استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، دانشکده روان شناسی و علوم اجتماعی ، babakhani@riau.ac.ir
چکیده: (1489 مشاهده)
مقدمه: فرسودگی شغلی از جمله خطرات شغلی است که در سالهای اخیر مورد توجه قرار گرفته و به عنوان یکی از مشخصه های اصلی استرس شغلی، بر فرد و سازمانی که وی در آن مشغول به کار است، اثرات سوء متعددی خواهد داشت. روش: این پژوهش از لحاظ نحوه گردآوری داده ها، در زمره پژوهشهای توصیفی از نوع همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) و از نظر روش، در زمره پژوهشهای کمی است. جامعه پژوهش حاضر عبارت بود از کلیه پرستاران مجتمع بیمارستانی امام خمینی تعداد آنها 1950 نفر بودند. حجم نمونه در هر گروه 300 نفر محاسبه شد که مجموعا 600 نفر که برای هر گروه 300 نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای مرحله ای به صورت تصادفی انتخاب شدند. در پژوهش حاضر از پرسشنامههای فرسودگی شغلی مسلچ (1993)، پرسشنامه سرمایه روانشناختی لوتانز (2007)، پرسشنامه خودتمایزیافتگی اسکورون و فریلیندر (1998) و پرسشنامه ادراک مسئولیت اجتماعی بر پایه مدل کارول (1979) استفاده شده است و تحلیل آماری داده ها با استفاده از نرم افزار SMART-PLS 3/3 و SPSS26 انجام شد. یافته ها: یافتههای پژوهش نشان داد روابط میان متغیرهای مدل در هر دو گروه زنان و مردان در سطح اطمینان 95% معنادار شده است (قدرمطلق آماره t بزرگتر از 96/1 شده است)، و نشان داد که سرمایههای روانشناختی و خودتمایزیافتگی به صورت مستقیم و با میانجی گری ادراک مسئولیت اجتماعی بر فرسودگی شغلی پرستاران در هر دو گروه زنان و مردان مؤثر است. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش، میتوان جهت کاهش فرسودگی شغلی و بهبود آن، با انجام مداخلاتی همچون آموزش خودتمایزیافتگی، سرمایههای روان شناختی، ادراک مسئولیت اجتماعی، مدیریت هیجان و تنظیم هیجان برای پرستاران اقدام نمود.
Rezaee N, Babakhani N, Bagheri N. Explaining the pattern of burnout based on psychological capital and self-differentiation through mediation of social responsibility perception in nurses of Tehran University of Medical Sciences. IJNR 2021; 16 (4) :17-28 URL: http://ijnr.ir/article-1-2562-fa.html
رضایی نبی الله، باباخانی نرگس، باقری نسرین. الگوی تبیین فرسودگی شغلی براساس سرمایههای روانشناختی و خودتمایزیافتگی با میانجیگری ادراک مسئولیت اجتماعی در پرستاران دانشگاه علوم پزشکی تهران. نشریه پژوهش پرستاری ایران. 1400; 16 (4) :17-28