The statistical population of this study consisted of all nurses in the city of Amol in 2023, from which 160 individuals were selected using purposive sampling. The data collection tools included the World Health Quality of Life Questionnaire, Maslach and Jackson's Job Burnout Questionnaire, Cohen and colleagues' Perceived Stress Experience Questionnaire, and Connor and Davidson's Resilience Scale. In this study, Pearson correlation tests and structural equation modeling were used for data analysis, employing the statistical software PLS and SPSS26. Results: The results of the study showed that the proposed model has a strong overall fit (GOF=0.433) and that that there is a relationship between quality of life and stress on job burnout with the mediating role of resilience in the nurses of Amol city. Conclusion: The research findings suggest that improving quality of life and resilience, as well as reducing stress, can help mitigate burnout among nurses. Therefore, planning to enhance these factors can improve nurses' mental health and occupational performance.  },  
Keywords = {Quality of Life, Perceived Stress, Burnout, Resilience, Nurses},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {30-40}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {رابطۀ کیفیت زندگی و استرس ادراک شده با فرسودگی شغلی در پرستاران؛ نقش میانجی‎گری تاب‎آوری},
abstract_fa ={مقدمه: پرستاران به دلیل قرار گرفتن در معرض استرس و اضطراب ناشی از محیط کار که می‌تواند سلامت روان و عملکرد آن‌ها را مختل کند، نیاز به کیفیت زندگی مطلوبی دارند تا مراقبت‌های بهینه‌ای ارائه دهند. مطالعات نشان می‌دهد 4/7 درصد پرستاران هر هفته به دلیل فرسودگی یا ناتوانی ناشی از استرس غیبت می‌کنند که ۸۰ درصد بیشتر از سایر مشاغل است. هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه کیفیت زندگی و استرس ادراک شده با فرسودگی شغلی به همراه نقش میانجی‎ تاب‎آوری در پرستاران شهر آمل است. روش کار: پژوهش حاضر از لحاظ اهداف در زمره تحقیقات کاربردی و از نظر ماهیت اجرا و نحوه جمع­آوری اطلاعات از نوع مطالعات توصیفی با طرح همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه پرستاران شهر آمل در سال 1402 بوده که 160 نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه کیفیت زندگی بهداشت جهانی، پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ و جکسون، پرسشنامه تجربه استرس ادراک شده کوهن و همکاران و مقیاس تاب‎آوری کونور و دیویدسون بود. در پژوهش حاضر، از آزمون همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری با نرم‌افزار آماری کامپیوتری PLS و SPSS26  برای تجزیه و تحلیل داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌ها‌ی پژوهش نشان داد مدل مطرح شده از برازش کلی قوی برخوردار است (433/0GOF=) و کیفیت زندگی و استرس ادراک شده با  فرسودگی شغلی به همراه نقش میانجی‎گری تاب‎آوری در پرستاران شهر آمل رابطه وجود دارد. نتیجه‌گیری: از یافته‌های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت بهبود کیفیت زندگی و تاب‌آوری و همچنین کاهش استرس می‌تواند به کاهش فرسودگی شغلی در پرستاران کمک کند. بنابراین، برنامه‌ریزی برای ارتقای این عوامل می‌تواند سلامت روانی و عملکرد شغلی پرستاران را بهبود بخشد.  },
keywords_fa = {کیفیت زندگی, استرس ادراک شده, فرسودگی شغلی, تاب‎آوری, پرستاران  },

doi = {10.22034/IJNR.20.3.30},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2993-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2993-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {oladrostam, niloofar and khoobi, mitra and Mohammadi, Ees},  
title = {Cancer patients\' perceptions of the preparation process for early diagnosis awareness: A qualitative study}, 
abstract ={ Background: The manner in which bad news is disclosed, such as the bad news of a cancer diagnosis, can have a profound impact on both the recipient (patient) and the giver (medical staff). Inappropriate and unstructured disclosure disrupts the patient's health and quality of life and negatively impacts subsequent interactions with health care professionals. However, what has received less attention in the literature is considering patients' perceptions and experiences of using bad news disclosure protocols among cancer patients. Methods: The present study is a qualitative study using the conventional content analysis method that was conducted at the Cancer Institute of Imam Khomeini Hospital in Tehran during the period of April 2024 to March 2025. Data were collected through semi-structured interviews with 13 patients in the intervention group implementing the bad news disclosure protocol. Sampling was purposeful. Data analysis was performed using the Graneheim and Lundman 5-step method and managed through OpenCode software version 4.2.3. Findings: The two main categories and four subcategories resulted from the explanation of the experiences of patients who participated in the bad news disclosure program. The first main category is strengthening self-control with two subcategories: managing psychological stress and strengthening spiritual connection, and the second main category is improving the quality of life with two subcategories: managing physical complications and returning to the flow of lif. Conclusion: The preparation process in all three stages of bad news disclosure (before, during, and after) led to improved quality of life and better understanding and management of clinical challenges such as disease progression, treatment side effects, and clinical complications. Also, clinical settings focusing on the patient preparation process can improve the overall patient experience and increase patient satisfaction levels. This can lead to fewer complaints and improved treatment outcomes.},  
Keywords = {Nurse, Protocol, Truth-telling, Cancer Diagnosis, Qualitative Study},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {41-53}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {ادراک بیماران مبتلا به سرطان از فرایند اماده سازی جهت اگاه ی از تشخیص اولیه ؛ یک مطالعه ی کیفی},
abstract_fa ={مقدمه: نحوه ی افشای خبر بد  مانند خبر بد شخیص سرطان می تواند تأثیر عمیقی هم بر گیرنده (بیمار) و هم بر دهنده (کادر پزشکی) داشته باشد.افشای نادرست و بدون چارچوب سلامت بیمار و کیفیت زندگی را مختل می نماید و ارتباطات بعدی با متخصصین مراقبت های بهداشتی را خنثی تحت تاثیر قرار می دهد. اما آنچه که در متون کمتر به آن توجه شده است در نظر گرفتن  ادراک و تجربیات بیماران از به کارگیری پروتکل های افشای خبر بد در میان بیماران مبتلا به سرطان می باشد. روش کار: مطالعه ی حاضر  یک مطالعه ی کیفی با روش تحلیل محتوای قراردادی می باشد که در انستیتو کانسر بیمارستانن امام خمینی (ره) تهران در بازه ی زمانی اردیبهشت 1403 تا فروردین 1404 انجام گرفت.داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند با تعداد 13 نفر از بیماران گروه مداخله اجرای پروتکل افشای خبر بد جمع آوری گردید. نمونه گیری به صورت هدفمند انجام شد.تحلیل داده ها با استفاده از روش 5 مرحله ای گراینهام و لاندمن انجام گرفت و از طربق نرم افزار open code  نسخه ی ۴.۲.۳  مدیریت شدند. یافته ها: دو طبقه ی اصلی و 4 زیر طبقه  حاصل تبیین تجربیات بیمارانی بود که در برنامه افشای خبر بد شرکت کرده بودند. طبقه ی اصلی اول تقویت خود کنترلی  با دو زیر طبقه ی مدیریت تنش روانی  و تقویت ارتباط معنوی و طبقه ی اصلی دوم بهبود کیفیت زندگی با دو زیر طبقه  مدیریت عوارض جسمی و برگشت به جریان زندگی بودند. نتیجه گیری:  فرآیند آماده سازی در هر سه مرحله ی افشای خبر بد (قبل،حین ،بعد) سبب شد، بیماران کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند و همچنین  چالش های بالینی مانند پیشرفت بیماری، عوارض جانبی درمان، عوارض بالینی را بهتر درک و مدیریت نمایند . همچنین محیط های بالینی با تمرکز بر فرایند آماده سازی بیماران می‌توانند تجربه کلی بیمار را بهبود بخشند و سطح رضایت بیمار را بالا ببرند. این امر می‌تواند منجر به کاهش شکایات و بهبود نتایج درمانی شود.},
keywords_fa = {پرستار ,پروتکل,حقیقت گویی,تشخیص سرطان, مطالعه ی کیفی},

doi = {10.22034/IJNR.20.3.41},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3023-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3023-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {ebadat, farnaz and naderinobandegani, zahra and dehghani, fahimeh and Gharavi, Seyede Hos},  
title = {Structural Relationships of Spouse Support Perception, Marital Intimacy, and Sexual Life Quality Among Pregnant Women}, 
abstract ={Introduction: Pregnancy is one of the most important periods of life for pregnant women and their husbands because at this time, physical and psychological changes usually affect different aspects of life of these people, especially the quality of  their sexual life and interpersonal relationships. Therefore, The purpose of this research was to Investigation structural ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌of relationships between spouse support perception, marital intimacy and quality of sexual life among pregnant women. Methods: This research was a descriptive study using the correlation method.This study was conducted on pregnant women in Isfahan from 2021 to 2023 years and 191 pregnant women were selected by convenient sampling method and responded to the Support in Intimate Relationships Rating Scale (2001), The Sexual Quality of Life–Female (2005)  and Personal assessment of intimacy in relationships (1981). The findings were analyzed in form of structural equation modeling and using SPSS 26 and AMOS-24 software. Results: The findings of the study showed that the direct path of perception of spouse support to the sexual quality of life was not significant (β= -0.14, p<0.001) . while the direct path of spouse support to marital intimacy (β= 0.79, p<0.001) and the direct path of marital intimacy to sexual quality of life (β= 0.73, p<0.001) were significant. Therefore, the results of fitting analysis of the model indicated that marital intimacy could play a mediating role in the relationship between spouse support perception and sexual quality of life in pregnant women (β= 0.57, p<0.01) . Conclusions: According to the findings, during pregnancy, spouse support perception affects the sexual quality of life due to intimate increase and perception of support when it does not lead to increase in marital intimacy cannot affect the sexual quality of life. Keywords: spouse support perception, marital intimacy, Sexual quality of life, pregnant women.  },  
Keywords = {spouse support perception, marital intimacy, Sexual quality of life, pregnant women},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {54-65}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {روابط ساختاری ادراک حمایت همسر، صمیمیت زناشویی و کیفیت زندگی جنسی زنان باردار},
abstract_fa ={مقدمه: بارداری یکی از مهمترین دوره­های زندگی برای زنان باردار و همسرانشان است چراکه در این زمان تغییرات فیزیکی و روانی معمولاً بر جنبه­های مختلف زندگی این افراد، خصوصاً کیفیت زندگی جنسی و ارتباطات بین فردی­شان تاثیر می­گذارد. بر این اساس هدف این پژوهش بررسی روابط ساختاری ادراک حمایت همسر، صمیمیت زناشویی و کیفیت زندگی جنسی زنان باردار بود. روش­ کار: روش پژوهش حاضر از دسته توصیفی به روش همبستگی بود. جامعه این پژوهش زنان باردار ساکن شهر اصفهان از سال های 1402-1400 و نمونه 191 نفر بودند که با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه مقیاس درجه بندی حمایت در روابط صمیمانه (2001)، پرسشنامه کیفیت زندگی جنسی زنان (2005) و پرسشنامه ارزیابی شخصی صمیمیت در رابطه (1981) بودند. یافته هادر قالب تحلیل آماری مدل سازی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار AMOS-24 و SPSS-26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ ها: یافته ­های حاصل از پژوهش نشان داد مسیر مستقیم ادراک حمایت همسر به کیفیت زندگی جنسی زنان (14/0β=-  و 001/0 p<)  معنادار نبود. این در حالی است که مسیر مستقیم ادراک حمایت همسر به صمیمیت زناشویی (79/0β=  و 001/0 p<)  و مسیر مستقیم صمیمیت زناشویی به کیفیت زندگی جنسی (73/0β=  و 001/0 p<) هر دو معنادار بودند. همچنین نتایج تجزیه و تحلیل برازش مدل حاکی از آن بود که صمیمیت زناشویی توانست در رابطه بین ادراک حمایت همسر و کیفیت زندگی جنسی در بارداری نقش میانجی ایفا کند (57/0β=  و 01/0 p<). نتیجه گیری: با توجه به یافته­ها می­توان بیان کرد، در بارداری زنان ادراک حمایت همسر بر کیفیت زندگی جنسی به واسطه افزایش صمیمیت اثرگذار است و ادراک حمایت همسر زمانی که به افزایش صمیمیت زناشویی منجر نشود نمی‌تواند بر کیفیت زندگی جنسی زنان اثرگذار باشد. کلید واژه­ها: ادراک حمایت همسر؛ صمیمیت زناشویی؛ کیفیت زندگی جنسی؛ زنان باردار.  },
keywords_fa = {ادراک حمایت همسر؛ صمیمیت زناشویی؛ کیفیت زندگی جنسی؛ زنان باردار.},

doi = {10.22034/IJNR.20.3.54},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2962-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2962-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Zibaei, Fatemeh and Cheraghi, Mohammad Ali and Cheraghi, Sara and Esmaeilie, Maryam},  
title = {Title: Strategies to Bridge the Theory-Practice Gap in Nursing: Integrated review}, 
abstract ={Introduction: The theory-practice gap is a fundamental challenge in nursing education worldwide, including in Iran. This gap refers to the disconnect between what nursing students learn in theoretical courses and what they experience in clinical settings. This mismatch often leads to decreased quality of care, challenges in implementing evidence-based practices, and reduced motivation among students and healthcare staff. Objective: The aim of this review study is to identify and analyze effective strategies to reduce the theory-practice gap in nursing education. Methods: This is an Integrated review conducted through a comprehensive search of articles published between 1991 and 2025 in databases including PubMed, Scopus, Web of Science, SID, Magiran, and Google Scholar. Out of an initial 120 articles, 13 met the inclusion and exclusion criteria and were selected for in-depth analysis. Results: The reviewed studies suggested strategies in four main domains: (1) designing curricula aligned with real clinical practice; (2) enhancing collaboration between academic institutions and healthcare centers; (3) strengthening the practical skills of both instructors and students through simulation and fieldwork; and (4) encouraging active student involvement in developing educational strategies. The TPSN model was highlighted as a novel and effective approach for bridging the gap between theory and practice. Conclusion: The theory-practice gap is a multidimensional challenge that requires coordinated efforts across policy, education, and clinical practice levels. Successful strategies demand the active participation of students, educators, clinical nurses, and educational institutions. Strengthening the university-clinical environment connection, improving instructor competencies, and implementing innovative teaching methods such as simulation are key factors in reducing this gap.  },  
Keywords = {Nursing, Theory-Practice Gap, Clinical Education, Strategies},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {66-77}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {راهکار کاهش گسست بین تئوری و عمل  در پرستاری: مروری یکپارچه},
abstract_fa ={مقدمه: شکاف بین تئوری و عمل یکی از چالش‌های اساسی آموزش پرستاری در سطح جهان و ایران است. این گسست به تفاوت بین آنچه دانشجویان در کلاس‌های نظری می‌آموزند و آنچه در محیط بالینی تجربه می‌کنند اشاره دارد. عدم تطابق بین مفاهیم نظری و عملکرد بالینی منجر به کاهش کیفیت مراقبت، ناتوانی در اجرای مراقبت‌های مبتنی بر شواهد و بی‌انگیزگی در بین دانشجویان و کارکنان می‌شود. یافته ها: مطالعات بررسی‌شده راهکارهایی در چهار حوزه اصلی پیشنهاد کرده‌اند: ۱) طراحی برنامه درسی مبتنی بر واقعیت‌های بالینی، ۲) افزایش تعامل بین دانشگاه‌ها و مراکز درمانی، ۳) تقویت مهارت‌های عملی مربیان و دانشجویان از طریق شبیه‌سازی و کار میدانی، و ۴) مشارکت فعال دانشجویان در توسعه راهبردهای آموزشی. مدل [1]TPSN به عنوان رویکردی نوین و مؤثر برای پیوند نظریه و عمل معرفی شد. بحث و نتیجه گیری: شکاف تئوری-عمل، چالشی چندبعدی است که نیازمند اقدامات هماهنگ در سطح سیاست‌گذاری، آموزشی و بالینی است. راهکارهای موفق در کاهش این شکاف مستلزم مشارکت همه‌جانبه دانشجویان، مربیان، پرستاران بالینی و نهادهای آموزشی است. تقویت ارتباط بین دانشگاه و محیط بالینی، ارتقای شایستگی مربیان و به‌کارگیری روش‌های آموزشی نوین مانند شبیه‌سازی، از مهم‌ترین عوامل مؤثر در کاهش این گسست هستند.    },
keywords_fa = {پرستاری, شکاف تئوری-عمل, آموزش بالینی, راهکار},

doi = {10.22034/IJNR.20.3.66},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3006-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3006-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {shahini, mahdis and Alhani, Fatemeh and Ahmadi, Omr},  
title = {Investigating the effect of virtual training on ergonomic principles on musculoskeletal disorders in nurses.}, 
abstract ={Introduction: By effort to increase nurses’ knowledge of ergonomic principles, their physical workload can be reduced. Nurses are at a higher risk of health hazards compared to the general population. Nursing professional needs, such as repetitive movements, make them susceptible to musculoskeletal injuries like back pain. Ergonomic training can be conducted face to face or online; due to nurses’ busy schedules and the advantages of e-learning, the online method was selected. This study aimed to impact of virtual ergonomic training on the level of nurse’s musculoskeletal disorders. Methods: This study was conducted in Tehran in 2024.75 nurses were purposively selected and randomly assigned using block randomization with four blocks, considering three characteristics: nursing shift hours, non-nursing shift hours, and work experience at the bedside. They were divided into two groups: 35in the control group and 40 in the intervention group. During the intervention stage, a virtual training program was designed and delivered over five online sessions within one week via the WhatsApp platform. The training was provided in the form of short messages, videos, pamphlets, and posters to the intervention group, focusing on the principles of ergonomics in both cognitive and skill-based aspects.Data were collected using a demographic questionnaire and the Cornell Musculoskeletal Discomfort Questionnaire (CMDQ). The research findings were analyzed using descriptive and inferential statistical methods, including chi-square tests, independent t-tests, and paired t-tests, with SPSS version 27 software. Findings: The results showed that the control and intervention groups were homogeneous regarding individual characteristics. After the intervention, the mean total score of Cornell Musculoskeletal Discomfort Questionnaire (CMDQ) was significantly lower in the virtual ergonomics training group compared to the control group (P<0.001). Conclusion: The results showed that virtual training of ergonomic principles to nurses is effective in reducing their musculoskeletal disorders. Therefore, it is recommended to managers and nursing board members to include ergonomics training in the future curriculum for nurses.},  
Keywords = {Virtual education, ergonomic principles, musculoskeletal disorders, nurses},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {78-86}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تاثیر آموزش مجازی اصول ارگونومی بر اختلالات اسکلتی عضلانی پرستاران},
abstract_fa ={مقدمه: باتلاش برای افزایش دانش پرستاران در زمینه اصول ارگونومی میتوان سختی کار جسمی آنان را کاهش داد. پرستاران  در مقایسه با جمعیت عمومی در معرض خطرات سلامتی بیشتر ی هستند. نیازهای فیزیکی حرفه آن ها مانند انجام حرکات تکراری، آن ها را مستعد آسیب‌های اسکلتی عضلانی مانند کمردرد می‌کند. آموزش اصول ارگونومی می تواند به صورت حضوری و یا از راه دور باشد که به علت مشغله های کاری پرستاران و مزیت  های آموزش مجازی این شیوه انتخاب شد.هدف این مقاله تعیین تاثیر آموزش مجازی اصول ارگونومی بر میزان اختلالات اسکلتی عضلانی پرستاران است. روش: این مطالعه به روش نیمه تجربی در شهر تهران در سال 1403 انجام شد[A1] . 75 نفر از پرستاران[A2]  به صورت هدفمند انتخاب و به روش تخصیص تصادفی و بلوک بندی چهارتایی با در نظر گرفتن سه ویژگی ساعات کار پرستاری، ساعات کار غیر پرستاری، سایقه کار در بالین به دوگروه35 و 40نفره شاهد و مداخله تخصیص یافتند، در مرحله مداخله برنامه آموزشی مجازی طراحی و در پنج جلسه مجازی طی یک هفته در بستر اپلیکیشن واتساپ در قالب پیام کوتاه، ویدیو، پمفلت، پوستر آموزش رعایت اصول ارگونومی در دو بعد شناختی و مهارتی به گروه مداخله داده شد .داده ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت شناختی و پرسشنامه اختلالات اسکلتی عضلانی کرنل جمع آوری گردید. داده ها [A3] با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی و با استفاده از آزمون های کای اسکوئر، T مستقل و t زوجی در نرم افزار SPSSورژن 27 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: یافته های مطالعه نشان داد دو گروه کنترل و مداخله از نظر ویژگی های فردی) سن، جنس، تاهل ، ویژگی ساعات کار پرستاری، ساعات کار غیر پرستاری، سایقه کار در بالین و...)همگن بودندوتفاوت معنی داری نداشتند(05/0(p <  . بعد از مداخله میانگین نمره [A4] کل اختلالات اسکلتی[WU5]  عضلانی بر اساس ابزار کرنل در گروه آموزش مجازی اصول ارگونومی(09/6) به طور معنا داری کمتر از گروه کنترل(5/16) بود ( P<001/ 0) .  نتیجه گیری:   نتایج نشان داد آموزش مجازی اصول ارگونومی به پرستاران بر کاهش اختلالات اسکلتی عضلانی آن ها موثر است. بنابراین به مدیران و مسئولین آموزش پرستاری پیشنهاد می شود که آموزش اصول ارگونومی را در سرفصل دروس آموزشی آینده برای پرستاران گنجانده شود.  },
keywords_fa = {آموزش مجازی, اصول ارگونومی, اختلالات اسسکلتی عضلانی, پرستاران},

doi = {10.22034/IJNR.20.3.78},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2977-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2977-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Naseri-Salahshour, vahid and Sajadi, Mahbobeh and khademi, somayeh},  
title = {The Effect of Resilience Training on Psychological Well-Being and Emotions of Caregivers of Children with Acute Leukemia}, 
abstract ={Introduction: Cancer is a chronic disease whose diagnosis in children will have increasingly adverse psychological and emotional effects on the family, so the aim of this study was to investigate the effect of resilience training on psychological well-being and emotions of families of children with leukemia. Methods: This study was a randomized clinical trial intervention that was conducted on 62 caregivers of children with leukemia referred to Amir Kabir Educational and Medical Center in Arak. The samples were divided into two intervention groups (31 people) and control groups (31 people) using simple random assignment. Before the study, the Riff Psychological Well-Being Scale (RSPWB) and the Positive and Negative Affect Questionnaire (PANAS) were completed by the samples of both groups and then the study began. The samples of the intervention group underwent resilience training during 9 1-hour sessions in a group (once a week). During this period, the control group samples did not receive any intervention. After 9 weeks, the questionnaires were completed again by the samples of the two groups. Finally, the data were analyzed with SPSS version 16 software and using descriptive and inferential statistical tests. Results: The results of the study showed that there was no significant difference between the psychological well-being score, positive and negative emotions in the two groups before the intervention (P>0.05), but after the intervention, the psychological well-being score, positive and negative emotions in the intervention group were significantly higher than the control group. (P<0.05) Conclusion: Resilience training is an effective method for increasing psychological well-being and positive emotions in caregivers of children with leukemia.  },  
Keywords = {Resilience, Mental Health, Psychological Well-Being, Leukemia, Cancer, Children},
volume = {20},
Number = {3}, 
pages = {87-97}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تاثیر آموزش تاب آوری بر بهزیستی روانشناختی و عواطف مراقبین کودکان مبتلا به لوسمی حاد},
abstract_fa ={مقدمه: سرطان یکی از بیماری های مزمن است که تشخیص آن در فرزندان اثرات نامطلوب روانی و عاطفی فزاینده ای را بر خانواده خواهد داشت، لذا هدف این مطالعه بررسی تاثیر آموزش تاب آوری بر بهزیستی روانشناختی و عواطف خانواده های کودکان مبتلا به لوسمی بود. روش کار: این پژوهش یک مداخله ای از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی بود که  بر روی 62 نفر از مراقبین کودکان مبتلا به لوسمی مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی امیر کبیر اراک انجام شد. نمونه ها با استفاده از روش تخصیص تصادفی ساده در دو گروه مداخله (31 نفر) و کنترل (31 نفر) قرار گرفتند. قبل از مطالعه مقیاس بهزیستی روان‌شناختی ریف (RSPWB) و پرسشنامه عواطف مثبت و منفی (PANAS) توسط نمونه های هر دو گروه تکمیل شده و سپس مطالعه آغاز شد. نمونه های گروه مداخله طی 9 جلسه‌ 1 ساعته و به صورت گروهی (یک بار در هفته) تحت آموزش تاب­آوری قرار گرفتند. در این مدت نمونه های گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نمی کردند. پس از 9 هفته پرسشنامه ها مجددا توسط نمونه های دو گروه تکمیل شد. نهایتا داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آزمون های آماری توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که بین نمره بهزیستی روانشناختی، عواطف مثبت و منفی در دو گروه، قبل از مداخله اختلاف معنی داری وجود نداشت (P>0.05)، اما پس از مداخله نمره بهزیستی روانشناختی، عواطف مثبت و منفی در گروه مداخله به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود .(P<0.05) نتیجه گیری: آموزش تاب­آوری روش موثری برای افزایش بهزیستی روان­شناختی و عواطف مثبت در مراقبین کودکان مبتلا به لوسمی می باشد.  },
keywords_fa = {تاب‌آوری, بهداشت روان, بهزیستی روان‌شناختی, لوسمی, سرطان, کودکان},

doi = {10.22034/IJNR.20.3.87},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3018-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3018-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Karbasi, Tina and Khodabakhsh, Mohammadreza and BagherzadehGolmakani, Zahr},  
title = {The Effectiveness of Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) on Acceptance and Action in Patients with Type 2 Diabetes}, 
abstract ={Introduction: Type 2 diabetes is one of the most common chronic diseases with extensive physical and psychological consequences. Effective management requires adherence to self-care behaviors, in which disease acceptance and committed action play a crucial role. Mindfulness-based cognitive therapy, as a third-wave psychotherapy, may enhance patients’ ability to accept their illness and adhere to healthy behaviors, thereby improving disease management. This study aimed to determine the effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy on acceptance and action in patients with type 2 diabetes. Methods: This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a control group and a two-month follow-up. The statistical population consisted of patients with type 2 diabetes who attended Parsian Diabetes Clinic in Mashhad during the summer of 2024. Twenty-eight individuals were recruited, but after sample attrition, data from 24 participants were analyzed (12 in the experimental group and 12 in the control group). The experimental group received eight 90-minute sessions of mindfulness-based cognitive therapy. The study instrument was the Acceptance and Action Questionnaire-Revised (Bond et al., 2011). Data were analyzed using repeated measures ANOVA in SPSS_21. Results: The results revealed a significant difference between the two groups in acceptance and action at posttest and follow-up (p < 0.05). The experimental group showed increased scores from pretest to posttest and follow-up, and the effect of the intervention remained stable over time. Effect size analyses also indicated that a considerable proportion of the variance was attributable to the intervention. Conclusion: Mindfulness-based cognitive therapy effectively improved acceptance and action among patients with type 2 diabetes, and these effects persisted at the two-month follow-up. The results suggest that this approach can be considered a complementary psychological intervention in diabetes management programs, enhancing disease acceptance, improving adherence to self-care behaviors, and promoting patients’ quality of life.  },  
Keywords = {Type 2 Diabetes Mellitus, Mindfulness-Based Cognitive Therapy, Disease Acceptance, Diabetes Adherence},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {1-12}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر پذیرش و عمل در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو},
abstract_fa ={مقدمه: دیابت نوع دو یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن با پیامدهای جسمی و روانی گسترده است که مدیریت مؤثر آن نیازمند پایبندی به رفتارهای خودمراقبتی است. در این میان، پذیرش بیماری و عمل متعهدانه نقش کلیدی در کنترل قند خون و پیشگیری از عوارض دارد. درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی به‌عنوان یک رویکرد نسل سوم روان‌درمانی، می‌تواند با افزایش توانایی بیماران در پذیرش و پایبندی به رفتارهای سالم، آنان را در مدیریت بهتر بیماری یاری کند. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر پذیرش و عمل در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بود. روش کار: این پژوهش نیمه تجربی[d1]  با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل بیماران دیابت نوع دو مراجعه‌کننده به کلینیک دیابت پارسیان مشهد در تابستان ۱۴۰۳ بود. از میان آنان، ۲۸ نفر انتخاب شدند که با ریزش نمونه، داده‌های ۲۴ نفر تحلیل شد (۱۲ نفر در گروه آزمون و ۱۲ نفر در گروه کنترل). گروه آزمون[d2]  طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای تحت درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی قرار گرفت. ابزار پژوهش پرسشنامه پذیرش و عمل تجدیدنظر شده (بوند و همکاران، ۲۰۱۱) بود. داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در نرم افزار SPSS_21 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد بین دو گروه در مراحل پس‌آزمون و پیگیری، تفاوت معناداری در پذیرش و عمل وجود داشت (05/0>p). نمرات گروه آزمون در پذیرش و عمل از پیش‌آزمون به پس‌آزمون و پیگیری افزایش یافت و اثر درمان در مرحله پیگیری پایدار ماند. اندازه اثرها نیز نشان داد بخش قابل‌توجهی از تغییرات ناشی از مداخله بود. نتیجه‌گیری: درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی در بهبود پذیرش و عمل بیماران مبتلا به دیابت نوع دو اثربخش بود و این اثربخشی در پیگیری دو ماهه نیز پایدار ماند. یافته‌ها نشان می‌دهد این رویکرد می‌تواند به‌عنوان یک مداخله روان‌شناختی مکمل در برنامه‌های مدیریت دیابت مورد استفاده قرار گیرد و با ارتقای پذیرش بیماری و افزایش رفتارهای خودمراقبتی، کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشد.    },
keywords_fa = {دیابت نوع دو, درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی, پذیرش بیماری, عمل به دیابت},

doi = {10.22034/IJNR.20.4.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3047-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3047-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Vakili, Atena and BashardoustTajali, fariba and babakhani, narges},  
title = {The Mediating Role of Illness Perception in the Relationship Between Pain Intensity and Self-Care Behaviors in Patients with Diabetes and Neuropathic Pain}, 
abstract ={Introduction: Neuropathic pain is a type of chronic pain caused by damage or dysfunction in the peripheral or central nervous system. The aim of the present study was to investigate the role of pain intensity in the quality of self-care among patients with type 2 diabetes suffering from neuropathic pain, with the mediating role of illness perception. Method: This research was descriptive and employed a correlational design using structural equation modeling (SEM).The statistical population included all patients with type 2 diabetes and neuropathic pain in Yazd Province, Iran, who were either members of the Yazd Diabetes Association or referred to clinics and specialists’ offices during autumn 2024. A purposive sample of 300 patients was selected. Data were collected using the Diabetes Self-Care Questionnaire (Hamdzadeh et al., 2012), the McGill Pain Questionnaire (1997), and the Illness Perception Questionnaire (2006). In data analysis, both descriptive statistics (including frequency tables, percentages, measures of central tendency and dispersion such as mean and standard deviation) and inferential statistics were used. For the proposed model, goodness-of-fit indices and path coefficients were extracted. Results: Statistical analyses revealed that pain intensity had a significant direct effect on self-care behaviors among patients with type 2 diabetes and neuropathic pain (p < 0.05). Furthermore, illness perception significantly mediated the relationship between pain intensity and self-care behaviors in this patient population (p < 0.05). Conclusion: The findings suggest that, in addition to pain management, enhancing illness perception may serve as an effective strategy to improve the quality of self-care behaviors in patients with type 2 diabetes suffering from neuropathic pain.  },  
Keywords = {Pain intensity, self-care quality, illness perception, neuropathic pain.},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {13-22}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {نقش واسطه‌ای ادراک بیماری در رابطه میان شدت درد  و رفتارهای خودمراقبتی در بیماران مبتلا به دیابت دارای دردهای نوروپاتیک},
abstract_fa ={مقدمه: دردهای نوروپاتیک نوعی از دردهای مزمن است که در اثر آسیب یا اختلال عملکرد در سیستم عصبی محیطی یا مرکزی ایجاد می‌شود. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش شدت درد در کیفیت خودمراقبتی مبتلایان به دیابت نوع دو دارای دردهای نوروپاتیک با میانجی گری ادراک بیماری میباشد.  روش کار: روش پژوهش، توصیفی و از نوع طرح های همبستگی با روش مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیه مبتلایان به دیابت نوع دو دارای دردهای نوروپاتیک استان یزد بود که در پاییز 1403 عضو انجمن دیابت یزد بودند و یا به درمانگاه ها و مطب های پزشکان متخصص مراجعه کرده بودند. نمونه پژوهش شامل 300 بیمار مبتلا به دیابت بود که به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه خودمراقبتی دیابت حمدزاده و همکاران (1391)، پرسشنامه درد مک‌گیل (1997) و پرسشنامه ادراک بیماری (2006) بود. در تجزیه و تحلیل داده ها علاوه بر محاسبه شاخص های توصیفی (شامل محاسبه جداول توزیع فراوانی، درصدها، شاخص های گرایش مرکزی و پراکندگی نظیر میانگین و انحراف معیار) به محاسبه شاخص های استنباطی اقدام شد و برای مدل پیشنهادی شاخص های برازش و ضرایب مسیر استخراج شد. یافته‌ها: نتایج آزمون آماری نشان داد شدت درد بر رفتارهای خودمراقبتی بیماران مبتلا به دیابت دارای دردهای نوروپاتیک اثر مستقیم معنادار دارد  (p<0.05). همچنین ادراک بیماری نقش میانجی معناداری در رابطه  بین شدت درد با کیفیت خودمراقبتی مبتلایان به دیابت نوع دو دارای دردهای نوروپاتیک دارد (p<0.05). نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های پژوهش حاضر می‌توان نتیجه گرفت که علاوه بر توجه به مدیریت شدت درد، تقویت ادراک بیماری نیز می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای کیفیت خودمراقبتی در این بیماران باشد.  },
keywords_fa = {شدت درد, کیفیت خودمراقبتی, ادراک بیماری, دردهای نوروپاتیک.},

doi = {10.22034/IJNR.20.4.13},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3029-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3029-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Zarrin, Mina and Poortaghi, Sarieh and Negarandeh, Rez},  
title = {Investigation the relationship between balance confidence with fall history and fear of falling among community-dwelling older adults in Tehran, 2024}, 
abstract ={Background: Balance confidence refers to the belief in one’s ability to maintain balance during daily activities and is a critical predictor of fall risk. Lack of balance confidence, fear of falling and prior falls lead to reduced activity and impaired balance performance, representing significant threats to the process of healthy aging. Therefore, the aim of this study is to investigate the relationship between balance confidence, fall history and fear of falling among community-dwelling older adults. Methods: This cross-sectional, descriptive-correlational study included 132 older adults receiving care at comprehensive health centers in southern Tehran, affiliated with Tehran University of Medical Sciences. Participants were recruited based on predefined inclusion criteria using a convenience sampling method. Data collection instruments comprised a demographic and social information questionnaire, two items assessing fall history and the presence of fear of falling, and the Activities-Specific Balance Confidence Questionnaire. Statistical analyses were performed using both descriptive and inferential methods, including the independent t-test, with SPSS version 27. Results: Based on the independent t-test, balance confidence was significantly associated with fear of falling and history of falls among older adults (p < 0.01). The results indicated that balance confidence scores were lower in older adults who reported fear of falling or had a history of falls compared to their counterparts. The mean balance confidence score was 59.22 ± 39.93 in older adults with a history of falls and 76.53 ± 94.20 in those without. Among older adults with fear of falling, the mean score was 22.77 ± 65.63, while in those without fear of falling it was 77.62 ± 88.20. Conclusion: The findings of this study indicate that older adults who experience fear of falling or have had a fall in the past year exhibit lower balance confidence compared to others. These results underscore the importance of addressing psychological factors, including fear of falling and balance confidence, in fall prevention and management. Special attention should be given to older adults with fear of falling and those with prior falls, and appropriate interventions should be implemented to enhance balance confidence and reduce the risk of falling.  },  
Keywords = {Older adults, Geriatrics, Balance Confidence, Balance, Accidental Falls, Fear of falling},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {23-31}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط اعتماد به حفظ تعادل با سابقه و ترس از سقوط در سالمندان ساکن جامعه در تهران سال 1403},
abstract_fa ={مقدمه: اعتماد به حفظ تعادل به عنوان باور افراد به توانایی حفظ تعادل در انجام فعالیت­های روزانه می­باشد. اعتماد به حفظ تعادل یک شاخص مهم برای شناسایی افراد در معرض خطر سقوط است. کمبود اعتماد به حفظ تعادل، ترس از سقوط و سقوط موجب کاهش فعالیت­ها و تضعیف عملکرد تعادلی فرد شده و تهدیدی برای فرآیند سالمندی سالم هستند. روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی- همبستگی است. 132 سالمند تحت پوشش مراکز جامع سلامت جنوب تهران وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران براساس معیارهای ورود و به روش نمونه­گیری دردسترس انتخاب شدند. جهت جمع­آوری اطلاعات از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک-اجتماعی، دو سوال مربوط به سابقه سقوط و داشتن یا نداشتن ترس از سقوط و پرسشنامه اعتماد به حفظ تعادل استفاده شد. اطلاعات با استفاده از آزمون­های آماری توصیفی و استنباطی از جمله تی مستقل در نرم افزار spss نسخه 27 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ ها: براساس نتایج آزمون تی مستقل اعتماد به حفظ تعادل با سابقه و ترس از سقوط در سالمندان ارتباط معنادار آماری داشت (01/0P<). امتیاز اعتماد به حفظ تعادل در سالمندان دچار ترس از سقوط و دارای سابقه سقوط کمتر از سایر سالمندان بود. میانگین امتیاز اعتماد به حفظ تعادل در سالمندان دارای سابقه سقوط 39/93±22/59 و در سالمندان بدون سابقه سقوط 94/20±53/76، و در گروه دچار ترس از سقوط65/63± 77/22 و در سالمندانی که ترس از سقوط نداشتند 88/20 ±62/77 بود.   نتیجه­گیری: نتایج این مطالعه نشان داد سالمندانی که دچار ترس از سقوط بودند یا در یکسال گذشته سابقه سقوط داشتند سطح اعتماد به حفظ تعادل کمتری نسبت به سایر سالمندان داشتند. این نتایج اهمیت توجه به عوامل روانشناختی از جمله ترس از سقوط و اعتماد به حفظ تعادل در پیشگیری و کنترل سقوط را نشان می­دهد. بنابراین باید توجه ویژه­ای به سالمندان دچار ترس از سقوط و دارای تجربه سقوط معطوف شود و جهت افزایش اعتماد به حفظ تعادل و کاهش خطر سقوط در آنان اقدامات مناسب صورت بگیرد.   },
keywords_fa = {افراد سالمند, خودکارآمدی در تعادل, تعادل, سقوط تصادفی, ترس از سقوط},

doi = {10.22034/IJNR.20.4.23},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3037-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3037-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {khodashenasroudsari, mohammad and Hoseinzadeh-chahkandak, FATEMEH and khazaeemoghaddam, mohamm},  
title = {The effect of black tea consumption habit on blood pressure in Birjand adult population}, 
abstract ={Background : High blood pressure is a major risk  that plays an important role in the global Burden of Disease. Small changes in blood pressure via diet modification could have significant effects on high blood pressure. Methods: This study is a descriptive-analytical epidemiological study that was conducted on 296 adults over 19 years old living in Birjand in 2021. In this study, for sampling, the city was divided into two geographical regions, north and south, and from each region, two comprehensive urban centers were selected. Among people who were referred to these centers, those had complete satisfaction and proper conditions to participate in this study entered the study.Also, they were measured about their height, weight, abdominal circumference, and hip circumference. Then body mass index, waist hip ratio, and waist to height ratio were calculated and recorded. Results: It can be seen from the results that there was a significant association  between systolic blood pressure and daily tea consumption. Conclusion: Results of this study indicate that long-term consumption of black tea could lead to a decrease in blood pressure, especially systolic blood pressure  },  
Keywords = {Adult population, Black tea, Blood pressure.},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {32-41}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثر عادت مصرف چای سیاه بر فشار خون جمعیت بزرگسال بیرجند},
abstract_fa ={مقدمه: فشار خون بالا یک عامل خطر اصلی است که در شاخص های مرتبط با بار جهانی بیماری نقش مهمی دارد. تغییرات کوچک در فشار خون از طریق اصلاح رژیم غذایی ممکن است تأثیرات قابل توجهی بر شیوع فشار خون بالا داشته باشد. روش کار: مطالعه­ی حاضر، از نوع مطالعات اپیدمیولوژیک توصیفی_تحلیلی است که در سال 1400 بر روی 296 نفر از افراد بزرگسال بیشتر از 19 سال ساکن شهر بیرجند انجام گرفت. در این مطالعه برای نمونه­گیری، شهر بیرجند به دو منطقه­ی جغرافیایی شمال و جنوب تقسیم شد و از هر منطقه دو مرکز خدمات جامع شهری انتخاب گردید و افرادی که رضایت کامل و شرایط ورود به مطالعه را داشتند و به این مراکز مراجعه می­نمودند وارد مطالعه شدند. هر یک از شرکت­کنندگان علاوه بر مشارکت در اندازه­گیری فشارخون از هر دو بازو و سنجش سایر شاخص­های بهداشتی لازم، پرسشنامه­ای نیز کامل نمودند.قد، وزن، دور شکم و دور باسن مورد سنجش قرار گرفت و در پرونده مراجعه کننده درج گردید و سپس شاخص توده بدنی  (body mass index) ، نسبت دور کمر به دور باسن  (waist hip ratio)و نسبت دور کمر به قد(waist to height ratio)  محاسبه و ثبت شد. یافته ­ها: نتایج نشان داد که بین میانگین فشار خون سیستولیک و میزان مصرف چای روزانه، ارتباط معناداری وجود دارد. نتیجه ­گیری: یافته­های مطالعه­ی حاضر، حاکی از این بود که مصرف طولانی مدت چای سیاه می­تواند منجر به کاهش قابل توجه فشار خون، بالأخص فشارخون سیستولیک شود  },
keywords_fa = {جمعیت بزرگسال, چای سیاه, فشار خون},

doi = {10.22034/IJNR.20.4.32},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2902-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2902-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {baradaransadati, mina and mahmoudi, armin and maredpour, alirez},  
title = {Predicting Behavioral Disorders in Child Laborers Based on Childhood Trauma with the Mediation of Psychological Flexibility}, 
abstract ={Introduction: Child laborers are among the most vulnerable groups in society, and early exposure to harsh labor conditions makes them prone to behavioral disorders. Therefore, the present study aimed to predict behavioral disorders in working children based on childhood trauma, with psychological flexibility acting as a mediator. Methods: This descriptive-correlational study employed structural equation modeling. The statistical population consisted of all child laborers aged 12 to 15 in Tehran during the first quarter of 2025. A total of 375 eligible participants were selected via convenience sampling and completed the following questionnaires: the Quay and Peterson Children's Behavior Problems Scale, the Bernstein and Stein Childhood Trauma Questionnaire (CTQ), and the Dennis and Vander Psychological Flexibility Questionnaire. The research model and variable relationships were analyzed using structural equation modeling (SEM) in SPSS-22 and AMOS software. Findings: The results indicated that psychological flexibility plays a significant mediating role in the relationship between childhood trauma (P < 0.01, Z = 2.89) and behavioral disorders. Additionally, psychological flexibility had a significant negative correlation with behavioral disorders (P < 0.01, t = -5.13). Conclusion: The findings highlight the importance of strengthening protective factors such as psychological flexibility in intervention programs for child laborers to mitigate the adverse effects of traumatic childhood experiences.  },  
Keywords = {Behavioral disorders, Childhood trauma, Psychological flexibility, Child laborers.},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {42-51}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {پیش بینی اختلالات رفتاری کودکان کار بر اساس ترومای دوره کودکی با میانجیگری انعطاف پذیری روانشناختی},
abstract_fa ={مقدمه: کودکان کار یکی از آسیب‌پذیرترین گروه‌های جامعه هستند که مواجهه زودهنگام با شرایط سخت کاری، این کودکان را مستعد ابتلا به اختلالات رفتاری می‌کند. بنابراین هدف مطالعه حاضر پیش بینی اختلالات رفتاری کودکان کار بر اساس ترومای دوره کودکی با میانجیگری انعطاف پذیری روانشناختی  بود.  روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه ی آماری آن را کلیه کودکان کار 12 تا 15 سال شهر تهران در سه ماهه آخر سال سال 1403 تشکیل دادند که 375 نفر واجد شرایط به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسش‌نامه‌های مشکلات رفتاری کودکان کوای و پترسون[ [1]، پرسشنامه ترومای دوره کودکی برنستاین و استین[2] و پرسشنامه انعطاف‌پذیری روان‌شناختی دنیس و واندر[3] پاسخ دادند. مدل پژوهش و روابط بین متغیرها با استفاده از روش مدل یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و نرم‌افزار Amos تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد انعطاف پذیری روانشناختی در ارتباط بین ترومای دوره کودکی (01/0 < P، 89/2 = Z) با اختلالات رفتاری نقش واسطهای معناداری دارد. همچنین انعطاف پذیری روانشناختی با اختلالات رفتاری رابطه منفی معناداری (01/0 < P، 13/5- = t)  دارد. نتیجه‌گیری: یافته های پژوهش بر اهمیت تقویت عوامل محافظتی مانند انعطاف‌پذیری روان‌شناختی در برنامه‌های مداخله‌ای برای کودکان کار تأکید دارد تا از تبعات منفی تجربه‌های آسیب زا در دوران کودکی پیشگیری شود.  },
keywords_fa = {اختلالات رفتاری, ترومای دوره کودکی,  انعطاف پذیری روانشناختی, کودکان کار.},

doi = { 10.22034/IJNR.20.4.42},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3025-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3025-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Zamanpour, Shadi and Bakhshipour, Abolfazl and Khoshnevisan, Zahr},  
title = {Comparison of the Effectiveness of Mindfulness Training and Emotion Regulation Training on Social Anxiety in Students}, 
abstract ={Introduction: Social anxiety has adverse effects on students' psychological and academic performance; given the importance of this issue, the present study was conducted to compare the effectiveness of mindfulness and emotion regulation training on social anxiety in students. Methods: This study was a quasi-experimental design with a pre-test, post-test, and control group, including a two-month follow-up period. The statistical population of this study included all students of the Islamic Azad University, Mashhad Branch, in the academic year 2023-2024. A total of 45 students were selected using the convenience sampling method and were randomly assigned to three groups: experimental group 1 (15 participants), experimental group 2 (15 participants), and a control group (15 participants). Data collection was conducted using the Social Anxiety Scale (SAS, Jarabak, 1996). After administering the pre-test in person, the intervention groups underwent training, followed by a post-test for both groups and a follow-up test after two months. Mindfulness training was based on Kabat-Zinn’s (2003) model, while emotion regulation training was based on Gross’s (2002) model, both conducted in eight group sessions for the intervention groups. Data analysis was performed in SPSS-24 software using repeated measures analysis of variance. Results: The findings showed that there was a significant difference between the three groups in the social anxiety variable (F=29.65, P=0.01); in fact, there was a significant difference between the control group and the intervention groups (P<0.05). However, the results of the Bonferroni test showed that there was no significant difference between the two intervention groups of mindfulness training and emotion regulation. (P<0.05); in fact, both interventions led to a similar reduction in social anxiety in students. Conclusion: In summary, it can be concluded that mindfulness training and emotion regulation training both reduced social anxiety in students in the same way.  },  
Keywords = {Social Anxiety, Emotion Regulation Training, Mindfulness Training},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {52-62}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی آموزش ذهن اگاهی و تنظیم هیجان بر اضطراب اجتماعی دانشجویان},
abstract_fa ={مقدمه: اضطراب اجتماعی اثرات نامطلوبی بر عملکرد روانشناختی و تحصیلی دانشجویان دارد؛ با توجه به اهمیت این موضوع پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش ذهن اگاهی و تنظیم هیجان بر اضطراب اجتماعی در دانشجویان انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد در سال تحصیلی 1403 -1402 بودند. 45 نفر با روش نمونه­گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب و در سه گروه آزمون 1 (15 نفر)، آزمون 2 (15 نفر) و کنترل (15 نفر)  به­صورت تصادفی جایگزین شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از مقیاس اﺿﻄﺮاب اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ (SAS، جرابک، 1996) استفاده شد. پس از اجرای حضوری پیش­آزمون، اعضای گروه­­های مداخله تحت آموزش قرار گرفتند و سپس از هر دو گروه پس آزمون و پس از گذشت دو ماه مجددا آزمون پیگیری اجرا شد. آموزش ذهن آگاهی بر اساس مدل کابـات ذیـن (2003) و آموزش تنظیم هیجان بر اساس گراس (2002) طی 8 جلسه برای گروه­های مداخله به­صورت گروهی اجرا شد. تحلیل داده­ها در نرم افزار SPSS-24 به روش تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته­ها: یافته­ها نشان داد که بین سه گروه در متغیر اضطراب اجتماعی (01/0=P، 65/29=F) تفاوت معنادار وجود داشت؛ در واقع بین گروه کنترل و گروه­های مداخله تفاوت معناداری وجود داشت (05/0>P). اما نتایج آزمون بن‌فرونی نشان داد که بین دو گروه مداخله آموزش ذهن­آگاهی و تنظیم هیجان تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0>P)؛ در واقع هر دو مداخله به میزان مشابه منجر به کاهش اضطراب اجتماعی در دانشجویان شدند. نتیجه­گیری: در مجموع می­توان نتیجه گرفت که آموزش ذهن اگاهی و آموزش تنظیم هیجان هر دو به صورت یکسان موجب کاهش اضطراب اجتماعی در دانشجویان شدند.  },
keywords_fa = {اضطراب اجتماعی, آموزش تنظیم هیجان, آموزش ذهن‌آگاهی},

doi = {10.22034/IJNR.20.4.52},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3020-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3020-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sabbaghi, Mohammadreza and Imanipour, Masoomeh and Tatari, Maryam and NikbakhtNasrabadi, Alirez},  
title = {The Effect of Virtual Education on Prehospital Management of Cardiac Patients: Enhancing Knowledge and Skills of Emergency Medical Technicians in Eastern Iran}, 
abstract ={Introduction:Out-of-hospital cardiac arrest is one of the leading causes of sudden death worldwide. Effective prehospital interventions and care play a vital role in saving patients’ lives. Training emergency medical technicians (EMTs) through innovative methods such as virtual education can enhance their ability to respond promptly and accurately in critical situations. Objective:This study aimed to examine the effect of virtual training in the prehospital management of cardiac patients on the knowledge and practical skills of EMTs. Methods:This quasi-experimental study with a pre-test–post-test design was conducted on two groups: an intervention group (virtual training) and a control group (face-to-face training), involving 64 emergency medical services (EMS) experts at Torbat Heydariyeh University of Medical Sciences. Data collection tools included a demographic questionnaire, a 30-item multiple-choice knowledge test, and a validated and reliable skill checklist for cardiac patient management in the form of a mega-scenario consisting of 42 items across eight domains. Data were analyzed using SPSS version 16 with independent t-test and paired t-test. Results:The results showed that in both groups, knowledge and skill scores increased significantly after the intervention (P<0.001). However, in the between-group comparison, no significant difference was observed in knowledge levels between the face-to-face training group (control) and the virtual training group (intervention) (p> 0.05). Regarding skills, the between-group comparison indicated that the scores of the face-to-face training group were significantly higher than those of the virtual training group (p=0.01). Conclusion:The findings of this study indicated that both face-to-face and virtual training significantly improved the knowledge and skills of emergency medical services personnel in managing cardiac patients. However, while no difference was observed between the two methods in enhancing knowledge, face-to-face training proved to be more effective in improving practical skills. These results highlight the importance of the practical nature of clinical skills and underscore the need for blended or interactive approaches in virtual training.  },  
Keywords = {Prehospital emergency care, cardiac patient management, virtual training, cardiopulmonary arrest},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {63-72}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تأثیر آموزش مجازی مدیریت پیش بیمارستانی بیماران قلبی بر دانش و مهارت کارشناسان فوریت‌های پزشکی شرق ایران},
abstract_fa ={مقدمه:ایست قلبی خارج از بیمارستان یکی از اصلی‌ترین علل مرگ ناگهانی در سطح جهان است. مداخلات و مراقبت های مؤثر در مرحله پیش بیمارستانی، نقش حیاتی در نجات جان بیماران دارد. آموزش کارشناسان فوریت‌های پزشکی به روش‌های نوین از جمله آموزش مجازی، می‌تواند در بهبود پاسخگویی سریع و صحیح آنان در شرایط بحرانی مؤثر باشد. این پژوهش باهدف بررسی تأثیر آموزش مجازی مدیریت پیش بیمارستانی بیماران قلبی بر دانش و مهارت عملی کارشناسان فوریت‌های پزشکی انجام شد. روش‌ها:این مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون در دو گروه آزمون (آموزش مجازی) و کنترل (آموزش حضوری) روی 64 نفر از کارشناسان فوریت‌های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تربت‌حیدریه انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه دانش و چک‌لیست مهارت با تأیید روایی و پایایی بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 16 و آزمون‌های آماری تی مستقل و تی زوجی انجام شد. یافته‌ها:یافته‌ها نشان داد که در هر دو گروه پس از مداخله، نمرات دانش و مهارت به طور معناداری افزایش یافتند (P<0.001). بااین‌حال، در مقایسه بین‌گروهی، تفاوت معناداری در سطح دانش بین گروه آموزش حضوری (کنترل) و آموزش مجازی (مداخله) مشاهده نشد (P> 0.05). در مورد مهارت‌، مقایسه بین‌گروهی نشان داد که نمرات گروه آموزش حضوری به طور معناداری بالاتر از گروه آموزش مجازی بود (P=0.01). نتیجه‌گیری:نتایج این مطالعه نشان داد که آموزش حضوری و آموزش مجازی هر دو موجب بهبود معنادار دانش و مهارت کارشناسان فوریت‌های پزشکی در زمینه مدیریت بیماران قلبی شدند. بااین‌حال، اگرچه تفاوتی در ارتقای سطح دانش میان دو روش مشاهده نشد، اما آموزش حضوری در ارتقای مهارت‌های عملی اثربخش‌تر بود. این یافته‌ها بر اهمیت توجه به ماهیت عملی مهارت‌ها و ضرورت استفاده از روش‌های ترکیبی یا تعاملی در آموزش مجازی تأکید دارد.  },
keywords_fa = { اورژانس پیش بیمارستانی, مدیریت بیماران قلبی, آموزش مجازی, ایست قلبی تنفسی},

doi = { 10.22034/IJNR.20.4.63},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3045-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3045-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {rajabi, sasan and Shojaei, Fatemeh and noruzi, zahra and nouri, masoumeh},  
title = {Studying the Relationship between Spiritual Intelligence and General Health in Undergraduate Students of Zanjan University of Medical Sciences}, 
abstract ={Introduction: Spiritual intelligence is one of the factors affecting general health that is important in improving the spirituality of students. The aim of this study is to investigate the relationship between spiritual intelligence and general health in undergraduate students of Zanjan University of Medical Sciences. Methods: This study is a descriptive-correlational type. The research population includes all undergraduate students of Zanjan University of Medical Sciences, 1105 people, and the sample size is 213 people according to the Morgan and Krejci table, who were selected by random stratification method and were selected by available sampling method. To collect data, a questionnaire including demographic information, the 42-item spiritual intelligence questionnaire of Badie et al., and the Persian version of the 28-item Goldberg general health questionnaire were used. The data were analyzed using the SPSS-23 statistical program and independent t-tests, one-way analysis of variance, correlation coefficients, and linear regression. Results: The findings showed that with increasing spiritual intelligence, general health increases. Also, there is no significant relationship between gender, academic term, economic status, and marital status with spiritual intelligence score, while with increasing grade point average, spiritual intelligence also increased. On the other hand, the findings indicated that people living in dormitories have higher spiritual intelligence than other people. Also, with increasing age, the level of spiritual intelligence decreases. The average general health score of students is in the desirable and somewhat desirable category, such that 63.4 percent are in the desirable group, 35.2 percent are in the somewhat desirable group, and 1.4 percent are in the undesirable category. In this study, among the dimensions of general health, the highest average is related to the anxiety dimension and the lowest average is related to depression. There was no significant relationship between general health and age, gender, residential status, academic term, marital status, and economic status. Only grade point average has a significant relationship with general health. Conclusion: The results of the present study showed that improving spiritual intelligence increases the general health of students, and since medical sciences have special sensitivities and are considered high-stress fields, it is necessary to know the factors that improve students› mental health. Spirituality can increase mental health and help ensure students› mental health.  },  
Keywords = {Spiritual intelligence, public health, undergraduate students of the University of Medical Sciences},
volume = {20},
Number = {4}, 
pages = {73-83}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی ارتباط بین هوش معنوی و سلامت عمومی در دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه علوم پزشکی زنجان},
abstract_fa ={مقدمه: هوش معنوی یکی از فاکتورهای مؤثر بر سلامت عمومی می باشد که در راستای ارتقا سطح معنویت دانشجویان حائز اهمیت می باشد. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین هوش معنوی و سلامت عمومی در دانشجویان دوره ی کارشناسی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.  روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی - همبستگی است. جامعه پژوهش شامل کلیه دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه علوم پزشکی زنجان به تعداد 1105 نفر و حجم نمونه با توجه به جدول مورگان و کرجسی  برابر با 213 نفر است که به روش تصادفی طبقه بندی انتخاب شده اند و به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب گردید. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه مشتمل بر اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه هوش معنوی42 سوالی بدیع و همکاران و نسخه فارسی پرسشنامه 28 عبارتی سلامت عمومی گلدبرگ استفاده شده است. داده ها با استفاده از برنامه آماری SPSS-23 و با آزمون های آماری تی مستقل، آنالیز واریانس یک طرفه ، ضرایب همبستگی و رگرسیون خطی تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: یافته ها نشان دادند که با افزایش هوش معنوی سلامت عمومی افزایش می یابد. همچنین بین جنس، ترم تحصیلی، وضعیت اقتصادی و وضعیت تاهل با نمره هوش معنوی ارتباط معناداری وجود ندارد در صورتیکه با افزایش معدل نمره، هوش معنوی نیز افزایش یافت. از طرفی یافته ها بیانگر آن بودند که افراد ساکن در خوابگاه، هوش معنوی بالاتری نسبت به بقیه افراد دارند. همچنین با افزایش سن، میزان هوش معنوی کاهش می یابد. میانگین نمره سلامت عمومی دانشجویان در رده مطلوب و تا حدی مطلوب قرار دارد بطوریکه 4/63 درصد در گروه مطلوب و 2/35 درصد در گروه تا حدی مطلوب و 4/1 درصد در رده نامطلوب هستند. در این مطالعه از میان ابعاد سلامت عمومی بالاترین میانگین مربوط به بعد اضطراب و کمترین میانگین مربوط به افسردگی است. بین سلامت عمومی با سن، جنسیت، وضعیت سکونت، ترم تحصیلی، وضعیت تأهل و وضعیت اقتصادی ارتباط معناداری مشاهده نگردید. تنها معدل با سلامت عمومی ارتباط معناداری دارد.  نتیجه گیری: یافته‌های این پژوهش نشان داد که ارتقای هوش معنوی با بهبود سلامت عمومی دانشجویان ارتباط دارد. با توجه به ماهیت پر استرس رشته‌های علوم پزشکی، تقویت مؤلفه‌هایی مانند معنویت می‌تواند در ارتقای سلامت روان و افزایش آرامش ذهنی دانشجویان مؤثر واقع شود.  },
keywords_fa = {هوش معنوی , سلامت عمومی , دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه علوم پزشکی},

doi = {10.22034/IJNR.20.4.73},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2951-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2951-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Karbasi, Tina and Khodabakhs, Mohammadreza and BagherzadehGolmakani, Zahr},  
title = {The Effectiveness of Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) in Improving Self-care in Patients with Type 2 Diabetes}, 
abstract ={Introduction: Type 2 diabetes is a chronic and complex global health condition requiring patients’ sustained adherence to self-care behaviors. However, psychological challenges—such as chronic stress, anxiety, and difficulties in emotion regulation—often hinder the effective implementation of these behaviors. Therefore, the application of effective psychological interventions to enhance self-care practices is essential. Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT), which integrates principles of cognitive therapy with mindfulness meditation practices, helps individuals reduce automatic reactivity to negative thoughts and emotions, remain present-focused, and make more conscious, health-oriented decisions. Accordingly, the present study aimed to examine the effectiveness of Mindfulness-Based Cognitive Therapy in improving self-care activities in patients with type 2 diabetes. Method: This study employed a quasi-experimental design with pre-test, post-test, and a two-month follow-up assessment, including a control group. The statistical population consisted of patients with type 2 diabetes referred to the Parsian Diabetes Clinic in Mashhad city during the summer of 2024. Of these, 28 participants were selected via purposive sampling. Following participant attrition, data from 24 individuals were analyzed (12 in the experimental group and 12 in the control group). The experimental group received eight 90-minute mindfulness-based cognitive therapy sessions. The summary of Diabetes Self-care Activities Measure (SDSCA); (Toobert et al, 2000), was used for data collection. Data were analyzed using repeated-measures ANOVA via SPSS-21. Results:  Findings indicated a statistically significant increase in self-care scores in the experimental group at both post-test and follow-up compared to pre-test (p < 0.05). These improvements remained stable at the two-month follow-up. Effect sizes further demonstrated that a substantial proportion of the observed changes could be attributed to the intervention. Conclusion: Thus, incorporating mindfulness-based cognitive therapy alongside medical care may enhance patients’ adherence to self-care behaviors and contribute effectively to disease management. This study highlights that mindfulness-based psychological interventions can serve as valuable complements to medical treatments in managing chronic conditions such as type 2 diabetes.},  
Keywords = {Self-care, Type 2 diabetes, Mindfulness-Based Cognitive Therapy},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهبود فعالیت‌های خودمراقبتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2},
abstract_fa ={مقدمه: دیابت نوع 2 یک بیماری مزمن و پیچیده در سطح جهان است که مدیریت آن مستلزم پایبندی مداوم بیمار به رفتارهای خودمراقبتی است. با این حال، چالش‌های روان‌شناختی مانند استرس مزمن، اضطراب و ناتوانی در تنظیم هیجان، اغلب مانع از انجام مؤثر این رفتارها می‌شوند. ازاین‌رو، استفاده از مداخلات روان‌شناختی مؤثر برای ارتقای رفتارهای خودمراقبتی ضروری است. درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی با تلفیق اصول درمان شناختی و تمرینات ذهن‌آگاهی، به افراد کمک می‌کند تا با کاهش واکنش‌های خودکار به افکار و هیجانات منفی، در لحظه حاضر بمانند و تصمیم‌گیری آگاهانه‌تری دربارۀ سلامت خود داشته باشند؛ بنابراین، هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر بهبود فعالیت‌های خودمراقبتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش‌ کار: روش پژوهش نیمه‌ تجربی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دو ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران دیابت نوع 2 مراجعه‌کننده به کلینیک دیابت پارسیان شهر مشهد در تابستان ۱۴۰۳ بود. از میان آنان، ۲۸ نفر به ‌صورت هدفمند انتخاب شدند که با ریزش نمونه، داده‌های ۲۴ نفر تحلیل شد (۱۲ نفر در گروه آزمایش و ۱۲ نفر در گروه کنترل). گروه آزمون طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای تحت درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی قرار گرفت. ابزار پژوهش، پرسشنامه فعالیت‌های خودمراقبتی دیابت (توبرت و همکاران، 2000) بود. داده‌ها از طریق تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر با استفاده از SPSS_21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که نمرات خودمراقبتی در گروه آزمون در مراحل پس‌آزمون و پیگیری نسبت به پیش‌آزمون به‌طور معناداری افزایش یافت (05/0p<) این تغییرات در مرحله پیگیری نیز پایدار بود. اندازه اثرها نیز نشان داد بخش قابل‌توجهی از تغییرات ناشی از مداخله بود. نتیجه‌گیری: بنابراین، می‌توان گفت که استفاده از درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی در کنار مراقبت‌های پزشکی، می‌تواند به ارتقاء پایبندی بیماران به رفتارهای مراقبتی کمک کند و در بهبود مدیریت بیماری مؤثر باشد. این پژوهش نشان می‌دهد که مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی می‌توانند مکمل ارزشمندی برای درمان‌های پزشکی در مدیریت بیماری‌های مزمن مانند دیابت باشند.},
keywords_fa = {خودمراقبتی, دیابت نوع 2, درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی},

doi = {10.22034/IJNR.20.5.1},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3065-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3065-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {FakharianMoghaddam, Sara and BashardostTajali, Friba and Ahi, Qasem},  
title = {The Role of Practice Environment and Professional Competence in Professional Quality Of Life in Nurses in public hospitals in Mashhad}, 
abstract ={ Introduction: Paying attention to the problems and challenges related to nurses' work environments and empowering and improving their professional performance is always the focus of human resource management in healthcare systems. The aim of this study was to investigate investigating the role of practice environment and Professional Competence in the quality of professional life of nurses. Methods: The present study was a descriptive correlational study. The statistical population of this study included all nurses in public hospitals in Mashhad from June to July 2024, of which 300 were selected using random cluster sampling. The research tools included the Stamm Quality of Professional Life Questionnaire (2010), the Nurses' Workplace Scale by Lake et al. (2002), and the Nurses' Professional Competency Scale by Nielson et al. (2018). Pearson correlation method and multiple regression analysis were used in SPSS version 26 statistical software to analyze the data. Results: The age range of the subjects was between 23 and 45 years and the mean and standard deviation of age was between 32.10 ± 5.70. Also, the range of work experience was between 1 and 20 years and the mean and standard deviation of work experience was 7.83 ± 4.75. The results of the present study showed that the highest correlation was between satisfaction with compassion and the work environment (r=0.56) and the lowest correlation was between professional competence and the work environment (r=0.21). These correlations were positive and significant (p<0.01). In addition, the findings of the research showed that professional competence and Practice environment play a role in predicting the components of the quality of professional life, i.e. compassion satisfaction (R Square=0.41), burnout (R Square=0.20) and secondary traumatic stress (R Square=0.12), Although the percentage of variance explained through professional competence was higher than the practice environment (p<0.01). Conclusions: These findings highlight the relationship between nurses' professional competence and practice environment with quality of professional life components and show that special interventions to achieve better practice environments and increase professional competence should be considered in order to achieve better outcomes for nurses and patients.},  
Keywords = {Practice environment, professional competence, professional quality of life.},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {12-23}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {نقش محیط کاری و صلاحیت حرفه‌ای در کیفیت زندگی حرفه‌ای پرستاران بیمارستان‌های دولتی شهر مشهد},
abstract_fa ={  مقدمه: توجه به مشکلات و چالش‌های مرتبط با محیط‌های کار پرستاران و توانمندسازی و بهبود عملکرد حرفه ای آنان همواره کانون توجه مدیریت منابع انسانی در سیستم‌های مراقبت‌های سلامت است. بر این اساس این پژوهش با هدف بررسی نقش محیط کاری و صلاحیت حرفه‌ای در کیفیت زندگی حرفه‌ای پرستاران انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه پرستاران بیمارستان‌های دولتی شهر مشهد در بازه زمانی خرداد تا تیرماه 1403 بود که تعداد 300 نفر از آن‌ها به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی حرفه‌ای استام (2010)، مقیاس محیط کاری پرستاران لیک و همکاران (2002) و مقیاس صلاحیت حرفه‌ای پرستاران نیلسون و همکاران (2018) بود. برای تحلیل داده‌ها از روش همبستگی پیرسون  و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم‌افزارهای آماری SPSS نسخه 26 استفاده شد. یافته‌ها: دامنه سنی آزمودنی‌ها بین 23 تا 45 سال و میانگین و انحراف سنی بین 70/5 ±10/32 بود.  همچنین دامنه سابقه کاری بین 1 تا 20 سال و میانگین و انحراف سابقه کاری 75/4 ± 83/7 بود. نتایج پژوهش حاضر نشان داد بیشترین همبستگی بین رضایت از دلسوزی و محیط کاری (56/0r=) و کمترین همبستگی بین صلاحیت حرفه‌ای و محیط کاری  (21/0r=) بود. این همبستگی ها مثبت و معنی دار بود (01/0>p). به‌علاوه یافته‌های پژوهش نشان داد که صلاحیت حرفه‌ای و محیط کاری در پیش‌بینی مؤلفه‌های کیفیت زندگی حرفه‌ای یعنی رضایت از دلسوزی (41/0 R= Square)، فرسودگی (20/0 R Square=) و استرس تروماتیک ثانوی (12/0 R Square=) نقش دارند (01/0>p)، اگرچه درصد واریانس تبیین شده از طریق صلاحیت حرفه‌ای بیشتر از محیط کاری بود. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها ارتباط بین صلاحیت حرفه‌ای و محیط کاری پرستاران با مؤلفه‌های کیفیت زندگی حرفه‌ای را برجسته می‌کنند و نشان می‌دهند که مداخلات ویژه برای دستیابی به محیط‌های کاری بهتر و افزایش صلاحیت حرفه‌ای باید در نظر گرفته شود تا نتایج بهتری برای پرستاران و همچنین در مورد بیماران حاصل شود.},
keywords_fa = {کیفیت زندگی حرفه‌ای, صلاحیت حرفه‌ای, محیط کاری},

doi = {10.22034/IJNR.20.5.12},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3015-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3015-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {salar, Alireza and rezvaniamin, mehdi and YousefianMiandoab, nazanin and keikha, Hosei},  
title = {The Effect of Self-Care Education on Self-Efficacy of Women with Breast Cancer Undergoing Chemotherapy: quasi–Experimental Study}, 
abstract ={Background: Breast cancer is the most common malignancy among women, and chemotherapy can diminish patients’ self-efficacy. Structured self-care education helps empower patients to manage symptoms and adhere to treatment. This study aimed to determine the effect of self-care education on self-efficacy among women with breast cancer undergoing chemotherapy. Methods: This quasi-experimental study with a pretest–posttest design and control group was conducted on 90 women with breast cancer receiving chemotherapy in Zahedan, Iran. Participants were selected by convenience sampling and randomly assigned to intervention (n = 45) and control (n = 45) groups. The intervention group received three 45-minute sessions of structured self-care education. Data was collected using the Strategies Used by People to Promote Health (SUPPH) questionnaire, completed before and six weeks after the intervention. Data was analyzed using paired and independent t-tests in SPSS version 26. Results: Before the intervention, there was no significant difference in mean self-efficacy scores between the two groups (p > 0.05). After the intervention, the mean self-efficacy score in the intervention group increased from 124.73 ± 12.09 to 138.82 ± 11.54 (p < 0.001), while in the control group it changed slightly from 125.11 ± 12.34 to 125.88 ± 12.56, showing no significant improvement. The between-group difference after the intervention was statistically significant (p < 0.001). Conclusion: Structured self-care education significantly improved self-efficacy among women with breast cancer undergoing chemotherapy. Integrating such programs into nursing care may enhance patients’ active participation in their treatment.  },  
Keywords = {Breast cancer, Adjuvant chemotherapy, Self-care, Self-efficacy, Nursing},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {24-32}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی تأثیر آموزش خودمراقبتی بر خودکارآمدی زنان مبتلا به سرطان پستان تحت شیمی‌درمانی: مطالعه‌ای ‌تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: سرطان پستان شایع‌ترین بدخیمی زنان است و شیمی‌درمانی می‌تواند خودکارآمدی بیماران را کاهش دهد. آموزش ساختاریافتهی خودمراقبتی به توانمندسازی بیماران برای مدیریت علائم و پایبندی به درمان کمک می‌کند. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر آموزش خودمراقبتی بر خودکارآمدی زنان مبتلا به سرطان پستان تحت شیمی‌درمانی انجام شد. روش‌ها: این مطالعه، شبه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل  است که بر روی ۹۰ زن مبتلا به سرطان پستان تحت شیمی‌درمانی در زاهدان انجام گرفت. شرکت‌کنندگان به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی ساده در دو گروه مداخله (۴۵ نفر) و کنترل (۴۵ نفر) قرار گرفتند. گروه مداخله سه جلسهٔ ۴۵ دقیقه‌ای آموزش خودمراقبتی دریافت کرد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه SUPPH بود که پیش از مداخله و شش هفته پس از آن تکمیل شد. داده‌ها با آزمون‌های t زوجی و مستقل با نرم افزار SPSS نسخه 26تحلیل گردید. یافته‌ها: پیش از مداخله، میانگین نمرات خودکارآمدی بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت (p>0.05). پس از مداخله، میانگین خودکارآمدی در گروه مداخله از ‎۱۲۴٫۷۳ ± ۱۲٫۰۹ به ‎۱۳۸٫۸۲ ± ۱۱٫۵۴ افزایش یافت (p<0.001)، در حالی که در گروه کنترل از ۱۲۵٫۱۱ ± ۱۲٫۳۴ به ۱۲۵٫۸۸ ± ۱۲٫۵۶تغییر کرد که تغییر قابل‌توجهی نبود اختلاف بین دو گروه پس از مداخله معنی‌دار بود (p<0.001). نتیجه‌گیری: آموزش ساختاریافتهٔ خودمراقبتی منجر به بهبود قابل‌توجه خودکارآمدی زنان مبتلا به سرطان پستان تحت شیمی‌درمانی شد. ادغام چنین برنامه‌هایی در مراقبت پرستاری می‌تواند مشارکت فعال بیماران را افزایش دهد.  },
keywords_fa = {سرطان پستان؛ شیمی‌درمانی کمکی؛ خودمراقبتی؛ خودکارآمدی؛ پرستاری},

doi = { 10.22034/IJNR.20.5.24},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3055-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3055-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {khalili, shiva and tajeri, biuk and pashang, sara and KalhorniaGolkar, maryam},  
title = {Comparison of the Effectiveness of Play Therapy and Transcranial Direct Current Stimulation (tDCS) on Emotional Disorders in Children with Nocturnal Enuresis}, 
abstract ={Background: Nocturnal enuresis is among the most common childhood disorders, characterized by involuntary urination during sleep after the age at which bladder control is expected, and it entails considerable emotional consequences. The present study compared the effectiveness of play therapy and transcranial direct current stimulation (tDCS) on emotional disorders in children with enuresis. Methods: This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with follow-up. The statistical population comprised all 7–10-year-old children with nocturnal enuresis who attended counseling centers of the Ministry of Education in District 5 of Tehran. Convenience sampling was used; forty-five children were selected and randomly assigned to three groups of 15. Instruments included the Rutter (1991) Emotional–Behavioral Problems Questionnaire, Gerald’s (1999) play therapy protocol, and the tDCS protocol by Green et al. (2020). Data were analyzed using repeated-measures ANOVA and the Bonferroni test. Results: Significant differences were observed among pretest, posttest, and follow-up scores for emotional disorders across the three measurement points (P<0.05). Both treatment methods (Play Therapy and Transcranial Direct Current Stimulation)  produced significant effects on emotional disorders compared with the control group. Bonferroni results showed that, based on adjusted means, play therapy was more effective than tDCS in reducing emotional disorders in children with enuresis (P<0.05). Conclusion: Both interventions—play therapy and tDCS—can reduce emotional disorders in children with nocturnal enuresis; however, because play therapy more directly targets children’s emotions, it was more effective for treating enuresis. Therefore, both approaches—especially play therapy—can assist practitioners in this field.  },  
Keywords = {Emotional disorders, Play therapy, Transcranial direct current stimulation (tDCS), Children with nocturnal enuresis},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {33-43}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی بازی درمانی و تحریک الکتریکی فرا جمجمه ای بر اختلالات هیجانی کودکان مبتلا به شب ادراری},
abstract_fa ={مقدمه: شب‌ادراری یکی از شایع‌ترین اختلالات دوران کودکی است که با دفع ناخواسته ادرار در خواب پس از سن مورد انتظارکنترل مثانه شناخته می‌شود و پیامدهای هیجانی زیادی دارد. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی بازی درمانی و تحریک الکتریکی فرا جمجمه­ای بر اختلالات هیجانی کودکان مبتلا به شب ادراری بود. روش کار: روش پژوهش حاضر نیمه تجربی و طرح پژوهش از نوع پیش آزمون - پس آزمون همراه با پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، کلیه کودکان 7-10 ساله مبتلا به شب ادراری مراجعه کننده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش منطقه 5 شهر تهران بودند. روش نمونه‌گیری در دسترس بود و حجم نمونه 45 کودک انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفره گمارده شدند. ابزار پژوهش ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ مشکلات رفتاری هیجانی راتر(1991)، پروتکل بازی درمانی جرالد (1999) و تحریک الکتریکی فرا جمجمه ای گرین و همکاران(2020) بود.  داده­ها با از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون بنفرنی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: بین میانگین نمرات پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری نمرات اختلالات هیجانی در مراحل سه گانه پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری درمانی تفاوت معنادار وجود دارد(05/0> P). لذا هر دو روش بازی درمانی و تحریک الکتریکی فرا جمجمه ای در مقایسه با گروه کنترل تاثیر معناداری بر اختلالات هیجانی داشتند. نتایج آزمون بن فرونی نشان داد که با توجه به میانگین تعدیل شده بازی درمانی از تحریک الکتریکی فرا جمجمه­ای بر اختلالات هیجانی کودکان مبتلا به شب ادراری موثرتر بود(05/0> P). نتیجه‌گیری: با توجه به یافته های پژوهش، با هر دو شیوه مداخله بازی درمانی و تحریک الکتریکی فرا جمجمه ای، می توان اختلالات هیجانی کودکان مبتلا به شب ادراری را کاهش داد و از آنجا که بازی درمانی بر هیجانات کودکان تمرکز بیشتری دارد، در درمان شب ادراری کودکان موثرتر بود. لذا هر دو شیوه درمانی به ویژه بازی درمانی می تواند یاریگر درمانگران این حوزه باشد.  },
keywords_fa = {اختلالات هیجانی, بازی درمانی, تحریک الکتریکی فرا جمجمه ای, کودکان مبتلا به شب ادراری},

doi = {10.22034/IJNR.20.5.33},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3051-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3051-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Mousavinia, Seyedmohammadjavad and arshadi, nasrin and Beshlideh, Kioumars and Peymannia, Bahram},  
title = {The Effectiveness of Acceptance and Commitment Training on Cognitive Flexibility, Job Stress, and Job Satisfaction among Nurses}, 
abstract ={Introduction: Nurses, as one of the primary groups in the healthcare system, are constantly exposed to occupational stress and workload pressures, which may lead to decreased cognitive flexibility, increased job stress, and reduced job satisfaction. Accordingly, the present study aimed to examine the effectiveness of Acceptance and Commitment Training (ACT) on cognitive flexibility, job stress, and job satisfaction among nurses. Methods: This study was an experimental design with pre-test, post-test, control group, and a three-month follow-up. The statistical population included nurses working in hospitals in Khorramabad in 2024. Among 346 nurses, 30 individuals with the lowest scores in cognitive flexibility were selected and randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received 10 sessions of 40 minutes of ACT-based training. The research instruments included the Job Stress Scale by Parker and DeCotiis (1983), the Job-in-General Scale by Ironson et al. (1989), and the Cognitive Flexibility Inventory by Dennis and Vander Wal (2010). Data were analyzed using repeated measures ANOVA. Results: The results indicated that ACT significantly increased cognitive flexibility (η²=0.67, P<0.001), reduced job stress (η²=0.78, P<0.001), and improved job satisfaction (η²=0.69, P<0.001) in the experimental group, and these effects were sustained at the three-month follow-up. Conclusion: Acceptance and Commitment Training can be considered an effective intervention to enhance nurses’ psychological resources and improve their professional well-being in high-stress work environments. It is recommended that ACT-based programs be integrated into in-service training for nurses within the healthcare system.},  
Keywords = {Acceptance and Commitment Training (ACT), cognitive flexibility, job stress, job satisfaction, nurses},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {44-56}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر انعطاف‌پذیری شناختی، استرس شغلی و خشنودی شغلی پرستاران},
abstract_fa ={مقدمه: پرستاران به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین گروه‌های نظام سلامت، به‌طور مداوم با استرس‌های شغلی، و فشارهای کاری مواجه هستند که می‌تواند به کاهش انعطاف‌پذیری شناختی، افزایش استرس شغلی و کاهش خشنودی شغلی منجر شود. براین اساس هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر انعطاف‌پذیری شناختی، استرس شغلی و خشنودی شغلی پرستاران بود. روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری سه‌ماهه بود. جامعه آماری شامل پرستاران شاغل در بیمارستان‌های شهر خرم‌آباد در سال ۱۴۰۳ بود. از میان ۳۴۶ پرستار، ۳۰ نفر با پایین‌ترین نمره انعطاف‌پذیری شناختی انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۴۰ دقیقه‌ای آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس استرس شغلی پارکر و دکوتیس (1983)، مقیاس خشنودی شغلی آیرونسون و همکاران (1989) و پرسشنامه انعطاف‌پذیری شناختی دنیس و وندروال (2010) بود. داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب افزایش معنادار انعطاف‌پذیری شناختی (η²=0.67, P<0.001)، کاهش استرس شغلی (η²=0.78, P<0.001) و افزایش خشنودی شغلی (η²=0.69, P<0.001) در گروه آزمایش شد و این اثرات در مرحله پیگیری سه‌ماهه نیز پایدار ماند. نتیجه‌گیری: آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای اثربخش در ارتقای منابع روان‌شناختی پرستاران و بهبود وضعیت حرفه‌ای آنان در محیط‌های کاری پرتنش به‌کار گرفته شود. پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد به‌عنوان بخشی از آموزش‌های ضمن خدمت پرستاران در نظام سلامت ادغام گردد.},
keywords_fa = {آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد, انعطاف‌‌پذیری شناختی, استرس شغلی و خشنودی شغلی},

doi = {10.22034/IJNR.20.5.44},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3041-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3041-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Zare, Fatemehzahra and Fakhri, Mohamad Kazem and Noruzi, Asghar},  
title = {Comparing the effectiveness of mindful self-compassion and mentalization-based therapy on emotion regulation in adolescents with self-injurious behaviors}, 
abstract ={Introduction: Reducing self-injurious behaviors in adolescents plays an important role in promoting their health. This study aimed to compare the effectiveness of mindful self-compassion (MSC) and mentalization-based therapy (MBT) on the emotion regulation of adolescents with self-injurious behaviors. Methods: The present study was a quasi-experimental study with a pre-test-post-test design and a control group with a one-month follow-up period. The statistical population of this study consisted of adolescents with self-injurious behaviors who referred to the counseling center of the Education and Training Department in regions 8 and 13 of Tehran in 2024. 45 people were selected using the convenience sampling method and randomly assigned to three groups: experiment 1 (15 people), experiment 2 (15 people), and control (15 people). The Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ) was used to collect data. mindful self-compassion and mentalization-based therapy were each implemented in eight 90-minute sessions as a group. Data analysis was performed using repeated measures analysis of variance. Results: The findings showed that there was a significant difference between the groups in the variables of adaptive emotion regulation (F=14.58, P=0.01, η=0.41) and maladaptive emotion regulation (F=30.66, P=0.01, η=0.59) (P<0.05). Conclusion: Overall, it can be concluded that both mindful self-compassion and mentalization-based therapy have led to a decrease in maladaptive emotion regulation and an increase in adaptive emotion regulation over time; however, mentalization-based therapy has had a greater effect on reducing maladaptive emotion regulation than mindful self-compassion.  },  
Keywords = {Self-compassion, mentalization, emotion regulation, self-injury},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {57-68}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان خود شفقت‌ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی بر تنظیم هیجان نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی},
abstract_fa ={مقدمه: کاهش رفتارهای خودجرحی در نوجوانان نقش مهمی در ارتقاء سلامت آن‌ها دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان خود شفقت‌ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی بر تنظیم هیجان نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری یک ماه بود. جامعه آماری این پژوهش را نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی مراجعه کننده به هسته مشاوران اداره آموزش و پروش مناطق 8 و 13 شهر تهران در سال 1403 تشکیل داد. 45 نفر با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و در سه گروه آزمون 1 (15 نفر)، آزمون 2 (15 نفر) و کنترل (15 نفر) به­صورت تصادفی جایگذاری شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (Cognitive Emotion Regulation Questionnaire; CERQ) استفاده شد. خود شفقت‌ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر یک طی هشت جلسه 90 دقیقه‌ای به‌صورت گروهی اجرا شده است. تحلیل داده­ها به روش تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که بین گروه­ها در متغیرهای تنظیم هیجان سازگارانه (01/0=P، 58/14=F، 41/0=η) و تنظیم هیجان ناسازگارانه (01/0=P، 66/30=F، 59/0=η) تفاوت معنادار وجود داشت (05/0>p). نتیجه‌گیری: در مجموع می‌توان نتیجه گرفت که خود شفقت‌ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر دو در طول زمان منجر به کاهش تنظیم هیجان ناسازگار و افزایش تنظیم هیجان سازگار شده‌اند؛ اما درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی نسبت به خود شفقت‌ورزی آگاهانه تاثیر بیشتری بر کاهش تنظیم هیجان ناسازگار داشته است. مقدمه: کاهش رفتارهای خودجرحی در نوجوانان نقش مهمی در ارتقاء سلامت آن‌ها دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان خود شفقت‌ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی بر تنظیم هیجان نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری یک ماه بود. جامعه آماری این پژوهش را نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی مراجعه کننده به هسته مشاوران اداره آموزش و پروش مناطق 8 و 13 شهر تهران در سال 1403 تشکیل داد. 45 نفر با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و در سه گروه آزمون 1 (15 نفر)، آزمون 2 (15 نفر) و کنترل (15 نفر) به­صورت تصادفی جایگذاری شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (Cognitive Emotion Regulation Questionnaire; CERQ) استفاده شد. خود شفقت‌ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر یک طی هشت جلسه 90 دقیقه‌ای به‌صورت گروهی اجرا شده است. تحلیل داده­ها به روش تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که بین گروه­ها در متغیرهای تنظیم هیجان سازگارانه (01/0=P، 58/14=F، 41/0=η) و تنظیم هیجان ناسازگارانه (01/0=P، 66/30=F، 59/0=η) تفاوت معنادار وجود داشت (05/0>p). نتیجه‌گیری: در مجموع می‌توان نتیجه گرفت که خود شفقت‌ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر دو در طول زمان منجر به کاهش تنظیم هیجان ناسازگار و افزایش تنظیم هیجان سازگار شده‌اند؛ اما درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی نسبت به خود شفقت‌ورزی آگاهانه تاثیر بیشتری بر کاهش تنظیم هیجان ناسازگار داشته است.  },
keywords_fa = {خود شفقت‌ورزی, ذهنی‌سازی, تنظیم هیجان, خودجرحی},

doi = {10.22034/IJNR.20.5.57},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3057-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3057-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {KhaleghzadehRostami, Mahbobeh and Noruzi, Asghar and Hosseini, Seyed Hamzeh},  
title = {Comparing the Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy and Logotherapy Based on Rumi\'s Thoughts on Treatment Adherence in Patients Undergoing Hemodialysis}, 
abstract ={Introduction: Treatment adherence plays an important role in improving the physical condition of chronic patients and reducing disease recurrence. This study aimed to compare the effectiveness of acceptance and commitment therapy (ACT) and logotherapy based on Rumi's thoughts (LBRT) on treatment adherence in patients undergoing hemodialysis. Methods: The present study was a quasi-experimental study with a pre-test-post-test design and a control group with a follow-up period of 45 days. The statistical population of this study included all hemodialysis patients in Sari in 2024. 45 people were selected using the convenience sampling method and randomly assigned to three groups: experiment 1 (15 people), experiment 2 (15 people), and control (15 people). The Morisky Medication Adherence Scale was used to collect data. ACT and LBRT were implemented in groups for 8 sessions for the intervention groups. Data analysis was performed using repeated measures analysis of variance. Results: The results of the pairwise comparison between the groups indicated that there was a significant difference between the intervention groups of ACT (P=0.01) and LBRT (P=0.01) compared to the control group until the follow-up stage; in addition, the results of the pairwise scale between the two treatment groups of LBRT and ACT were not significant (P<0.05). Conclusion: In general, it can be concluded that both interventions of ACT and LBRT had the same effect on treatment adherence of patients undergoing hemodialysis over time.  },  
Keywords = {acceptance and commitment therapy, logotherapy, treatment adherence, hemodialysis},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {69-80}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و معنا درمانی مبتنی بر اندیشه‌های مولانا بر تبعیت از درمان در بیماران تحت همودیالیز},
abstract_fa ={مقدمه: تبعیت از درمان نقش مهمی در بهبود وضعیت جسمانی بیماران مزمن و کاهش عود بیماری دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و معنا درمانی مبتنی بر اندیشه‌های مولانا بر تبعیت از درمان در بیماران تحت همودیالیز انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی[n1]  با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری 45 روز بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیمارن همودیالیز شهر ساری در سال 1403 بودند. 45 نفر با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و در سه گروه آزمون 1 (15 نفر)، آزمون 2 (15 نفر) و کنترل (15 نفر) به­صورت تصادفی جایگزین شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از مقیاس تبعیت از درمان Morisky  استفاده شد. درمان پذیرش و تعهد و معنادرمانی مبتنی بر اندیشه­های مولانا طی 8 جلسه برای گروه­های مداخله به­صورت گروهی اجرا شد. تحلیل داده­ها به روش تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته‌ها: نتایج مقایسه زوجی بین گروه­ها گویای این بود که بین گروه­های مداخله درمان پذیرش و تعهد (01/0=P) و معنا درمانی بر اساس اندیشه­های مولانا (01/0=P) در مقایسه با گروه کنترل تا مرحله پیگیری تفاوت معناداری وجود داشت؛ علاوه بر این نتایج مقیاسه زوجی بین دو گروه درمانی معنا درمانی بر اساس اندیشه­های مولانا و درمان پذیرش و تعهد تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<p). نتیجه‌گیری: در مجموع می‌توان نتیجه گرفت که هر دو مداخله درمان پذیرش و تعهد و معنا درمانی مبتنی بر اندیشه‌های مولانا بر تبعیت از درمان بیماران تحت همودیالیز اثر یکسانی در طول زمان داشته است.  </p).},
keywords_fa = {درمان پذیرش و تعهد, معنا درمانی, تبعیت از درمان, همودیالیز},

doi = {10.22034/IJNR.20.5.69},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3031-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3031-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {RashidiKarsalary, Hossein and Sadooghiasl, Afsaneh and RAsekhi, Aliakbar},  
title = {The Effectiveness of Spiritual Self-Care Education on the Happiness of Iranian Older Adults: An Experimental Study}, 
abstract ={Background: The growing elderly population in Iran highlights the urgency of addressing older adults’ health and well-being. Self-care plays an important role in elderly health, and spiritual self-care is one of its crucial dimensions. This study assesses the impact of a structured spiritual self-care program on happiness among older adults in Iran. Methods: An experimental study with a pretest–posttest–follow-up design was conducted in 2025 on 70 participants aged 60 years and above from two community centers in Iran. Two community centers (Amirabad and Fatemi) from District 6 of Tehran were selected, and Amirabad was randomly assigned as the intervention group while Fatemi served as the control group. In each center, 35 eligible participants were randomly selected. The intervention group received a six-week spiritual self-care program consisting of six sessions on gratitude, prayer, stress management, and social engagement, supported by follow-up via WhatsApp. The control group received no intervention. Happiness was measured using the Oxford Happiness Inventory at baseline, immediately after the intervention, and two months later. Data were analyzed using repeated measures ANOVA with Bonferroni corrections conducted through SPSS ver.18 software. Results: The two groups were comparable in baseline variables before the study. The intervention group showed a significant improvement in happiness scores compared to the control group (adjusted mean difference = 8.445, p = 0.003). Mean scores in the intervention group increased from 1.22 to 1.53, while scores in the control group remained stable or declined. A strong time × group interaction effect (p < 0.001) confirmed the lasting benefit of the intervention. The program’s multidimensional approach, targeting emotional and social well-being, likely drove these improvements. Conclusion: The findings of this study indicated that the mean happiness scores of older adults before and after the self-care program differed significantly between the control and intervention groups. In other words, both the overall changes over time and the pattern of change across the two groups were statistically significant.  },  
Keywords = {Happiness, Older Adults, Spiritual Self-Care, Psychological Well-Being},
volume = {20},
Number = {5}, 
pages = {81-91}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی آموزش خودمراقبتی معنوی بر شادکامی سالمندان ایرانی: یک مطالعه‌تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: افزایش جمعیت سالمندان در ایران، ضرورت توجه به سلامت و بهزیستی آنان را برجسته می‌سازد. خودمراقبتی نقش مهمی در حفظ سلامت سالمندان ایفا می‌کند و خودمراقبتی معنوی یکی از ابعاد اساسی آن به شمار می‌رود. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر یک برنامهئ ساختاریافته خودمراقبتی معنوی بر شادکامی سالمندان ایرانی انجام شده است. روش‌کار: این پژوهش از نوع تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون–پیگیری بوده که در سال 1403 بر روی ۷۰ سالمند ۶۰ سال و بالاترِ مراجعه‌کننده به دو سرای محله در شهر تهران انجام شد. سرای محله‌های امیرآباد و فاطمی واقع در منطقه ۶ شهر تهران انتخاب شدند؛ به‌طوری که سرای محله امیرآباد به‌صورت تصادفی در گروه مداخله و سرای محله فاطمی در گروه کنترل قرار گرفت. در هر سرای محله، ۳۵ سالمند واجد شرایط به روش تصادفی انتخاب شدند. گروه مداخله برنامه آموزش خودمراقبتی معنوی را به مدت شش هفته و در قالب شش جلسه آموزشی با محورهای قدردانی، دعا، مدیریت استرس و مشارکت اجتماعی دریافت کرد. پیگیری شرکت‌کنندگان از طریق پیام‌رسان واتساپ انجام شد. گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. شادکامی سالمندان با استفاده از پرسشنامه شادکامی آکسفورد در سه مرحله پیش از مداخله، بلافاصله پس از مداخله و دو ماه پس از آن سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و اعمال اصلاح بونفرونی در نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: دو گروه از نظر متغیرهای پایه پیش از آغاز مطالعه همگن بودند. نتایج نشان داد که نمرهٔ شادکامی در گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل به‌طور معناداری افزایش یافت ( اختلاف میانگین تعدیل شده = 445/8 ،  سطح معنی‌داری = 003/0 ) میانگین نمرات شادکامی در گروه مداخله از 22/1 به 53/1 افزایش یافت، در حالی که این نمرات در گروه کنترل بدون تغییر قابل توجه باقی ماند یا کاهش نشان داد. همچنین اثر تعاملی قوی زمان×گروه (سطح معنی‌داری < 001/0 ) بیانگر پایداری اثر مداخله در طول زمان بود. به نظر می‌رسد رویکرد چندبعدی این برنامه، با تمرکز بر بهزیستی هیجانی و اجتماعی، نقش مؤثری در بهبود شادکامی سالمندان داشته باشد. نتیجه‌گیری: یافته­های حاصل از این مطالعه نشان داد که میانگین نمره شادکامی در سالمندان قبل از دوره خودمراقبتی و بعد از دوره خودمراقبتی بین گروه کنترل و گروه آزمون تفاوت معنادار دارند. به عبارت دیگر، هم تغییرات کلی در طول زمان معنادار بوده­ و هم نحوه تغییر در گروه­های مختلف معنادار بوده است.  },
keywords_fa = {شادکامی , خودمراقبتی معنوی , سالمندان , بهزیستی روانشناختی},

doi = {10.22034/IJNR.20.5.81},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3072-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3072-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Karimi, Fazeleh and Atashpour, Sayed Hami},  
title = {The effectiveness of emotion-focused group therapy (EFT) on death anxiety and health concerns in people with complex post-traumatic stress disorder}, 
abstract ={Aims: People suffering from psychologically complex post-traumatic stress disorder have problems, especially in the field of death anxiety and health concerns, and one of the effective methods for improving the psychological characteristics of these people is emotion-focused therapy (EFT). The present study aimed to determine the effectiveness of emotion-focused group therapy on death anxiety and health concerns of people suffering from complex post-traumatic stress disorder. Methods: The method of the current research was semi-experimental, which was implemented with a pre-test and post-test design with a control group. The research population included people suffering from complex post-traumatic stress disorder who were referred to psychological and counseling centers in Isfahan city in 1402-1401 and 40 people were selected from among the volunteers by random sampling. The experiment (20 people) and control group (20 people) were replaced. Both groups completed two death anxiety questionnaires (Templer, 1970) and anxious thoughts (Wells, 1994) before and after the intervention. Members of the experimental group participated in emotion-focused group therapy for 8 2-hour sessions, but the control group did not receive any intervention. The collected data were analyzed using repeated measures variance analysis and using SPSS-25 software. Results: The results showed that in death anxiety (F = 32.019, df = 1.322 and p < 0.01) and health concern (F = 81.998, df = 2 and p < 0.01) people with disorders Complex post-traumatic stress after the intervention showed a significant difference between the control and experimental groups (p<0.01). Conclusion: The results of the research showed that group therapy focused on emotion-focused therapy is effective on death anxiety and health concerns of people with complex post-traumatic stress disorder; Therefore, it is recommended that therapists and clinical psychologists use emotion-focused therapy in addition to other methods to reduce death anxiety and health concerns in people suffering from complex post-traumatic stress.  },  
Keywords = {Emotion-Focused Group Therapy, Death Anxiety, Health Worry, Individuals with Complex PTSD (CPTSD)},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {تعیین اثربخشی گروه‌درمانی متمرکز بر هیجان (EFT) بر اضطراب مرگ و نگرانی سلامتی افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه‌ی پیچیده},
abstract_fa ={مقدمه: افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه پیچیده از لحاظ روانشناختی به خصوص در زمینه ی اضطراب مرگ و نگرانی سلامتی دچار مشکلاتی می شوند و یکی از روش های موثر در بهبود ویژگی های روانشناختی این افراد درمان متمرکز بر هیجان (EFT) است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی گروه‌درمانی متمرکز بر هیجان بر اضطراب مرگ و نگرانی سلامتی افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه‌ی پیچیده بود. روش کار: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی بود که با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه پژوهش شامل افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه‌ی پیچیده بودند که در سال 1402-1401 به مراکز روانشناسی و مشاوره­ی شهر اصفهان مراجعه کرده و به‌صورت نمونه گیری در دسترس 40 نفر از بین داوطلبین انتخاب شدند و به شیوه ی تصادفی در گروه آزمایش (۲۰ نفر) و گروه کنترل (۲۰ نفر) جایگزین شدند. هر دو گروه قبل و بعد از مداخله دو پرسشنامه اضطراب مرگ (تمپلر،1970) و افکار اضطرابی (ولز، 1994) را تکمیل نمودند. اعضای گروه آزمایش در گروه‌درمانی متمرکز بر هیجان به مدت ۸ جلسه ۲ ساعته شرکت کردند، اما گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نکردند. داده های جمع آوری شده با استفاده از تحلیل کواریانس اندازه‌های تکرار شده و با استفاده از نرم افزار 25-SPSS مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که در اضطراب مرگ (019/32=F، 322/1=df و 01/0>p)  و نگرانی سلامتی (998/81=F، 2=df و 01/0>p)  افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه‌ی پیچیده بعد از مداخله بین گروه کنترل و آزمایش تفاوت معناداری بدست آمد (01/0p<). نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که گروه‌درمانی متمرکز بر درمان متمرکز بر هیجان بر اضطراب مرگ و نگرانی سلامتی افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه‌ی پیچیده موثر است؛ بنابراین، توصیه می گردد که درمانگران و روانشناسان بالینی برای کاهش اضطراب مرگ و نگرانی سلامتی در افراد مبتلا به استرس پس از سانحه پیچیده در کنار سایر روش ها از درمان متمرکز بر هیجان نیز استفاده کنند.  },
keywords_fa = {گروه‌درمانی متمرکز بر هیجان, اضطراب مرگ, نگرانی سلامتی, اختلال استرس پس از سانحه‌ی پیچیده.},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2907-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2907-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Imanipour, Masoomeh and Mirzaeipour, Farshid and Hazaryan, Mahs},  
title = {Post-Traumatic Growth and Stress in Nursing Students: A Correlational Cross-Sectional Study During the COVID-19 Pandemic}, 
abstract ={Introduction:One of the psychological sequelae that manifests in health crises is Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD). However, these crises are not always accompanied by traumatic experiences; rather, they can also bring forth positive psychological outcomes, such as Post-Traumatic Growth (PTG) in individuals. Considering that the COVID-19 pandemic created a major health crisis in recent years, this study aimed to examine the two psychological outcomes of stress and post-traumatic growth in nursing students, as one of the groups involved in the context of the COVID-19 pandemic. Methods:The present research was a descriptive, cross-sectional study conducted in the year 2024. The research environment was Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, and the target population consisted of nursing students. The research sample included individuals meeting the criteria for inclusion in the study. A total of 196 subjects were investigated, and sampling was performed using the convenience method. The data collection instruments were the PTSD questionnaire and the PTG questionnaire, which were provided to eligible students electronically or in person. Following the data collection phase, data analysis was performed using descriptive and inferential statistical indices. Finding:The findings indicated that the mean score for PTSD among students was 50.01±9.45, and the mean score for PTG among them was 60.28±9.94. According to the results of the Pearson test, a significant and direct correlation existed between these two variables (P=0.007, r=0.193). Furthermore, the results of the independent samples t-test and one-way Analysis of Variance indicated a significant and direct association between age, variables of bedside clinical work during COVID-19 (P=0.03), and the infection of an immediate family member with COVID-19 (P=0.015) with PTSD. Discussion and Conclusion The direct correlation between stress and PTG in nursing students indicates that this group experiences both of these psychological outcomes during health crises. It appears that when their Post-Traumatic Stress increases, they themselves are making efforts to adapt to the existing circumstances, which may increase their PTG. Introduction One of the psychological sequelae that manifests in health crises is Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD). However, these crises are not always accompanied by traumatic experiences; rather, they can also bring forth positive psychological outcomes, such as Post-Traumatic Growth (PTG) in individuals. Considering that the COVID-19 pandemic created a major health crisis in recent years, this study aimed to examine the two psychological outcomes of stress and post-traumatic growth in nursing students, as one of the groups involved in the context of the COVID-19 pandemic. Methods The present research was a descriptive, cross-sectional study conducted in the year 2024. The research environment was Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, and the target population consisted of nursing students. The research sample included individuals meeting the criteria for inclusion in the study. A total of 196 subjects were investigated, and sampling was performed using the convenience method. The data collection instruments were the PTSD questionnaire and the PTG questionnaire, which were provided to eligible students electronically or in person. Following the data collection phase, data analysis was performed using descriptive and inferential statistical indices. Findings:The findings indicated that the mean score for PTSD among students was 50.01±9.45, and the mean score for PTG among them was 60.28±9.94. According to the results of the Pearson test, a significant and direct correlation existed between these two variables (P=0.007, r=0.193). Furthermore, the results of the independent samples t-test and one-way Analysis of Variance indicated a significant and direct association between age, variables of bedside clinical work during COVID-19 (P=0.03), and the infection of an immediate family member with COVID-19 (P=0.015) with PTSD. Conclusion:The direct correlation between stress and PTG in nursing students indicates that this group experiences both of these psychological outcomes during health crises. It appears that when their Post-Traumatic Stress increases, they themselves are making efforts to adapt to the existing circumstances, which may increase their PTG.  },  
Keywords = {Post-Traumatic growth, Post-Traumatic stress disorder, Nursing students, COVID-19},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {12-21}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {رشد و استرس پس از سانحه در دانشجویان پرستاری: یک مطالعه مقطعی همبستگی در دوران کووید 19},
abstract_fa ={مقدمه: یکی از عوارض روانی که در بحران­های سلامتی بروز می­کند اختلال استرس پس از سانحه است. اما این بحران­ها همیشه با تجربیات آسیب زا همراه نیستند بلکه می­توانند پیامدهای مثبت روانی مانند رشد پس از سانحه را در افراد بروز دهند. باتوجه به اینکه پاندمی کرونا بحران سلامتی بزرگی در سالهای اخیر ایجاد کرد هدف این مطالعه بررسی دو پیامد روانشناختی استرس و رشد پس از سانحه در دانشجویان پرستاری، بعنوان یکی از گروه‌های درگیر در شرایط پاندمی کرونا است. روش کار: پژوهش حاضر مطالعه‌ای توصیفی مقطعی در سال  1402 انجام شد. محیط پژوهش دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز و جامعه هدف دانشجویان پرستاری و نمونه پژوهش افراد واجد شرایط ورود به مطالعه بودند. تعداد 196 نفر مورد بررسی قرار گرفتند و نمونه‌گیری به روش دردسترس انجام شد. ابزار جمع آوری داده پرسشنامه رشد پس از سانحه و استرس پس از سانحه بود که به طریق الکترونیک (یا حضوری) در اختیار دانشجویان واجد شرایط قرار گرفتند. پس از فاز جمع آوری داده، تجزیه تحلیل داده ها با استفاده از شاخص­های آماری توصیفی و استنباطی انجام گرفت. یافته‌ها: یافته­ها نشان داد که میانگین استرس پس از سانحه در بین دانشجویان 9.45 ± 50.01 و میانگین رشد پس از سانحه در آنان 9.94 ± 60.28  بود که بنا بر نتایج آزمون پیرسون بین این دو متغیر همبستگی معنادار و مستقیم وجود داشت (0.007=P، 0.193=r) همچنین نتایج آزمون‌های تی مستقل و آنالیز واریانس یکطرفه نشان داد بین سن، متغیرهای کار بالین در زمان کرونا (0.03=P) و ابتلای عضو خانواده فرد به کرونا (0.015=P) با استرس پس از سانحه ارتباط مستقیم معنادار وجود دارد. بحث و نتیجه‌گیری: ارتباط مستقیم بین استرس و رشد پس از سانحه در دانشجویان پرستاری نشان دهنده این است که این گروه در بحران­های سلامتی هر دو این پیامدهای روانی را تجربه می­کنند و بنظر می­رسد وقتی استرس پس از سانحه در آنان افزایش می­یابد، خود ایشان درتلاش برای سازگاری با شرایط موجود هستند که می­تواند افزایش رشد پس از سانحه را در آنان رقم بزند.  },
keywords_fa = {دانشجویان پرستاری, اختلال استرس پس از سانحه, رشد پس از سانحه, کووید-19},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3022-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3022-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {falahi, roya and mahmoudi, armin and Afrazizadeh, Seyed Feyzollah},  
title = {The relationship between cognitive functioning and suicidal tendency, with the mediating role of self-efficacy among young adults in Tehran}, 
abstract ={Introduction: In recent years, young individuals have been facing various challenges that have increased their psychological vulnerability. Accordingly, the present study aimed to investigate the relationship between cognitive functioning and suicidal tendency, with the mediating role of self-efficacy among young adults in Tehran. Methods: This research employed a descriptive-correlational design. The statistical population included all young adults aged 18 to 35 residing in Tehran in 2025. Using Cochran’s formula, and considering a 95% confidence level and a 5% margin of error, a sample size of 400 participants was determined. Cluster random sampling was carried out among 4 districts selected from 22 municipal districts of Tehran. Standardized tools were used for data collection, including the Montreal Cognitive Assessment (Version 3.8) to measure cognitive performance, the Beck Scale for Suicidal Ideation, and the General Self-Efficacy Scale (Sherer). Data were analyzed through descriptive and inferential statistical methods, including structural equation modeling, using SPSS and AMOS software. Results: The findings indicated that poor cognitive performance is directly associated with an increased tendency toward suicide, while self-efficacy serves as a protective factor. Additionally, self-efficacy played a significant mediating role in the relationship between cognitive performance and suicidal tendency. Conclusion: These findings emphasize the importance of strengthening self-efficacy in reducing suicidal tendencies among young adults and can serve as a foundation for designing psychological interventions and preventive programs.  },  
Keywords = {Cognitive performance, Self-efficacy, Suicidal tendency, Young adults in Tehran.},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {22-30}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {رابطه بین عملکرد شناختی و گرایش به خودکشی با نقش واسطه ای خودکارآمدی در جوانان شهر تهران},
abstract_fa ={مقدمه: در سال‌های اخیر، جوانان با مشکلات  متعددی روبه‌رو هستند که این شرایط آسیب‌پذیری روانی را در میان جوانان تشدید می‌کند، براین اساس هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه بین عملکرد شناختی و گرایش به خودکشی با نقش واسطه ای خودکارآمدی در جوانان شهر تهران بود. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه جوانان ۱۸ تا ۳۵ ساله ساکن شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. با استفاده از فرمول کوکران و با در نظر گرفتن سطح اطمینان ۹۵٪ و خطای مجاز ۵٪، حجم نمونه ۴۰۰ نفر تعیین شد. نمونه‌گیری به روش تصادفی خوشه‌ای از بین ۴ منطقه از ۲۲ منطقه شهرداری تهران انجام گرفت. برای جمع‌آوری داده‌ها از ابزارهای استاندارد شامل پرسشنامه ارزیابی شناختی مونترال (نسخه ۳.۸) برای سنجش عملکرد شناختی، مقیاس سنجش افکار خودکشی بک، و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که عملکرد شناختی ضعیف با افزایش گرایش به خودکشی رابطه مستقیم دارد، در حالی که خودکارآمدی به عنوان عوامل محافظتی عمل می‌کنند. همچنین، خودکارآمدی نقش واسطه‌ای معناداری در رابطه بین عملکرد شناختی با گرایش به خودکشی ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر اهمیت تقویت خودکارآمدی در کاهش گرایش به خودکشی در میان جوانان تأکید دارد و می‌تواند به عنوان مبنایی برای طراحی مداخلات روانشناختی و برنامه‌های پیشگیرانه مورد استفاده قرار گیرد.   },
keywords_fa = {عملکرد شناختی, خودکارآمدی, گرایش به خودکشی, جوانان تهران.},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3068-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3068-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Rasaei, Sareh and SafaeiRad, Iraj and Jadidian, Ahmad Ali and Ghavidel, Azam},  
title = {Comparing the Effectiveness of Schema Therapy and Attachment-Based Compassion Therapy on Coping Self-Efficacy in People with Multiple sclerosis}, 
abstract ={Introduction: Coping self-efficacy is an important factor in stress management and promoting psychological health in people with chronic diseases. Given the importance of this issue, this study was conducted to compare the effectiveness of schema therapy and attachment-based compassion therapy on coping self-efficacy in people with multiple sclerosis (MS). Methods: The present study is a quasi-experimental study with a pre-test-post-test design and a control group with a two-month follow-up period. The statistical population of this study included all MS patients in Hamedan in 2024. 60 people were selected using purposive sampling and randomly assigned to three groups: test 1 (20 people), test 2 (20 people), and control (20 people). The coping self-efficacy scale was used to collect data. Schema therapy and attachment-based compassion therapy were implemented as a group for 8 sessions for the intervention groups. Data analysis was performed using repeated measures analysis of variance. Findings: The results of the between-group comparison showed that there was a significant difference between the schema therapy and control groups (P=0.01); there was also a significant difference between the attachment-based compassion and control groups (P=0.01); but there was no significant difference between the two treatment groups, schema therapy and attachment-based compassion (P=1.00). In fact, both interventions had the same effect on increasing coping self-efficacy in MS patients. Conclusion: Overall, it can be concluded that schema therapy and attachment-based compassion therapy both had the same effects on increasing coping self-efficacy in MS patients.  },  
Keywords = {Schema therapy, compassion, attachment, self-efficacy, coping, multiple sclerosis},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {31-42}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شفقت‌ورزی مبتنی بر دلبستگی بر خودکارآمدی مقابله‌ای در افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس},
abstract_fa ={مقدمه: خودکارآمدی مقابله‌ای یک عامل مهم در مدیریت استرس و ارتقاء سلامت روانشناختی در افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن است. با توجه به اهمیت این موضوع این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شفقت­ورزی مبتنی بر دلبستگی بر خودکارآمدی مقابله­ای در افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس (ام اس) انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران انجمن ام اس شهر همدان در سال 1403 بودند. 60 نفر با روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و در سه گروه آزمون 1 (20 نفر)، آزمون 2 (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) به­صورت تصادفی قرار گرفتند. جهت جمع­آوری داده­ها از مقیاس خودکارآمدی مقابله‌ای استفاده شد. طرحواره درمانی و درمان شفقت‌ورزی مبتنی بر دلبستگی  طی 8 جلسه برای گروه­های مداخله به­صورت گروهی اجرا شد. تحلیل داده­ها به روش تحلیل کواریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته‌ها: نتایج مقایسه بین گروهی نشان داد که بین گروه­های طرحواره درمانی و کنترل (01/0=P) تفاوت معناداری وجود داشت؛ همچنین بین گروه­های شفقت‌ورزی مبتنی بر دلبستگی و کنترل (01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت؛ اما بین دو گروه درمانی طرحواره درمانی و شفقت‌ورزی مبتنی بر دلبستگی تفاوت معناداری وجود نداشت (00/1=P) در واقع هر دو مداخله اثر یکسانی در افزایش خودکارآمدی مقابله‌ای در بیماران ام اس داشته است. نتیجه‌گیری: در مجموع می‌توان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی و درمان شفقت­ورزی مبتنی بر دلبستگی هر دو اثرات یکسانی بر افزایش خودکارآمدی مقابله‌ای بیماران ام اس داشته‌اند.  },
keywords_fa = {طرحواره درمانی, شفقت, دلبستگی, خودکارآمدی, مقابله, مالتیپل اسکلروزیس},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3042-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3042-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Armaghan, Shirin and Abed, Nazanin and Panaghi, Leili},  
title = {Exploring the Perception of and Sense of Belonging Among Women with Gender Dysphoria: A Qualitative Study}, 
abstract ={Introduction: Gender dysphoria is commonly defined as the incongruence between an individual’s biological sex and experienced gender. However, this purely biological definition cannot fully capture the complex psychological and social experiences of these individuals. This study aimed to explore the perceptions of women with gender dysphoria regarding their lived experiences and sense of belonging within the cultural and social context of Iran. Methods: This qualitative study employed Braun and Clarke’s (2019) thematic analysis. Data were collected through semi-structured interviews with 10 women diagnosed with gender dysphoria. Interviews lasted 90–120 minutes and were analyzed inductively until data saturation was reached. Interview topics included identity perception, body experience, feelings of shame and social anxiety, experiences of rejection, relational patterns, and the sense of belonging or non-belonging. Findings: Data analysis resulted in the identification of three main thematic axes and eight subthemes: cognitive themes (including a fragmented self), emotional themes (including perceptions of non-belonging to society), and challenges of belonging (ranging from isolation to connectedness). These themes reflected participants’ cognitive and emotional experiences, conflicts between body and identity, and the influence of social contexts and interpersonal relationships on their sense of belonging. Experiences of bodily disconnection, social anxiety, and difficulties in forming secure relationships profoundly shaped participants’ perceptions of themselves and others. Conclusion: According to the findings of this study, gender dysphoria should not be understood merely as an identity or medical issue; rather, it represents a relational, embodied, and existential experience shaped by cultural context. Understanding these experiences can provide a foundation for designing gender-sensitive clinical interventions based on acceptance, mindfulness, and the reconstruction of belonging.  },  
Keywords = {Gender dysphoria, sense of belonging, thematic analysis, fragmented self, gender identity},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {43-59}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {واکاوی ادراک از خود و احساس تعلق در زنان دارای ملال جنسیتی: یک مطالعه ی کیفی},
abstract_fa ={مقدمه: ملال جنسیتی معمولاً به‌عنوان ناهماهنگی میان جنسیت زیستی و هویت تجربه‌شده فرد تعریف می‌شود، اما این تعریف صرفاً زیستی قادر به بازنمایی تجربه‌های پیچیده روان‌شناختی و اجتماعی این افراد نیست. این پژوهش با هدف واکاوی ادراک زنان دارای ملال جنسیتی از خود و احساس تعلق در بافت فرهنگی و اجتماعی ایران انجام شد. روش‌کار: پژوهش حاضر از نوع کیفی و مبتنی بر تحلیل تماتیک براون و کلارک (2019) بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 10 زن دارای ملال جنسیتی جمع‌آوری شد. مصاحبه‌ها بین ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه طول کشید و تحلیل داده‌ها به‌صورت استقرایی تا رسیدن به اشباع ادامه یافت. موضوعات مصاحبه شامل ادراک هویت، رابطه با بدن، تجربه شرم و اضطراب اجتماعی، طرد، الگوهای ارتباطی و احساس تعلق یا عدم تعلق بود. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها منجر به شناسایی سه محور اصلی مضامین شناختی (شامل خودِ ازهم‌پاشیده)، مضامین هیجانی (شامل ادراک عدم تعلق به جامعه) و چالش تعلق (از انزوا تا پیوند) شد. این محورها نشان‌دهنده تجربه‌های شناختی و هیجانی، تعارض میان بدن و هویت و تأثیر جامعه و رابطه بر احساس تعلق بودند. احساس گسست از بدن، اضطراب اجتماعی و ناتوانی در برقراری پیوندهای ایمن ساختار ادراک از خود را به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. نتیجه‌گیری: بر اساس شواهد به دست آمده از مطالعه حاضر ملال جنسیتی تنها یک مسأله هویتی یا پزشکی نیست، بلکه تجربه‌ای رابطه‌ای، بدنی و وجودی است که در بافت فرهنگی معنا می‌یابد. درک این تجربه‌ها می‌تواند پایه‌ای برای طراحی مداخلات بالینی حساس به جنسیت، مبتنی بر پذیرش، ذهن‌آگاهی و بازسازی تعلق فراهم کند.  },
keywords_fa = {ملال جنسیتی, ادراک تعلق, تحلیل تماتیک, خود ازهم‌پاشیده, هویت جنسی},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3074-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3074-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {rahimi, neda and asadolahi, zahra and nakhei, ali and Heidarzadeh, Azam},  
title = {The survey of the  Quality  of clinical training and students\' satisfaction  Faculty of nursing  and midwifery students of  Rafsanjan University of Medical Sciences during the covid -19 pandemic.}, 
abstract ={Introduction:  Clinical training is an essential and important part of nursing and midwifery training, without which the training of efficient and competent nurses and midwives is a distant goal. Therefore, the present study was conducted with the aim of investigating the quality of clinical education and the satisfaction of students of the Faculty of Nursing and Midwifery of Rafsanjan University of Medical Sciences during the covid-19 pandemic. Method:This study is a cross-sectional descriptive study in which all students of the Nursing and Midwifery Faculty of Rafsanjan University of Medical Sciences who are studying were included in the study by census method and after obtaining their consent and acceptance to participate in the study of two standard questionnaires of clinical education quality and Satisfied with clinical training was provided to the students to complete. After completing the questionnaires, they were analyzed with SPSS software. Results: According to the findings, the clinical education index and the level of satisfaction of the students were average and above average, respectively. There was a direct and significant correlation between all dimensions of clinical training quality questionnaire and students' satisfaction questionnaire from the clinical training course (p<0.05) except for the objectives and educational program dimension. However, other variables such as age, sex, marital status, educational level, field of study and grade point average did not have a significant relationship with the level of satisfaction of students (p<0.05). Conclusion:According to the results of the present study regarding the relationship between the quality of clinical education and the increase in student satisfaction, it is suggested that politicians and planners in the health field pay more attention to the quality of clinical education and adopt useful and effective strategies to improve it.  },  
Keywords = {clinical training, student satisfaction,nursing, midwifery, covid-19},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {60-72}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {بررسی میزان کیفیت آموزش بالین و رضایت دانشجویان پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان از آن در دوران پاندمی کووید-19},
abstract_fa ={مقدمه: آموزش بالینی بخش اساسی و مهم آموزش پرستاری و مامایی است که بدون آن تربیت پرستاران و ماماهای کارآمد و شایسته هدفی دور از دسترس است اما متاسفانه در شرایط پاندمی کووید-19 شاید بتوان گفت کیفیت آموزش دستخوش تغییرات بسیاری شده است . لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان کیفیت آموزش بالین و رضایت دانشجویان دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در دوران پاندمی کووید-19انجام گرفت. روش :این مطالعه یک مطالعه ی توصیفی – مقطعی می باشد که کلیه دانشجویان دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان که مشغول به تحصیل می باشند به روش سرشماری وارد مطالعه شدند و پس از کسب رضایت و قبول شرکت در مطالعه دو پرسشنامه استاندارد کیفیت آموزش بالین و رضایتمندی از آموزش بالین برای تکمیل در اختیار دانشجویان قرار گرفت. پرسشنامه ها پس از  تکمیل با نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: با توجه به یافته ها، شاخص آموزش بالینی و میزان رضایتمندی دانشجویان به ترتیب متوسط و بالاتر از حد متوسط بود. به غیر از بعد اهداف و برنامه آموزشی بین تمامی ابعاد پرسشنامه کیفیت آموزش بالین با پرسشنامه رضایتمندی دانشجویان از دوره آموزش بالینی همبستگی مستقیم و معناداری وجود داشت (05/0>p). اما سایر متغیرها از جمله سن، جنس، وضعیت تاهل، مقطع تحصیلی، رشته تحصیلی و معدل ارتباط معناداری با میزان رضایتمندی دانشجویان نداشتند (05/0<p). نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر مبنی بر ارتباط بین کیفیت آموزش بالینی با افزایش رضایتمندی دانشجویان، پیشنهاد می گردد که سیاست مداران و برنامه ریزان حوزه سلامت بیش از پیش به مقوله کیفیت آموزش بالینی توجه نمایند و راهبردهای مفید و موثر را جهت ارتقا آن اتخاذ نمایند.  },
keywords_fa = {آموزش, بالین, رضایت دانشجو, پرستاری, مامایی, کووید-19},
url = {http://ijnr.ir/article-1-2961-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-2961-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sadreddini, Mohammadami},  
title = {The effectiveness of modern nursing interventions with emphasis on telehealth and artificial intelligence strategies in blood pressure control}, 
abstract ={Introduction:Hypertension (HTN) is a major public health challenge and a "silent epidemic," representing one of the most important modifiable risk factors for cardiovascular diseases and global mortality. With the shift toward patient-centered care, the expanded role of nurses in evidence-based management of this condition has become increasingly prominent. This study aimed to conduct a systematic review and narrative synthesis of studies published between 2024 and 2025 to evaluate the effectiveness of nursing interventions and to compare international technology-driven approaches with conventional local methods on systolic (SBP) and diastolic (DBP) blood pressure outcomes. The selected time frame was chosen due to a notable increase in studies focusing on Telehealth and Artificial Intelligence interventions and the need to update previous reviews covering literature up to 2023. Methods: This systematic review was designed according to the PRISMA 2020 guidelines. Due to clinical and methodological heterogeneity, the results were synthesized narratively. A comprehensive search was conducted in international databases including PubMed, Scopus, Web of Science, CINAHL, as well as national databases SID and Magiran, focusing on articles published between January 2024 and September 2025. Inclusion criteria were randomized controlled trials (RCTs) in adult populations with primary hypertension that reported blood pressure outcomes following nurse-led interventions. Methodological quality and risk of bias were assessed using the Revised Cochrane Risk of Bias (RoB 2) tool. Findings: Out of 890 identified records, 45 RCTs (27 English and 18 Persian) with a total sample size of 11,000 participants met the inclusion criteria. Most studies reported reductions in systolic (approximately 4–6 mmHg) and diastolic (approximately 2–3 mmHg) blood pressure following nursing interventions. Subgroup analysis indicated that interventions based on Artificial Intelligence and Telehealth generally resulted in greater reductions in systolic blood pressure compared to traditional educational models. Local studies also showed notable benefits in promoting self-care and cultural adherence. Conclusion: Evidence from 2024–2025 indicates that nursing interventions, particularly those delivered through Telehealth and Artificial Intelligence platforms, can improve blood pressure control. However, generalization of these findings across different settings requires caution and attention to infrastructure and cultural context to empower nurses in technology-assisted disease management  },  
Keywords = {Nursing, Hypertension, Telehealth, Artificial Intelligence, Self-care, Systematic review},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {73-85}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {اثربخشی مداخلات نوین پرستاری با تأکید بر راهکارهای مراقبت از راه دور و هوش مصنوعی در کنترل فشار خون},
abstract_fa ={مقدمه: فشار خون بالا به عنوان یک چالش سلامت عمومی و «اپیدمی خاموش»، یکی ازمهم ترین عوامل خطر قابل اصلاح در ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی و مرگ‌ومیر جهانی محسوب می‌شود. با توجه به گذار مراقبت‌ها به سمت رویکردهای بیمارمحور، نقش توسعه‌یافته پرستاران در مدیریت شواهد-محور این بیماری برجسته شده است. مطالعه حاضر با هدف مرور سیستماتیک و سنتز شواهد منتشرشده در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، به‌منظور ارزیابی اثربخشی مداخلات پرستاری و مقایسه رویکردهای فناورانه بین‌المللی با متدهای مرسوم بومی بر شاخص‌های فشار خون سیستولیک (SBP) و دیاستولیک (DBP) انجام شد. انتخاب این بازه زمانی به دلیل افزایش چشمگیر مطالعات مرتبط با مداخلات مبتنی بر مراقبت از راه دور و هوش مصنوعی و نیاز به به‌روزرسانی مرورهای پیشین که تا سال ۲۰۲۳ را پوشش داده‌اند، صورت گرفت. روش‌شناسی: این مرور سیستماتیک بر اساس دستورالعمل PRISMA 2020 طراحی گردید و به دلیل ناهمگونی بالینی و روش‌شناختی مطالعات، سنتز نتایج به‌صورت توصیفی و روایی انجام شد. جستجوی جامع در پایگاه‌های داده بین‌المللی شامل PubMed، Scopus، Web of Science، CINAHL و پایگاه‌های ملی SID و Magiran بر مقالات منتشر شده در بازه زمانی ژانویه ۲۰۲۴ تا سپتامبر ۲۰۲۵ متمرکز بود. معیارهای ورود شامل کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی شده (RCTs[1]) در جمعیت بزرگسال مبتلا به پرفشاری خون اولیه بود که پیامد مداخلات پرستاری را بر فشار خون گزارش کرده بودند. ارزیابی کیفیت متدولوژیک و خطر سوگیری با استفاده از ابزار[2] (RoB 2) انجام پذیرفت. یافته‌ها: از مجموع ۸۹۰ رکورد شناسایی شده، ۴۵ مطالعه کارآزمایی بالینی (شامل ۲۷ مقاله انگلیسی و ۱۸ مقاله فارسی) با حجم نمونه کلی ۱۱,۰۰۰ شرکت‌کننده واجد شرایط ورود مرور سیستماتیک نهایی شناخته شدند.  یافته‌ها نشان داد که در اغلب مطالعات، مداخلات پرستاری با کاهش تقریبی فشار خون سیستولیک در حدود ۴ تا ۶ میلی‌متر جیوه و کاهش فشار خون دیاستولیک در حدود ۲ تا ۳ میلی‌متر جیوه همراه بوده است. مقایسه توصیفی مطالعات نشان داد که مداخلات مبتنی بر هوش مصنوعی و مراقبت از راه دور در اغلب مطالعات، کاهش بیشتری در فشار خون سیستولیک نسبت به روش‌های آموزشی سنتی گزارش کرده‌اند. نتیجه‌گیری: شواهد موجود در سال‌های ۲۰۲۴–۲۰۲۵ نشان می‌دهد که مداخلات پرستاری، به‌ویژه در قالب مراقبت از راه دور و ابزارهای هوش مصنوعی، می‌توانند به بهبود کنترل فشار خون کمک کنند. با این حال، تعمیم این یافته‌ها به سطح سیاست‌گذاری و اجرا در بافت‌های مختلف، نیازمند احتیاط و توجه به زیرساخت‌ها و زمینه‌های فرهنگی در راستای توانمندسازی پرستاران در مدیریت مبتنی بر فناوری بیماری‌ها ضروری است    },
keywords_fa = {کلیدواژه‌ها: پرستاری, پرفشاری خون, مراقبت از راه دور, هوش مصنوعی, خودمراقبتی, مرور سیستماتیک.},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3077-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3077-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Maleki, Fariba and ZeighamiMohammadi, Sharareh and HaghighiKhoshkhoo, Ne},  
title = {Low-fidelity simulation versus multimedia education on breast cancer awareness and breast self-examination self-efficacy among working women: A three-arm randomized clinical trial with one-month follow-up}, 
abstract ={Background: Breast cancer is the most common malignancy among women, and in many middle-income countries, limited access to organized screening programs underscores the need for low-cost, effective educational strategies. Breast cancer awareness and self-efficacy in breast self-examination (BSE) are two key components of early detection. This study aimed to compare the effectiveness of low-fidelity simulation-based education and multimedia education on breast cancer awareness and BSE self-efficacy among working women. Methods: This randomized, three-arm, parallel clinical trial with repeated measurements was conducted among female staff of Islamic Azad University, Karaj Branch (aged 25–50 years) in 2025. Participants were randomly allocated by block randomization into three groups: low-fidelity simulation, multimedia, and control (with final sample sizes of 28, 26, and 28, respectively). Data were collected using a demographic questionnaire, a breast cancer awareness scale (which assessed warning signs, risk factors, high-risk age, and BSE behavior), and a BSE self-efficacy questionnaire. Outcomes were measured at three time points: baseline, immediately after the intervention, and one month after the intervention. Data were analyzed using SPSS version 26, employing descriptive statistics, one-way ANOVA, Kruskal–Wallis's test, chi-square/Fisher’s exact tests, linear mixed models, and generalized estimating equations (GEE), with a significance level of p < 0.05. Results: At baseline, the three groups were homogeneous in terms of demographic characteristics and initial levels of awareness and self-efficacy. Following the intervention, both the simulation and multimedia groups showed a significant increase in awareness of warning signs, risk factors, and high-risk age for breast cancer, as well as in BSE self-efficacy, compared with the control group (p<0.001). Improvements were consistently greater in the simulation group than in the multimedia group, and higher levels of awareness and self-efficacy in the simulation group were maintained at the one-month follow-up, whereas no significant change was observed in the control group. Conclusion: Both low-fidelity simulation and multimedia education effectively improved breast cancer awareness and BSE self-efficacy among working women, with simulation demonstrating a stronger and more sustained effect. Integrating low-cost simulation workshops with structured multimedia packages may serve as an efficient strategy in women’s health promotion programs and staff empowerment initiatives in workplace settings.},  
Keywords = {Working women, Breast neoplasms, Breast self-examination, Health education, Simulation training, Multimedia, Self-efficacy},
volume = {20},
Number = {6}, 
pages = {86-98}, 
publisher = {Iranian Nursing Scientific Association},
title_fa = {آموزش شبیه‌سازی با واقع گرایی پایین  در برابر چندرسانه‌ای بر آگاهی از سرطان و خودکارآمدی در خودآزمایی پستان در زنان شاغل: یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه گروهه با پیگیری یک ماهه},
abstract_fa ={مقدمه : سرطان پستان شایع‌ترین بدخیمی زنان است و در بسیاری از کشورهای با درآمد متوسط، محدودیت دسترسی به برنامه‌های منظم غربالگری، ضرورت آموزش‌های کم‌هزینه و مؤثر را برجسته می‌سازد. آگاهی از سرطان پستان و خودکارآمدی در خودآزمایی پستان دو مؤلفه کلیدی برای تشخیص زودهنگام هستند. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر شبیه‌سازی با واقع‌گرایی پایین و آموزش چندرسانه‌ای بر آگاهی از سرطان پستان و خودکارآمدی در خودآزمایی پستان در زنان شاغل انجام شد. روش کار: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه‌گروهی با طرح موازی و اندازه‌گیری مکرر بود که بر روی زنان کارمند دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج (سن 25–50 سال) در سال 1404 انجام شد. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی بلوکی در سه گروه شبیه‌سازی با واقع‌گرایی پایین، چندرسانه‌ای و کنترل تخصیص یافتند)در نهایت n=28، n=26 و n=28 ). ابزارها شامل پرسشنامه دموگرافیک، مقیاس آگاهی از سرطان پستان (علائم هشدار، عوامل خطر، سن پرخطر و رفتار خودآزمایی پستان) و پرسشنامه خودکارآمدی در خودآزمایی پستان بود. اندازه‌گیری‌ها در سه زمان پیش از مداخله، بلافاصله پس از مداخله و یک ماه بعد انجام شد. داده‌ها با نرم افزار آماری  SPSS-26و آزمون‌های توصیفی، آنالیز واریانس یکطرفه، کروسکال–والیس، آزمون‌های کای‌دو/فیشِر، مدل خطی آمیخته و GEE در سطح معناداری کمتر از 05/0 تحلیل شدند. یافته‌ها: در آغاز مطالعه، سه گروه از نظر ویژگی‌های دموگرافیک و مقادیر پایه آگاهی و خودکارآمدی همگن بودند. پس از مداخله، هر دو گروه شبیه‌سازی و چندرسانه‌ای افزایش معنی‌دار در آگاهی از علائم هشدار، عوامل خطر و سن پرخطر سرطان پستان و همچنین خودکارآمدی در انجام خودآزمایی پستان نسبت به گروه کنترل نشان دادند (001/0(p < . بهبود در گروه شبیه‌سازی به‌طور مکرر بیش از گروه چندرسانه‌ای بود و در پیگیری یک‌ماهه نیز سطح بالاتر آگاهی و خودکارآمدی در گروه شبیه‌سازی حفظ شد؛ در حالی‌که در گروه کنترل تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: هر دو روش شبیه‌سازی با واقع‌گرایی پایین و آموزش چندرسانه‌ای، آگاهی از سرطان پستان و خودکارآمدی در خودآزمایی پستان را در زنان شاغل ارتقا می‌دهند، اما شبیه‌سازی اثر قوی‌تر و پایدارتر دارد. ادغام کارگاه‌های شبیه‌سازی کم‌هزینه با بسته‌های چندرسانه‌ای ساختاریافته می‌تواند به‌عنوان راهبردی مؤثر در برنامه‌های ارتقای سلامت زنان و توانمندسازی کارکنان در محیط‌های کاری مورد استفاده قرار گیرد.  },
keywords_fa = {زنان شاغل , سرطان پستان ؛ خودآزمایی پستان ؛ آموزش سلامت,  شبیه‌سازی,  چندرسانه‌ای, خودکارآمدی},
url = {http://ijnr.ir/article-1-3067-en.html},  
eprint = {http://ijnr.ir/article-1-3067-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Nursing Research},  
issn = {1735-7012}, 
eissn = {1735-9074}, 
year = {2025}  
}