گروه روانشناسی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. ، i.safaeirad@iauh.ac.ir
چکیده: (18 مشاهده)
مقدمه: خودکارآمدی مقابلهای یک عامل مهم در مدیریت استرس و ارتقاء سلامت روانشناختی در افراد مبتلا به بیماریهای مزمن است. با توجه به اهمیت این موضوع این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شفقتورزی مبتنی بر دلبستگی بر خودکارآمدی مقابلهای در افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس (ام اس) انجام شد.
روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیشآزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران انجمن ام اس شهر همدان در سال 1403 بودند. 60 نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و در سه گروه آزمون 1 (20 نفر)، آزمون 2 (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) بهصورت تصادفی قرار گرفتند. جهت جمعآوری دادهها از مقیاس خودکارآمدی مقابلهای استفاده شد. طرحواره درمانی و درمان شفقتورزی مبتنی بر دلبستگی طی 8 جلسه برای گروههای مداخله بهصورت گروهی اجرا شد. تحلیل دادهها به روش تحلیل کواریانس اندازهگیری مکرر انجام شد.
یافتهها: نتایج مقایسه بین گروهی نشان داد که بین گروههای طرحواره درمانی و کنترل (01/0=P) تفاوت معناداری وجود داشت؛ همچنین بین گروههای شفقتورزی مبتنی بر دلبستگی و کنترل (01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت؛ اما بین دو گروه درمانی طرحواره درمانی و شفقتورزی مبتنی بر دلبستگی تفاوت معناداری وجود نداشت (00/1=P) در واقع هر دو مداخله اثر یکسانی در افزایش خودکارآمدی مقابلهای در بیماران ام اس داشته است.
نتیجهگیری: در مجموع میتوان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی و درمان شفقتورزی مبتنی بر دلبستگی هر دو اثرات یکسانی بر افزایش خودکارآمدی مقابلهای بیماران ام اس داشتهاند.
Rasaei S, Safaei Rad I, Jadidian A A, Ghavidel A. Comparing the Effectiveness of Schema Therapy and Attachment-Based Compassion Therapy on Coping Self-Efficacy in People with Multiple sclerosis. IJNR 2025; 20 (6) :31-42 URL: http://ijnr.ir/article-1-3042-fa.html
رسائی ساره، صفائی راد ایرج، جدیدیان احمدعلی، قویدل اعظم. مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شفقتورزی مبتنی بر دلبستگی بر خودکارآمدی مقابلهای در افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس. نشریه پژوهش پرستاری ایران. 1404; 20 (6) :31-42