مقدمه: در سال‌های اخیر، وابستگی به تلفن همراه به یک چالش جدی برای دانشجویان تبدیل شده است که می‌تواند منجر به افزایش اضطراب اجتماعی و کاهش خودکارآمدی آنها شود. هدف ما ارتقاء سلامت روانی دانشجویان و کاهش اثرات منفی وابستگی به تلفن همراه با استفاده از رویکردهای درمانی نوین می باشد.

روش کار: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 1399 در شهر تهران انجام شد. نمونه های پژوهش 52 نفر از دانشجویان کارشناسی پرستاری بودند که با روش نمونه گیری در دسترس بر اساس معیارهای ورود  انتخاب و سپس بر اساس تخصیص تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. برای جمع­آوری اطلاعات از ابزار­ وابستگی به تلفن همراه  کوه هی، ابزار اضطراب اجتماعی جرابک و ابزار خودکارآمدی عمومی شرر استفاده شد. آموزش واقعیت­درمانی مبتنی بر تئوری انتخاب به صورت گروهی، طی 6 جلسه 90 دقیقه ای ( هفته ای دو جلسه ) به صورت گفتگوی دو طرفه، سخنرانی و پرسش و پاسخ در محیط نرم افزاری واتساپ برای گروه مداخله انجام شد. جمع آوری داده ها قبل از شروع مداخله و چهار هفته بعد از اتمام مداخله صورت گرفت. تحلیل اطلاعات با استفاده از روش­های آمار توصیفی و استنباطی، از طریق نرم افزار SPSS  سری 26 صورت گرفت.

یافته‌ها: 81 درصد نمونه ها در هر دو گروه مداخله و کنترل بین 25-20 سال سن داشتند و 34 درصد نمونه ها زن بودند. بین دو گروه مداخله و کنترل پس از انجام مداخله، تفاوت آماری معنی دار از نظر نمره  اضطراب اجتماعی (028/0 =p) و نمره خودکارآمدی (002/0 =p) وجود داشت.

نتیجه‌گیری: آموزش واقعیت درمانی مبتنی بر تئوری انتخاب می تواند منجر به بهبود اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی دانشجویان وابسته به تلفن همراه شود. از یافته­های این مطالعه می توان در راستای برنامه­ریزی و ارائه آموزش­های مربوط به دانشجویان برای تقویت خودکارآمدی و کاهش اضطراب اجتماعی استفاده نمود. همچنین نتایج این تحقیق می‌تواند به توسعه مداخلات مؤثر در زمینه سلامت روان کمک کند.