گروه پرستاری داخلی-جراحی دانشکده پرستاری و مامایی علوم پزشکی تهران ، nikbakht@tums.ac.ir
چکیده: (733 مشاهده)
مقدمه:ایست قلبی خارج از بیمارستان یکی از اصلیترین علل مرگ ناگهانی در سطح جهان است. مداخلات و مراقبت های مؤثر در مرحله پیش بیمارستانی، نقش حیاتی در نجات جان بیماران دارد. آموزش کارشناسان فوریتهای پزشکی به روشهای نوین از جمله آموزش مجازی، میتواند در بهبود پاسخگویی سریع و صحیح آنان در شرایط بحرانی مؤثر باشد. این پژوهش باهدف بررسی تأثیر آموزش مجازی مدیریت پیش بیمارستانی بیماران قلبی بر دانش و مهارت عملی کارشناسان فوریتهای پزشکی انجام شد.
روشها:این مطالعه نیمهتجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون در دو گروه آزمون (آموزش مجازی) و کنترل (آموزش حضوری) روی 64 نفر از کارشناسان فوریتهای پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تربتحیدریه انجام شد. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه دانش و چکلیست مهارت با تأیید روایی و پایایی بود. تجزیه و تحلیل دادهها با نرمافزار SPSS نسخه 16 و آزمونهای آماری تی مستقل و تی زوجی انجام شد.
یافتهها:یافتهها نشان داد که در هر دو گروه پس از مداخله، نمرات دانش و مهارت به طور معناداری افزایش یافتند (P<0.001). بااینحال، در مقایسه بینگروهی، تفاوت معناداری در سطح دانش بین گروه آموزش حضوری (کنترل) و آموزش مجازی (مداخله) مشاهده نشد (P> 0.05). در مورد مهارت، مقایسه بینگروهی نشان داد که نمرات گروه آموزش حضوری به طور معناداری بالاتر از گروه آموزش مجازی بود (P=0.01).
نتیجهگیری:نتایج این مطالعه نشان داد که آموزش حضوری و آموزش مجازی هر دو موجب بهبود معنادار دانش و مهارت کارشناسان فوریتهای پزشکی در زمینه مدیریت بیماران قلبی شدند. بااینحال، اگرچه تفاوتی در ارتقای سطح دانش میان دو روش مشاهده نشد، اما آموزش حضوری در ارتقای مهارتهای عملی اثربخشتر بود. این یافتهها بر اهمیت توجه به ماهیت عملی مهارتها و ضرورت استفاده از روشهای ترکیبی یا تعاملی در آموزش مجازی تأکید دارد.
